Ik kan me suf piekeren over gisteren en het verleden, ik kan de toekomst proberen uit te stippelen, maar ook dat zal dan waarschijnlijk toch altijd nog anders uitdraaien. Ik kan vandaag vandaag laten zijn, yes toch iets dat kan.
Alles is veranderlijk, onvoorspelbaar, misschien niet zoals ik had gehoopt dat het uitdraaide, maar ook daar valt op een gegeven moment nog weinig aan te torren. Er is vanalles verdwenen, misschien komt er dan ook ruimte voor iets positiefs nieuws, wat dat dan ook moge zijn, en hopelijk ook voor wat rust in mijn hoofd, hoewel ... Het is niet makkelijk, niets is makkelijk vandaag, alles is moeilijk. Slapen ook, terwijl ik dat nog het liefst zou doen. Me terugtrekken in de studio en vluchten in muziek is een goed surrogaat.
Ik sluit deze blog af vandaag, 'k heb het gevoel dat deze er niet meer toe doet. Voor de "buitenwereld" doet niets er nog toe, i'm on my own now, maar dat gaat wel lukken ... 'k heb genoeg positieve ideeën voor mezelf om te weerstaan aan de negatieve, ik zal er (althans nu nog niet) niet aan onderdoor gaan. De derde week van mei plan ik een week vakantie in ... 'k heb nu net twee Roland jobs gedaan, dat zou een centje moeten opleveren om bv. een midweekje naar de ardennen te gaan of zoiets.
dus bloggers, deze loopt af, binnenkort start ik wellicht een nieuwe ... i'll keep some of you posted.
And don't you worry, i'll be fine ...
t.
zaterdag 23 april 2011
zondag 17 april 2011
Asperger 2
Nothing's changed. Ik ben nog steeds de zelfde. Af en toe wanneer ik rondwandel en er valt me iets op, of ik zie grappige dingen, denk ik "ja ... dat is omdat je Asperger hebt, maar dat had je vroeger dus ook al". Ik heb het nooit als een probleem gezien. Integendeel, het weten (of denken eerder) maakt me alleen maar sterker. Ik ben eigenlijk alleen nog maar meer trots op wat ik dan toch al wel bereikt heb, desondanks. Er zijn wellicht een aantal dingen die ik me nu ook voorgoed ontneem (zoals een normale relatie bv. of de illusie om eens een keer "niets" te denken) maar ik ga me gewoon lekker focussen op de dingen waar ik wel goed in ben.
Volle maan ... intens genieten van muziek - tis zondag, dus straks weer Duyster - nu Lambchop op de i-pod. Bell is een dagje weg met de kids ... hoera voor de rust !! Tom time en vroeg naar bed.
Heb pijn in mijn benen van 't sleuren met Roland-flightcases en Piazza-materiaal. Een mens wordt toch snel oud als hij 't niet onderhoudt.
Ik lees zo af en toe in een boek over het Asperger syndroom (in kleine stukjes, niet teveel tegelijk) en ben nu vooral bezig rond dat "logische denken". Ik zou jullie graag een you-tube filmpje aanraden wat het beschrijft, maar ik heb tot op heden nog niks gevonden waarvan ik zeg, "yep ... that's totally me". Het spijtige is dat er in het boek zo weinig tips in staan van hoe ik een bijdrage kan leveren aan een gezonde relatie. Of misschien toch, maar het is dan mijn eigenste ik die het niet onder woorden durf te brengen. Zo bv. de tips rond communicatie : ik vind het nog niet zozeer lastig om op een kinderlijke manier met kleurkaartjes, codes en ratings te werken, maar het idee op zich is al denigrerend. Bell die mij dan moet behandelen als een kleuter die nog niet goed kan praten. Enfin, het klopt allemaal wel ... maar hallo ... heb ik daar wel zin in? Heeft Bell daar wel zin in?
Als je nou meer wil weten over Asperger en ik, doe dat dan even per mail ... het duurt misschien even voor je een antwoord krijgt, maar het is wel correcter naar mijn gevoel. Ik ga sowieso de komende weken me verder verdiepen in het onderwerp, en misschien start ik effectief wel een nieuw blog - dagboek.
Ben ondertussen vanalles aan't opzoeken. Heel confronterend weer. 'k Zou graag contact maken met iemand om van gedachten te wisselen. Helaas alleen iets te vinden in Nederland. Dit filmpje zegt dan wel weer iets vind ik ... http://beta.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1089686
Als voorbereiding op een nieuw blog : een grappige moment van de dag.
Ik lag op een houten constructie in het zonnetje in het Middelheimpark (openlucht museum) ... grenzen verleggend ... heb zelfs met blote voeten in het gras gelopen ... Ik had enkel mijn boek, een drankje en een banaan, de gsm en de autosleutels bij. En ik luister ontspannen naar alle geluiden (wat er behoorlijk veel waren) en de meest nadrukkelijke waren de kauwen (je weet wel zo'n beest dat op een kraai lijkt, maar het niet is). Er waren er een hele hoop de ganse tijd in de buurt in het gras en af en toe vloog er eentje weg en weer terug. Maar ik hoorde er ook eentje in de bomen, maar zag hem niet. En zoeken en zoeken en zoeken, en plots zag ik uit het niets een vliegtuig passeren op de plaats vanwaar het geluid vandaan kwam. DAT was grappig ...
Nog verder aan 't surfen geweest. 22u snel naar bed nu
Volle maan ... intens genieten van muziek - tis zondag, dus straks weer Duyster - nu Lambchop op de i-pod. Bell is een dagje weg met de kids ... hoera voor de rust !! Tom time en vroeg naar bed.
Heb pijn in mijn benen van 't sleuren met Roland-flightcases en Piazza-materiaal. Een mens wordt toch snel oud als hij 't niet onderhoudt.
Ik lees zo af en toe in een boek over het Asperger syndroom (in kleine stukjes, niet teveel tegelijk) en ben nu vooral bezig rond dat "logische denken". Ik zou jullie graag een you-tube filmpje aanraden wat het beschrijft, maar ik heb tot op heden nog niks gevonden waarvan ik zeg, "yep ... that's totally me". Het spijtige is dat er in het boek zo weinig tips in staan van hoe ik een bijdrage kan leveren aan een gezonde relatie. Of misschien toch, maar het is dan mijn eigenste ik die het niet onder woorden durf te brengen. Zo bv. de tips rond communicatie : ik vind het nog niet zozeer lastig om op een kinderlijke manier met kleurkaartjes, codes en ratings te werken, maar het idee op zich is al denigrerend. Bell die mij dan moet behandelen als een kleuter die nog niet goed kan praten. Enfin, het klopt allemaal wel ... maar hallo ... heb ik daar wel zin in? Heeft Bell daar wel zin in?
