Moe

Ben moe ... 'k ga beginnen schrijven in telegramstijl.  Vanmiddag osteopaat geweest.  Volle maan versterkte de laatste twee dagen wat stress en drukte van de office.  Gisterenavond dan maar wat laat doorgewerkt om dan vanmorgen vrij van zorgen op te staan.  Misschien versterkte de volle maan ook dat gevoel want het ging allemaal zeer goed vandaag.


Bij de osteopaat ging het goed.  Derde afspraak dus, deze keer weer wat meer gepraat over mezelf, over Kato, over opvoeding, over relatie's.  En dan het lichaam, ze speelde in op de actualiteit, iets waar ik zeker nog wat over moet nadenken.  De zorgvader die de laatste weken in me opkwam omdat er zieken waren in huis werkte beetje averechts.  Ik werd gefrustreerd dat mensen niet geholpen wilden worden.  Ook hier lijkt loslaten weer de boodschap, niet dwingen, niet forceren ... aanbieden en loslaten.  Wat ik dan ook moet leren is : stel dat ik het gevoel heb dat goede raad niet wordt geapprecieerd op één vlak, om dat dan niet door te trekken naar de gehele verstandhouding.  Niet evident voor mij blijkbaar.  Een heel concreet voorbeeld van typisch ik : " ... ok als je je glas water dan niet wil opdrinken, trek dan je plan, en dan even later bv. ook niet helpen met afdrogen ...," terwijl het één eigenlijk niks met het ander te maken heeft.


Lichamelijk zorgde ze er deze keer voor dat mijn visuele observaties een stem krijgen, en dus niet opgekropt worden.  Dus ik zie iets wat mij niet aanstaat, ofwel kan ik dat nu uitspreken, ofwel kan hiervoor gewoon ontvankelijk zijn en het sneller loslaten ... cool ... ben eens benieuwd ;)  


Ik ben in elk geval moe ... ik kruip er seffens in.  Er staat een leuk weekend voor de boeg, verjaardagsfeestje, 't zou cool zijn als ik even mee kan in de nacht en niet crash halverwege.


Ik heb nochthans het gevoel dat ik iets belangrijk vergeet te schrijven.  Maar als het belangrijk is, dan kom ik er volgende keer wel op terug.  Ah ja, aanvaarden ... maar da's voor volgende keer dus


Slaapwel
x
t.

Acceptance

Heb gisteren nog eens gemediteerd.  Heel kort maar, even tot rust komen, even alleen ik, me myself and i.  En 'k heb zalig geslapen.  Beetje kort ... tijd maken voor mezelf moet dus vroeger op de avond starten, helaas.  Net nu 'k zoveel zin heb om vanalles leuk te doen.


Ook nu is't al voorbij 23u maar toch nog effe tijd om iets te noteren.  'k Zou iets willen doen rond acceptance, aanvaarden ... mezelf aanvaarden maar ook de mensen rondom mij.  De piazza-methodiek is echt een uitstekend instrument omdat er zoveel bestaande theorieën in verweven zitten, psychologen, filosofen, sociologen ... allemaal ideeën die hun kracht hebben bewezen, en piazza bewijst al meer dan 10 jaar dat er heel wat los wordt gemaakt met deze aanpak.


Vermoeiend wel, continue interveneren, nadenken over elke stap die genomen kan worden, maar voor het goede doel dus.  Gisteren en vanmorgen de smartie ook nog eens bovengehaald.  Waar word ik kwaad van ?  Dat ik mezelf niet kan zijn, wanneer ik het echt goed voorheb.  Misschien heb ik niet altijd gelijk, maar als ik meen dat ik goed doe wil ik daar gewoon in doorzetten.  Als dat geblokt wordt, voel ik me niet goed.  Het is niet erg om verbeterd te worden daar waar er verbetering mogelijk is, maar ik geloof nog steeds dat de inzet, de aanzet of het initiatief moet worden aangemoedigd en niet in de eerste plaats het resultaat.


Hoe meer ik mezelf terug tegenkom en waardeer, hoe vrolijker ik er zelf wel weer van word, maar of dat nu verschil gaat uitmaken op mijn omgeving ?  i don't know.  Ik denk dat ik daarom wil teruggrijpen naar "acceptance".  In plaats van mij te ergeren aan mezelf niet kunnen zijn op sommige momenten, moet ik maar aanvaarden dat men op dat moment mijn kwaliteiten gewoon niet wenst ...  zoiets ... Moeilijk hoor, terwijl je wel denkt dat je gewoon goed wil doen.  Maar wat goed is voor mij, is niet perse goed voor een ander. Zo dat is ook weer duidelijk dan : Trek allemaal uw plan :p  hehehe ...