Als je nou meer wil weten over Asperger en ik, doe dat dan even per mail ... het duurt misschien even voor je een antwoord krijgt, maar het is wel correcter naar mijn gevoel. Ik ga sowieso de komende weken me verder verdiepen in het onderwerp, en misschien start ik effectief wel een nieuw blog - dagboek.
Ben ondertussen vanalles aan't opzoeken. Heel confronterend weer. 'k Zou graag contact maken met iemand om van gedachten te wisselen. Helaas alleen iets te vinden in Nederland. Dit filmpje zegt dan wel weer iets vind ik ... http://beta.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1089686
Als voorbereiding op een nieuw blog : een grappige moment van de dag.
Ik lag op een houten constructie in het zonnetje in het Middelheimpark (openlucht museum) ... grenzen verleggend ... heb zelfs met blote voeten in het gras gelopen ... Ik had enkel mijn boek, een drankje en een banaan, de gsm en de autosleutels bij. En ik luister ontspannen naar alle geluiden (wat er behoorlijk veel waren) en de meest nadrukkelijke waren de kauwen (je weet wel zo'n beest dat op een kraai lijkt, maar het niet is). Er waren er een hele hoop de ganse tijd in de buurt in het gras en af en toe vloog er eentje weg en weer terug. Maar ik hoorde er ook eentje in de bomen, maar zag hem niet. En zoeken en zoeken en zoeken, en plots zag ik uit het niets een vliegtuig passeren op de plaats vanwaar het geluid vandaan kwam. DAT was grappig ...
Nog verder aan 't surfen geweest. 22u snel naar bed nu
woensdag 13 april 2011
doorbraak
Liefste blog,
vandaag (en de afgelopen dagen) zouden vrolijke dagen moeten zijn, en er zit voor een groot deel ook wel geruststelling in, eindelijk een antwoord / oplossing, een grote verandering, opnieuw bewustwording en vooral veel begrip en vergeving.
Spijtig dat er nu gewoon geen blok van mijn schouder valt ... ik zie het allemaal wel voor me, het klopt ook allemaal wel, maar er is nog geen rust in mijn hoofd, nog steeds teveel indrukken ... beetje per beetje zal ik wel tot inzichten komen, en zal ik ook hier me wel weer aanpassen zoals ik al heel mijn leven doe. Ik heb me (denk ik) neergelegd bij sommige tekortkomingen, beperkingen ... nu wil ik vooral eerst rust ('t waren gewoon veel te drukke weken, vooral bij Piazza) en dan weer wat werken aan zelfrespect, creativiteit, verwerken en uitdrukken van emoties, etc ... moeilijk kan dat niet zijn, been there, done that :p
't Afgelopen weekend was hell, 'k heb geen zin om daarover te bloggen, sorry dat ik een aantal mensen dan een verklaring schuldig blijf van de laatste twee blogs. Vanaf gisteren is er een nieuw begin, een nieuwe start ... misschien start ik wel een nieuwe blog. Mensen die vragen hebben mogen ze wel stellen natuurlijk, maar ... heb nu even geen zin om die dingen op papier te zetten.
Ruben slaapt, nog even ... dat gaat niet lang meer duren. En dan is't al half vier, misschien toch even naar buiten dan ... 'k zie wel ...
Tot de volgende ...
vandaag (en de afgelopen dagen) zouden vrolijke dagen moeten zijn, en er zit voor een groot deel ook wel geruststelling in, eindelijk een antwoord / oplossing, een grote verandering, opnieuw bewustwording en vooral veel begrip en vergeving.
Spijtig dat er nu gewoon geen blok van mijn schouder valt ... ik zie het allemaal wel voor me, het klopt ook allemaal wel, maar er is nog geen rust in mijn hoofd, nog steeds teveel indrukken ... beetje per beetje zal ik wel tot inzichten komen, en zal ik ook hier me wel weer aanpassen zoals ik al heel mijn leven doe. Ik heb me (denk ik) neergelegd bij sommige tekortkomingen, beperkingen ... nu wil ik vooral eerst rust ('t waren gewoon veel te drukke weken, vooral bij Piazza) en dan weer wat werken aan zelfrespect, creativiteit, verwerken en uitdrukken van emoties, etc ... moeilijk kan dat niet zijn, been there, done that :p
't Afgelopen weekend was hell, 'k heb geen zin om daarover te bloggen, sorry dat ik een aantal mensen dan een verklaring schuldig blijf van de laatste twee blogs. Vanaf gisteren is er een nieuw begin, een nieuwe start ... misschien start ik wel een nieuwe blog. Mensen die vragen hebben mogen ze wel stellen natuurlijk, maar ... heb nu even geen zin om die dingen op papier te zetten.
Ruben slaapt, nog even ... dat gaat niet lang meer duren. En dan is't al half vier, misschien toch even naar buiten dan ... 'k zie wel ...
Tot de volgende ...
woensdag 6 april 2011
Elbow
'k Weet niet waarom, maar 'k luister de laatste dagen graag naar Elbow. Ben zo niet gefocused op de teksten, 'k weet zelfs niet vaag waar die't over heeft, maar de muziek boeit me, maakt me rustig ... heerlijke harmonieën en af en toe zelfs verrassend. Had ik maar zo'n stem denk ik dan. (voor diegenen die niet weten over wie ik schrijf, denk dan aan een stem als Peter Gabriel of zo. Goteye is ook zoiets).
Weet niet goed wat ik wil bloggen ... nog steeds teveel impulsen teveel ideeën en ze leiden nog steeds allemaal tot dezelfde chaos van verdriet, pijn, relativeren, grenzen, ontwetendheid, afstand nemen, ok met mezelf, angst, moe, enz ... Ik zit hier nu eventjes goed, een goeie keuze ... slapen is de prioriteit, en slapen zal ik doen. Maar het moet tijdelijk zijn ... ja toch ? Twee nachtjes kunnen wonderen doen, maar dan moet ik terug ... ja toch ? Ik mis mijn kids nu al, maar ik heb ze niet in de steek gelaten toch ? Ze zitten daar immers toch ook goed. Binnenkort zit ik trouwens een week in Oostende, dan ben ik nog langer weg van huis.
Om even de gap tussen nu en de vorige blog te dichten : Asperger - boeken gekocht - beetje gelezen - afstand van genomen - gerustgesteld door een psycholoog dat er gradatie's zijn en dat ik me geen zorgen moet maken over een ernstig afwijking. "Sociaal anders" zei Boat vandaag - hehe, dat klonk wel cool, want dat zijn we immers allemaal een beetje. Een professionele diagnose stellen is veel te duur, dan slaap ik liever wat meer. Ik wil nog steeds wel meegaan in het verhaal van de zebra en de arend ... of course ... ik wil gerust wel wat werkplannen opstellen en gedragstherapie gaan volgen ... geen probleem ... ik herken mezelf ook wel in de symptomen, dus het is geen ontkenning, maar het heel zeker geen probleem.
Angst ... ik wou eens lief zijn vandaag, de reactie die ik kreeg, interpreteerde ik als "ik wil niet dat je lief bent ..." smak ... niet dan ... Ik ben toch wel gewoon lief ? Als ik mezelf ben, ben ik gewoon lief ... wie wil er nu niet dat iemand lief is ? i don't get it. Ik snap wel dat men niet iemand wil die alleen maar lief is ... maar na al die stress en ruzie's vond ik het wel eens tijd voor lief zijn. Maar het zal (nog) niet het juiste moment zijn geweest.
En dan vraag ik me af of het tijdelijk is, of dat ik nooit meer lief kan zijn. Anyway, ik ga niet terug in mijn depressie ... ik blijf mezelf deze keer, maar ik wil gerust wel wat dingen leren ... groeien, dus toch minstens wat gedragingen veranderen zonder mezelf te hoeven passeren.
De rust in mijn geest komt terug ... ik ga mijn bed, wat er veel te klein uit ziet, klaarmaken. Nu nog wat rust in mijn ogen en lichaam ... Overmorgen rustig aan, niet te veel piazza ... zaterdag misschien, maar zeker zondag chill job voor Roland. Vervolgens 2 weken paasvakantie - hopelijk ook niet te druk. Time flies - de zomer staat al voor de deur.
Slaapwel Kato, slaapwel Ruben, ik mis jullie, ik kom gauw terug ... slaapwel Bell, weet niet zo goed wat zeggen, heb nooit echt de juiste woorden gevonden denk ik dan. 'k Heb altijd gevonden dat het een communicatieprobleem was/is ...
Op dit moment hou ik niet van de stilte, maar ik heb het maar te respecteren, ben tenslotte zelf even gevlucht. Maar ik besef ook dat ik gevlucht ben van mezelf, nog niet zo zeer van Bell, maar van de stress die ik zelf veroorzaakte. Ik stond kort, snauwde Ruben af, wond me zelf veel te hard op ... ik moest me beschermen tegen mezelf. Eerlijk gezegd weet ik niet hoe het nu verder zal gaan. Ik heb wel een wens natuurlijk ... dat moet dan maar tegelijk mijn doel zijn.
Dus Bell, je snapt er wellicht geen snars van dat ik dit schrijf, maar da's dan pech, ik heb wel gevoelens, en het is op dit moment deze : ik zie je graag en ik mis je ...
t.
Weet niet goed wat ik wil bloggen ... nog steeds teveel impulsen teveel ideeën en ze leiden nog steeds allemaal tot dezelfde chaos van verdriet, pijn, relativeren, grenzen, ontwetendheid, afstand nemen, ok met mezelf, angst, moe, enz ... Ik zit hier nu eventjes goed, een goeie keuze ... slapen is de prioriteit, en slapen zal ik doen. Maar het moet tijdelijk zijn ... ja toch ? Twee nachtjes kunnen wonderen doen, maar dan moet ik terug ... ja toch ? Ik mis mijn kids nu al, maar ik heb ze niet in de steek gelaten toch ? Ze zitten daar immers toch ook goed. Binnenkort zit ik trouwens een week in Oostende, dan ben ik nog langer weg van huis.
Om even de gap tussen nu en de vorige blog te dichten : Asperger - boeken gekocht - beetje gelezen - afstand van genomen - gerustgesteld door een psycholoog dat er gradatie's zijn en dat ik me geen zorgen moet maken over een ernstig afwijking. "Sociaal anders" zei Boat vandaag - hehe, dat klonk wel cool, want dat zijn we immers allemaal een beetje. Een professionele diagnose stellen is veel te duur, dan slaap ik liever wat meer. Ik wil nog steeds wel meegaan in het verhaal van de zebra en de arend ... of course ... ik wil gerust wel wat werkplannen opstellen en gedragstherapie gaan volgen ... geen probleem ... ik herken mezelf ook wel in de symptomen, dus het is geen ontkenning, maar het heel zeker geen probleem.
Angst ... ik wou eens lief zijn vandaag, de reactie die ik kreeg, interpreteerde ik als "ik wil niet dat je lief bent ..." smak ... niet dan ... Ik ben toch wel gewoon lief ? Als ik mezelf ben, ben ik gewoon lief ... wie wil er nu niet dat iemand lief is ? i don't get it. Ik snap wel dat men niet iemand wil die alleen maar lief is ... maar na al die stress en ruzie's vond ik het wel eens tijd voor lief zijn. Maar het zal (nog) niet het juiste moment zijn geweest.
En dan vraag ik me af of het tijdelijk is, of dat ik nooit meer lief kan zijn. Anyway, ik ga niet terug in mijn depressie ... ik blijf mezelf deze keer, maar ik wil gerust wel wat dingen leren ... groeien, dus toch minstens wat gedragingen veranderen zonder mezelf te hoeven passeren.
De rust in mijn geest komt terug ... ik ga mijn bed, wat er veel te klein uit ziet, klaarmaken. Nu nog wat rust in mijn ogen en lichaam ... Overmorgen rustig aan, niet te veel piazza ... zaterdag misschien, maar zeker zondag chill job voor Roland. Vervolgens 2 weken paasvakantie - hopelijk ook niet te druk. Time flies - de zomer staat al voor de deur.
Slaapwel Kato, slaapwel Ruben, ik mis jullie, ik kom gauw terug ... slaapwel Bell, weet niet zo goed wat zeggen, heb nooit echt de juiste woorden gevonden denk ik dan. 'k Heb altijd gevonden dat het een communicatieprobleem was/is ...