Met de glimlach geschreven, maar toch ook een grond van waarheid.  Even totaal verdwijnen is wel een coole gedachte, maar geen negatieve gedachte meer.  Maar gewoon Tom-tijd ... tijd voor mezelf om wat dingen te realiseren, om te experimenteren, te musiceren, songteksten te schrijven ... steamless 1 masteren, en steamless 2 maken ... yes ... heerlijke gedachte.  Of filmpjes maken bij steamless 1 ... band samenstellen, repeteren, optreden ... mmmh ... so little time, so little money to buy time.


Heb weinig behoefte aan relatie's op 't moment ... eerder aan lekker egoistisch zijn ... allemaal den boom in zelfs :) ... ook weer die glimlach.  Spiegeltje hé ... anderen aanvaarden en wat ik er net bijschreef, om vooral ook gewoon mezelf te mogen zijn en daarin aanvaard te worden ...


'k Ga slapen ... tot later
x

sorry, it's been too long

Mijn excuses, 't heeft lang geduurd voordat ik hier nog iets postte.  Maar 't gaat goed met mij, straffer nog, de overgang van 10 naar 11 hoefde niks speciaal te worden, maar 't lijkt toch alsof ik kan zeggen dat ik niet meer "depressief" hoef te zijn, of hoe ik het dan ook moet formuleren.  Het moet na een half jaar in elk geval maar eens gedaan zijn met de stempel "ik heb een lichte depressie" op mezelf te zetten.


Ik heb het gevoel een langzaam proces te hebben doorgemaakt, en dat er nog veel werk is (nog een leven lang) dat is evident, maar me verschuilen achter "een depressie" dat gaat niet meer op denk ik.
Wat maakt iemand depressief denk ik dan ... weet ik niet eigenlijk : voor mij nu op dit moment ? moedeloosheid, geen energie, geen initiatief tot niets, teruggetrokken, en vooral niet tevreden zijn met jezelf, niet trots kunnen zijn op jezelf, ongelukkig zijn in de situatie's waarin je je bevindt.  Je komt dan terecht in een negatieve spiraal en alles wat op je afkomt wordt negatief gefilterd waardoor het lijkt dat je omgeving je ook al niet meer hoeft of apprecieert.


Ik zou mijn dagboek en blog nog eens kunnen nalezen, maar een aantal belangrijke stappen in het proces schud ik nu even uit mijn mouw : 
- hulp zoeken (Steven en vele van mijn vrienden als klankbord)
- geef jezelf schouderklopjes en probeer plezier te maken
- geef een ander niet de schuld van je situatie of gevoelens
- de waarheid, maar ook de oplossing ligt in jezelf
- geef aandacht aan positieve dingen, maar laat de negatieve net zo goed zijn
- probeer je binnenkomende impulsen en je reacties daarop vanop een afstand te bekijken (lang leve de smartie's)


De bovenstaande puntjes blijven even relevant, zeker de laatste vier moeten nu een continue oefening blijven en misschien ooit wel gewoon mijn eigen zelf worden.
Ik ga natuurlijk nog even door met osteopatie, het zou zot zijn om alles zomaar te stoppen, wie weet wat komt er nog allemaal los en vrij.  En ik zal proberen te blijven bloggen.  


Maar ik werd vandaag vooral gemotiveerd om wat lectuur (die ook al een half jaar of langer ligt te wachten) over relatie's door te nemen.  Ik ben terug wat meer met muziek bezig (actief, jammen, piano spelen, goeie repetitie's met de band) en ik zal ook proberen om wat te mediteren als ik daar de nood toe voel.  Kids naar bed en verdwijnen naar de studio dus ... tenzij het anders aanvoelt.


Een heleboel goeie voornemens dus, maar tegelijk allemaal heel haalbaar en gewoon nodig.  Ook de piazza-methodiek wil ik eens helemaal onder de loep nemen om dan toe te passen op jong en oud in mijn buurt.  Dat zal veel werk zijn, maar als de theorie klopt, dan kan hier in de praktijk misschien wat doelstellingen aan koppelen en ook realiseren.


en nog een wens uit de oude doos : Steamless laten masteren (eindelijk) en dan verspreiden waar ik maar wil ?


that's it for today folks ... more will follow later ;)


ps. beste wensen voor 2011 en tot gauw in levende lijve ?


x
Tom