Op dit moment hou ik niet van de stilte, maar ik heb het maar te respecteren, ben tenslotte zelf even gevlucht. Maar ik besef ook dat ik gevlucht ben van mezelf, nog niet zo zeer van Bell, maar van de stress die ik zelf veroorzaakte. Ik stond kort, snauwde Ruben af, wond me zelf veel te hard op ... ik moest me beschermen tegen mezelf. Eerlijk gezegd weet ik niet hoe het nu verder zal gaan. Ik heb wel een wens natuurlijk ... dat moet dan maar tegelijk mijn doel zijn.
Dus Bell, je snapt er wellicht geen snars van dat ik dit schrijf, maar da's dan pech, ik heb wel gevoelens, en het is op dit moment deze : ik zie je graag en ik mis je ...
t.
zaterdag 2 april 2011
Asperger
tja, wat wil een mens geloven en wat niet. Net een online (niet-diagnosistische, niet-wetenschappelijke) test gedaan. 28 ... meer dan het gemiddelde, maar verre van problematisch of zelfs amper herkenbaar. Het was misschien niet dezelfde test, maar toch een groot verschil met de 38 of 48, ben't vergeten ... ben niet zo goed met getallen onthouden :p ... of eerder met "alles" onthouden wat niet van groots belang lijkt op dat moment.
Ik hou het voorlopig nog even bij de basisgedachte van de vorige blog : ouders met een syndroom of stoornis hebben ongetwijfeld een invloed op je gedrag. Erfelijk ? yep dat kan ook ... zwaar gestoord ben ik in elk geval niet.
Maar asperger of niet, ik wil gerust wel naar een psycholoog (doen die dat ook in sponsoring ?) om het dan wel wetenschappelijk te laten diagnoseren en te zien of het 28 of 48 is. Op het eigenste moment dat ik dit schrijf, krijg ik een link naar een "online" boek doorgestuurd "werken aan je asperger-relatie". Ik heb een therapeut nodig dus ...
Het goeie is dat we dan misschien toch in therapie gaan ? Maar ik kan me toch ook niet ontdoen van een zeer dubbele gedachte : (negative :) als ik deze stempel dan uiteindelijk toegewezen krijg dan heb ik dus mijn relatie niet in de hand ... that's just the way i am. Maar ook (positive), i like who i am ... dus diezelfde stempel op mijn hoofd is dan alleen maar een bevestiging dat ik zo gelukkig mag en kan zijn. MIjn gedachten gaan voor sommige wellicht wat snel, maar er zijn al wat gesprekken en lectuur gepasseerd die ik nu niet uit de doeken wil doen.
Ik ben fucked up sinds gisterenavond ... too many emotions en ze vinden geen uitweg ... 'k heb geprobeerd er tijd voor te maken vanavond, maar ben enerzijds in de lectuur gevlogen, anderzijds nog niet klaar om alles op een rijtje te zetten. Wat ik nu nodig heb is begrip, empathie en veel liefde, ... een "hoe voelt het aan, wat gaat er in je om? kom huil eens lekker bij me uit ..." Ik sta kort, kan niks verdragen en zit snel op de grens van mijn geduld.
Slapen seffens, dat gaat echt deugd doen. Morgen even vluchten, hoewel ik ook heel graag nog eens wat tijd wil spenderen met de kids, da's ook weeral zo lang geleden precies. Ik zie gelukkig nog wat mogelijkheden in mijn agenda om het de komende week wat rustiger aan te doen ... Een bezoekje aan Pulhof zit alvast in de planning opgenomen. Ook Ronald staat op de agenda ... nice ... Dagje Oostende voor Piazza ... Brussel, Destelbergen, Dendermonde ... veel op de baan dus. Als't zo'n weer blijft is dat bijzonder prettig.
Ik sluit af voor vandaag ... 'k zie wel wanneer ik er terug ben. Slaapwel iedereen.
t.
Ik hou het voorlopig nog even bij de basisgedachte van de vorige blog : ouders met een syndroom of stoornis hebben ongetwijfeld een invloed op je gedrag. Erfelijk ? yep dat kan ook ... zwaar gestoord ben ik in elk geval niet.
Maar asperger of niet, ik wil gerust wel naar een psycholoog (doen die dat ook in sponsoring ?) om het dan wel wetenschappelijk te laten diagnoseren en te zien of het 28 of 48 is. Op het eigenste moment dat ik dit schrijf, krijg ik een link naar een "online" boek doorgestuurd "werken aan je asperger-relatie". Ik heb een therapeut nodig dus ...
Het goeie is dat we dan misschien toch in therapie gaan ? Maar ik kan me toch ook niet ontdoen van een zeer dubbele gedachte : (negative :) als ik deze stempel dan uiteindelijk toegewezen krijg dan heb ik dus mijn relatie niet in de hand ... that's just the way i am. Maar ook (positive), i like who i am ... dus diezelfde stempel op mijn hoofd is dan alleen maar een bevestiging dat ik zo gelukkig mag en kan zijn. MIjn gedachten gaan voor sommige wellicht wat snel, maar er zijn al wat gesprekken en lectuur gepasseerd die ik nu niet uit de doeken wil doen.
Ik ben fucked up sinds gisterenavond ... too many emotions en ze vinden geen uitweg ... 'k heb geprobeerd er tijd voor te maken vanavond, maar ben enerzijds in de lectuur gevlogen, anderzijds nog niet klaar om alles op een rijtje te zetten. Wat ik nu nodig heb is begrip, empathie en veel liefde, ... een "hoe voelt het aan, wat gaat er in je om? kom huil eens lekker bij me uit ..." Ik sta kort, kan niks verdragen en zit snel op de grens van mijn geduld.
Slapen seffens, dat gaat echt deugd doen. Morgen even vluchten, hoewel ik ook heel graag nog eens wat tijd wil spenderen met de kids, da's ook weeral zo lang geleden precies. Ik zie gelukkig nog wat mogelijkheden in mijn agenda om het de komende week wat rustiger aan te doen ... Een bezoekje aan Pulhof zit alvast in de planning opgenomen. Ook Ronald staat op de agenda ... nice ... Dagje Oostende voor Piazza ... Brussel, Destelbergen, Dendermonde ... veel op de baan dus. Als't zo'n weer blijft is dat bijzonder prettig.
Ik sluit af voor vandaag ... 'k zie wel wanneer ik er terug ben. Slaapwel iedereen.
t.
zondag 27 maart 2011
Osteopaat (5e?)
'k Ben de tel kwijt. Straffer nog, ik wist vorige vrijdag zelfs niet wat de inhoud en het knelpunt van de laatste sessie was geweest. Niet dat ik ongeïnteresseerd ben ofzo, maar gewoon ... ik onderga het zonder iets te sturen of te verwachten. Althans, dat laatste is ook niet volledig correct ; Ik hoop telkens stiekem dat ze de elektriciteit in mijn schouder/nek wegwerkt. Op de vraag of ik met die schouder eens ergens anders naar toemoet, kreeg ik geen bevestigend antwoord, dus ik hoop dat dat er nog toch nog eens van komt.
In elk geval, even de inhoud van afgelopen vrijdag schrijven, want volgende week ben ik 't misschien weeral vergeten. Gelukkig houdt Kathleen wel notities bij van elke sessie :p
Deze week ging het over praten / de dingen uitspreken. Ik begon mijn verhaal met een soort van joepie-gevoel ... het gevoel dat bij Bell ook het balletje van (zelf-)therapie is gaan rollen. Het gevoel van nieuwe (concrete) uitdagingen - ardennen - pipo-wagens - de strijd met zichzelf en het gedrag van haar vader durven aangaan - enz ...
De komende dagen wil ik me ook een beetje proberen te focussen op een aantal ideeën die bij mij bleven hangen :
- Bell die me aanvaardt terwijl ze tegen Kato zegt : "Aan Tom kan ik niet veel meer veranderen, maar ik kan wel proberen dat jij niet wordt zoals hij" (positief bedoeld). En dan denk ik, ok ... da's voor mij ook wel een reden om te werken aan mezelf en m'n best te doen een beter voorbeeld te zijn voor Kato en Ruben, maar op die manier kan ik tenminste wel mezelf blijven.
Een tweede gedachte :
- Bell's vader die een stempel krijgt (narcistische persoonlijkheidsstoornis - een ziektegedrag dus) - en mijn moeder die een goeie tijd terug ook een stempeltje kreeg, ook al moet ik dat bij haar eens verifiëren hoever dat nu voor haar nog speelt. Maar tegelijk denk ik dan aan iets wat ik had gelezen (en spijtig genoeg nu niet meer terugvind) : Overleven : Vanuit je opvoeding denken dat wat je aangereikt krijgt zo moet zijn om te kunnen overleven, en je dus zo geprogrammeerd wordt om vervolgens dat gedrag terug te vertonen en gebruiken als je zelf ouder bent (ook als je je als puber of zelfs later je er keihard tegen hebt verzet). Anyway, ik had dan zoiets van : stel dat je ouders inderdaad psychisch gestoord zijn (zelf al is het licht afwijkend), dan krijg je dit aangereikt als de norm en alsof het zo moet ... . Bewustwording moet dan wellicht kunnen voorkomen dat je dit doorgeeft aan de derde generatie ... zolang er maar genoeg "echte" liefde aanwezig is zeker ? Hierop heb ik nog geen "wetenschappelijk" antwoord, dus 'k ga nog wat lezen als het wat minder druk wordt.
Soit, allemaal beetje chaotisch uitgelegd hierboven, maar in mijn hoofd klopt het wel. En met dit gegeven dat ik allemaal zoveel zwijg en vaak helemaal gewoon niet reageer, en de kids dit gedrag dus overnemen ... ging Kathleen deze keer aan het werk. Ze heeft de energiebanen in mijn keel vrijgemaakt en me de opdracht/mogelijkheid gegeven om zoveel mogelijk gedachten uit te spreken. Denken is niet genoeg, bloggen is niet genoeg, hardop lezen wel ... het moet even langs mijn keel passeren. De gedachten tegen de persoon in kwestie vertellen is ook niet nodig, het mag er ook later uitkomen, zolang het maar de stembanden/keel passeert. Seffens alles even hardop nalezen dus.
Ergens in het begin van de (behandelings-)sessie kwam er een enorm brandend elektrisch gevoel bovendrijven in mijn middenrug, hetzelfde gevoel als ik steeds in mijn schouder ervaarde, vorige maand dan wel weer wat minder, maar nu op dit moment vollen bak terug. Ik vraag me af wat dat nou zou zijn, maar ik zal toch nog geduld moeten hebben tot minstens half mei, de volgende sessie. De (stress-)knobbel op mijn hand is er ook nog steeds. Ben ik vergeten te vertellen nu ik eraan denk. Anyway, de drukte op 't werk zal hopelijk gauw wat wegebben, en dan zal de knobbel zelf ook wel verdwijnen zeker ?
Ik ga jullie laten ... seffens 22 uur in het nieuwe zomeruur ... lekker in bed met de hoofdtelefoon op ... het tweede deel van Duyster op Stubru is meestal wat meer electronica-related dan het eerste, en dus iets meer mijn ding, dan de zuivere songwriting van het afgelopen uur.
slaapwel en tot gauw
x
In elk geval, even de inhoud van afgelopen vrijdag schrijven, want volgende week ben ik 't misschien weeral vergeten. Gelukkig houdt Kathleen wel notities bij van elke sessie :p
Deze week ging het over praten / de dingen uitspreken. Ik begon mijn verhaal met een soort van joepie-gevoel ... het gevoel dat bij Bell ook het balletje van (zelf-)therapie is gaan rollen. Het gevoel van nieuwe (concrete) uitdagingen - ardennen - pipo-wagens - de strijd met zichzelf en het gedrag van haar vader durven aangaan - enz ...
De komende dagen wil ik me ook een beetje proberen te focussen op een aantal ideeën die bij mij bleven hangen :
- Bell die me aanvaardt terwijl ze tegen Kato zegt : "Aan Tom kan ik niet veel meer veranderen, maar ik kan wel proberen dat jij niet wordt zoals hij" (positief bedoeld). En dan denk ik, ok ... da's voor mij ook wel een reden om te werken aan mezelf en m'n best te doen een beter voorbeeld te zijn voor Kato en Ruben, maar op die manier kan ik tenminste wel mezelf blijven.
Een tweede gedachte :
- Bell's vader die een stempel krijgt (narcistische persoonlijkheidsstoornis - een ziektegedrag dus) - en mijn moeder die een goeie tijd terug ook een stempeltje kreeg, ook al moet ik dat bij haar eens verifiëren hoever dat nu voor haar nog speelt. Maar tegelijk denk ik dan aan iets wat ik had gelezen (en spijtig genoeg nu niet meer terugvind) : Overleven : Vanuit je opvoeding denken dat wat je aangereikt krijgt zo moet zijn om te kunnen overleven, en je dus zo geprogrammeerd wordt om vervolgens dat gedrag terug te vertonen en gebruiken als je zelf ouder bent (ook als je je als puber of zelfs later je er keihard tegen hebt verzet). Anyway, ik had dan zoiets van : stel dat je ouders inderdaad psychisch gestoord zijn (zelf al is het licht afwijkend), dan krijg je dit aangereikt als de norm en alsof het zo moet ... . Bewustwording moet dan wellicht kunnen voorkomen dat je dit doorgeeft aan de derde generatie ... zolang er maar genoeg "echte" liefde aanwezig is zeker ? Hierop heb ik nog geen "wetenschappelijk" antwoord, dus 'k ga nog wat lezen als het wat minder druk wordt.
Soit, allemaal beetje chaotisch uitgelegd hierboven, maar in mijn hoofd klopt het wel. En met dit gegeven dat ik allemaal zoveel zwijg en vaak helemaal gewoon niet reageer, en de kids dit gedrag dus overnemen ... ging Kathleen deze keer aan het werk. Ze heeft de energiebanen in mijn keel vrijgemaakt en me de opdracht/mogelijkheid gegeven om zoveel mogelijk gedachten uit te spreken. Denken is niet genoeg, bloggen is niet genoeg, hardop lezen wel ... het moet even langs mijn keel passeren. De gedachten tegen de persoon in kwestie vertellen is ook niet nodig, het mag er ook later uitkomen, zolang het maar de stembanden/keel passeert. Seffens alles even hardop nalezen dus.
Ergens in het begin van de (behandelings-)sessie kwam er een enorm brandend elektrisch gevoel bovendrijven in mijn middenrug, hetzelfde gevoel als ik steeds in mijn schouder ervaarde, vorige maand dan wel weer wat minder, maar nu op dit moment vollen bak terug. Ik vraag me af wat dat nou zou zijn, maar ik zal toch nog geduld moeten hebben tot minstens half mei, de volgende sessie. De (stress-)knobbel op mijn hand is er ook nog steeds. Ben ik vergeten te vertellen nu ik eraan denk. Anyway, de drukte op 't werk zal hopelijk gauw wat wegebben, en dan zal de knobbel zelf ook wel verdwijnen zeker ?
Ik ga jullie laten ... seffens 22 uur in het nieuwe zomeruur ... lekker in bed met de hoofdtelefoon op ... het tweede deel van Duyster op Stubru is meestal wat meer electronica-related dan het eerste, en dus iets meer mijn ding, dan de zuivere songwriting van het afgelopen uur.
slaapwel en tot gauw
x
dinsdag 22 maart 2011
zomaar
hello,
heb niet veel te vertellen denk ik. Of misschien toch, maar dan ook weer niet. I live the life, beetje intuïtief, keihard bezig op't werk, veel te doen, maar 't lukt ... 'k wist niet dat ik op dingen intuïtief kon reageren, maar het werkt blijkbaar wel. 'k Kom op't werk de laatste tijd heel vaak situaties tegen die ik spontaan aanpak of ik neem snel bepaalde beslissingen die achteraf heel goed blijken uit te komen.
Er staan mij en mijn gezinnetje wel wat veranderingen te wachten, allemaal positieve dingen. Bell heeft haar drive gevonden en staat een heel stuk positiever in het leven. Ze heeft een manier gevonden om zich te uiten op een manier dat ik het wel begrijp en misschien wat juister op reageer. Ik probeer haar te ondersteunen, en voel het aan als heel relaxed, blij, finally ... dit was toch waar ik op zat te wachten ? Maar nu ik hier als een zak pattatten achter de computer hang, besef ik dat ik weer vergeet dat ik ook aan mezelf moet blijven werken en denken. Vanzelf word ik blijkbaar niet blij, Piazza vraagt veel opoffering, ok mijn eigen keuze, ook hier staan mooie veranderingen en uitdagingen voor de boeg, even over zagen dat het druk is moet dan ook maar kunnen denk ik.
't Is amper 21u en ben wat saai backup werk bezig in de studio. Lekker vroeg in bed seffens, misschien met een dvd, eerder met een CD en een hoofdtelefoon denk ik ... the cure ... één van de oudere albums ... ofzo ...
De drukke periode van Piazza zal binnenkort wel afnemen ... even pauzeren ... nu reeds wat vakantie inplannen is een goed idee. In mei heb ik een afspraak met Ronald om zijn studio te herinrichten en op punt te stellen, tegelijk moet ik daar in die week maar eens echt verlof nemen. Nu nog even gaaz geven dus. Vrijdagnamiddag begint het weekend ... osteopaat, zaterdag lekker niksen, zondag Dine on Ashes, ... Morgen en donderdag dus even keihard dossiers afwerken om 't weekend even te pauzeren. Dan nog een week heel druk deadlines en dan wellicht weer nog wat nieuwe dossiers. 'k Mag er publiek nog niet teveel over kwijt, in elk geval ik droom, ik zweef, ik hoop, ik projecteer ... heerlijke gedachten mocht dat lukken.
Slaapwel wereld
x
heb niet veel te vertellen denk ik. Of misschien toch, maar dan ook weer niet. I live the life, beetje intuïtief, keihard bezig op't werk, veel te doen, maar 't lukt ... 'k wist niet dat ik op dingen intuïtief kon reageren, maar het werkt blijkbaar wel. 'k Kom op't werk de laatste tijd heel vaak situaties tegen die ik spontaan aanpak of ik neem snel bepaalde beslissingen die achteraf heel goed blijken uit te komen.
Er staan mij en mijn gezinnetje wel wat veranderingen te wachten, allemaal positieve dingen. Bell heeft haar drive gevonden en staat een heel stuk positiever in het leven. Ze heeft een manier gevonden om zich te uiten op een manier dat ik het wel begrijp en misschien wat juister op reageer. Ik probeer haar te ondersteunen, en voel het aan als heel relaxed, blij, finally ... dit was toch waar ik op zat te wachten ? Maar nu ik hier als een zak pattatten achter de computer hang, besef ik dat ik weer vergeet dat ik ook aan mezelf moet blijven werken en denken. Vanzelf word ik blijkbaar niet blij, Piazza vraagt veel opoffering, ok mijn eigen keuze, ook hier staan mooie veranderingen en uitdagingen voor de boeg, even over zagen dat het druk is moet dan ook maar kunnen denk ik.
't Is amper 21u en ben wat saai backup werk bezig in de studio. Lekker vroeg in bed seffens, misschien met een dvd, eerder met een CD en een hoofdtelefoon denk ik ... the cure ... één van de oudere albums ... ofzo ...
De drukke periode van Piazza zal binnenkort wel afnemen ... even pauzeren ... nu reeds wat vakantie inplannen is een goed idee. In mei heb ik een afspraak met Ronald om zijn studio te herinrichten en op punt te stellen, tegelijk moet ik daar in die week maar eens echt verlof nemen. Nu nog even gaaz geven dus. Vrijdagnamiddag begint het weekend ... osteopaat, zaterdag lekker niksen, zondag Dine on Ashes, ... Morgen en donderdag dus even keihard dossiers afwerken om 't weekend even te pauzeren. Dan nog een week heel druk deadlines en dan wellicht weer nog wat nieuwe dossiers. 'k Mag er publiek nog niet teveel over kwijt, in elk geval ik droom, ik zweef, ik hoop, ik projecteer ... heerlijke gedachten mocht dat lukken.
Slaapwel wereld
x
woensdag 23 februari 2011
bril
tis maar hoe je't bekijkt hé : is het glas halfvol of halfleeg ? een feit kan voor de ene iets heel mooi zijn en voor een andere iets heel lelijk waardoor de essentie helemaal vergeten wordt. De enige echte waarheid zit in de dingen zelf ... erbij zijn is al niet voldoende, zelfs dan wordt het gekleurd.
Kato huilt omwille van ... ? ... iets wat ze niet onmiddellijk verwoord krijgt ... of ze voelt zich tekort gedaan ... of ze is moe ... of ze heeft gesnoept ... of ze is teleurgesteld omdat het anders uitdraaide dan verwacht ... of ze vraagt (niet onterecht) aandacht ... ? ... ?
Wat ook de reden is ... ze huilt. Ik voel boosheid komen van haar kant, een sorry van mij komt niet aan, lief blijven en willen troosten lukt, maar niet goed genoeg ... het haalt de tranen niet weg. Het is al laat en ik geef snel op ... Ik roep de hulp in van Bell om Kato te troosten.
de waarheid van bovenstaande gebeurtenis is : ze huilt ... de rest is mijn bril. Kato legt het uit, ik probeer het te begrijpen, ik leg wellicht de schuld bij haar : ongewenst - zonder er bij stil te staan, want ik ben toch alleen maar lief geweest ? Op mijn terugweg naar beneden bedenk ik een (praktisch) plan om het volgende keer beter aan te pakken.
Bell praat met Kato ... Bell denkt er het hare van. Een andere visie, een andere bril ... de waarheid ? die is gepasseerd, slechts half uitgesproken ... zij die erbij waren hebben het gezien en gehoord, maar vrijwel onmiddellijk gekleurd. Bell heeft vaak gelijk na een gesprek met Kato ... ze voelt de dingen goed aan. Maar de waarheid ? die heeft ze niet. Wel een mening ... gekleurd door het moment van de dag, door het verleden, door uit de context gerukte uitspraken, het emmertje.
Ik wilde graag nog praten, maar oordeelde dat het niet het moment was. Zo opgestaan, zo geeïndigd vandaag, onuitgesproken. Wellicht vandaar de behoefte om nog eens te bloggen, terwijl ik eigenlijk ook gewoon wat muziek wilde maken. Ik kon het nog niet opbrengen om haar te laten zijn en alleen maar liefde te geven, er zijn ook grenzen. En toch moet hier een oplossing in zitten : Alleen maar liefde geven en niets terug verlangen ... het komt ooit wel terug.
Bewustworden heeft ook nadelen. Het doet je twijfelen ... het doet je twijfelen of je wel goed doet. Ik loop nog steeds vrolijk rond, heb een soort positieve drive gevonden, lach af en toe spontaan eens luidop, én ik stoor me minder aan stomme dingen. Nu moet ik het volhouden, volhouden en keihard stroomopwaarts varen, soms kabbelend, soms turbulent. Wellicht kom ik ooit aan een waterval en hoop dat er een paadje langsligt, of een liaan, of nog beter gewoon één of andere lift.
En als ik dan bijna boven ben, en roep hoe mooi het daar wel is, dan zal ze toch wel volgen zeker ? Ik heb een touw laten hangen, zodat het wat makkelijker wordt :) Vandaag heb ik nog niet het gevoel dat ze er echt gebruik van wil maken. Niemand hoeft zich er toe verplicht te voelen ook niet ...
Zoals vandaag is gebleken zijn er grenzen aan mijn kracht. Vrolijk rondlopen is niet voldoende om liefdevol en correct te reageren. Ik ben ook maar ik natuurlijk. Ik sta open voor verandering, maar ik ben ook maar ik. Ik kan slimmer (en/of intelligenter op verschillende vlakken) worden, rijker aan ervaring, positiever, vrolijker, meer empatisch, intuitiever, misschien zelfs spontaner ... maar de essentie zal blijven ... Ik ben Tom Buytaert, met een heleboel goeie eigenschappen en minder goeie eigenschappen, met enkele sterrenbeelden, een verleden, een heden en een toekomst, idolen en hun tegengestelden en een enorm muzikaal talent. Ik moet misschien niks, maar ik kan maar beter mezelf blijven. De belangrijkste oorzaak van de depressieve gevoelens van nog maar net geleden kennen volgens mij voornamelijk hun oorsprong in iemand anders willen zijn dan ik eigenlijk ben. Het niet slagen daarin gaf een ferme deuk in het zelfvertrouwen, iets wat versterkt werd door verschillende interne en externe (negatieve) impulsen uit verschillende richtingen en bronnen.
Het zelfvertrouwen komt terug, ik geloof terug in mezelf, ik geloof dat ik dezelfde liefdevolle, vrolijke Tom kan zijn van weleer. Ik geloof dat ik zeer zeker ook dan nog veel tijd voor mezelf zal nodig hebben, maar ik geloof ook dat ik me terug ergens volledig in zal kunnen laten opgaan. Wat hiervoor nodig is, is dat zelfvertrouwen in de eerste plaats, maar ook een omgeving die me de vrijheid en de veiligheid geeft om los te kunnen gaan. Een plek waar de inzet wordt aangemoedigd en niet de foutjes - ook al maken die ongetwijfeld noodzakelijk deel uit van het proces. Stoppen met leugentjes (om bestwil) is indertijd ook niet van de ene op de andere dag overgegaan. Gelukkig is eerlijkheid nu wel één van mijn sterke kanten geworden.
Enfin, het is wellicht een plek die ik zelf ook wel kan creëren ... it's all in the mind right ? Moet ik dan nog op iets wachten ? Gaan met die banaan :D.
Ik heb nog veel vragen, maar niet zoveel meer over mezelf ... ik vind mezelf stilaan terug. Nu wordt het dus ook een doel om mijn omgeving wat beter te leren kennen, zodat ik er zelf beter (als het comparatief van goed) op kan reageren. De komende dagen maak ik werk van het woord "liefde" en de tekst die ik van Bell kreeg. Ik kan nog steeds moeilijk omgaan met kritiek - of toch wat ik opvang als kritiek - maar ik zal proberen het nog even gewoon naast me te leggen en er vooral niet aan onderdoor te gaan (want dat doe ik dan ook gewoon mezelf aan toch ?). Een relatietherapeut ? goed hoor, ik durf de confrontatie met mezelf wel aan, ook al leidt dat dan tot een mogelijk inzicht dat ik mezelf de vrolijkheid van vandaag alleen maar inbeeld en dus nog steeds niet goed bezig ben (not :p). Iemand tips voor een goeie relatietherapeut ?
Fijn bloggen ... het is weer even op een rijtje gezet. Klaar voor bed.
Slaapwel wereld ... sweet dreams
xxx
t.
Kato huilt omwille van ... ? ... iets wat ze niet onmiddellijk verwoord krijgt ... of ze voelt zich tekort gedaan ... of ze is moe ... of ze heeft gesnoept ... of ze is teleurgesteld omdat het anders uitdraaide dan verwacht ... of ze vraagt (niet onterecht) aandacht ... ? ... ?
Wat ook de reden is ... ze huilt. Ik voel boosheid komen van haar kant, een sorry van mij komt niet aan, lief blijven en willen troosten lukt, maar niet goed genoeg ... het haalt de tranen niet weg. Het is al laat en ik geef snel op ... Ik roep de hulp in van Bell om Kato te troosten.
de waarheid van bovenstaande gebeurtenis is : ze huilt ... de rest is mijn bril. Kato legt het uit, ik probeer het te begrijpen, ik leg wellicht de schuld bij haar : ongewenst - zonder er bij stil te staan, want ik ben toch alleen maar lief geweest ? Op mijn terugweg naar beneden bedenk ik een (praktisch) plan om het volgende keer beter aan te pakken.
Bell praat met Kato ... Bell denkt er het hare van. Een andere visie, een andere bril ... de waarheid ? die is gepasseerd, slechts half uitgesproken ... zij die erbij waren hebben het gezien en gehoord, maar vrijwel onmiddellijk gekleurd. Bell heeft vaak gelijk na een gesprek met Kato ... ze voelt de dingen goed aan. Maar de waarheid ? die heeft ze niet. Wel een mening ... gekleurd door het moment van de dag, door het verleden, door uit de context gerukte uitspraken, het emmertje.
Ik wilde graag nog praten, maar oordeelde dat het niet het moment was. Zo opgestaan, zo geeïndigd vandaag, onuitgesproken. Wellicht vandaar de behoefte om nog eens te bloggen, terwijl ik eigenlijk ook gewoon wat muziek wilde maken. Ik kon het nog niet opbrengen om haar te laten zijn en alleen maar liefde te geven, er zijn ook grenzen. En toch moet hier een oplossing in zitten : Alleen maar liefde geven en niets terug verlangen ... het komt ooit wel terug.
Bewustworden heeft ook nadelen. Het doet je twijfelen ... het doet je twijfelen of je wel goed doet. Ik loop nog steeds vrolijk rond, heb een soort positieve drive gevonden, lach af en toe spontaan eens luidop, én ik stoor me minder aan stomme dingen. Nu moet ik het volhouden, volhouden en keihard stroomopwaarts varen, soms kabbelend, soms turbulent. Wellicht kom ik ooit aan een waterval en hoop dat er een paadje langsligt, of een liaan, of nog beter gewoon één of andere lift.
En als ik dan bijna boven ben, en roep hoe mooi het daar wel is, dan zal ze toch wel volgen zeker ? Ik heb een touw laten hangen, zodat het wat makkelijker wordt :) Vandaag heb ik nog niet het gevoel dat ze er echt gebruik van wil maken. Niemand hoeft zich er toe verplicht te voelen ook niet ...
Zoals vandaag is gebleken zijn er grenzen aan mijn kracht. Vrolijk rondlopen is niet voldoende om liefdevol en correct te reageren. Ik ben ook maar ik natuurlijk. Ik sta open voor verandering, maar ik ben ook maar ik. Ik kan slimmer (en/of intelligenter op verschillende vlakken) worden, rijker aan ervaring, positiever, vrolijker, meer empatisch, intuitiever, misschien zelfs spontaner ... maar de essentie zal blijven ... Ik ben Tom Buytaert, met een heleboel goeie eigenschappen en minder goeie eigenschappen, met enkele sterrenbeelden, een verleden, een heden en een toekomst, idolen en hun tegengestelden en een enorm muzikaal talent. Ik moet misschien niks, maar ik kan maar beter mezelf blijven. De belangrijkste oorzaak van de depressieve gevoelens van nog maar net geleden kennen volgens mij voornamelijk hun oorsprong in iemand anders willen zijn dan ik eigenlijk ben. Het niet slagen daarin gaf een ferme deuk in het zelfvertrouwen, iets wat versterkt werd door verschillende interne en externe (negatieve) impulsen uit verschillende richtingen en bronnen.
Het zelfvertrouwen komt terug, ik geloof terug in mezelf, ik geloof dat ik dezelfde liefdevolle, vrolijke Tom kan zijn van weleer. Ik geloof dat ik zeer zeker ook dan nog veel tijd voor mezelf zal nodig hebben, maar ik geloof ook dat ik me terug ergens volledig in zal kunnen laten opgaan. Wat hiervoor nodig is, is dat zelfvertrouwen in de eerste plaats, maar ook een omgeving die me de vrijheid en de veiligheid geeft om los te kunnen gaan. Een plek waar de inzet wordt aangemoedigd en niet de foutjes - ook al maken die ongetwijfeld noodzakelijk deel uit van het proces. Stoppen met leugentjes (om bestwil) is indertijd ook niet van de ene op de andere dag overgegaan. Gelukkig is eerlijkheid nu wel één van mijn sterke kanten geworden.
Enfin, het is wellicht een plek die ik zelf ook wel kan creëren ... it's all in the mind right ? Moet ik dan nog op iets wachten ? Gaan met die banaan :D.
Ik heb nog veel vragen, maar niet zoveel meer over mezelf ... ik vind mezelf stilaan terug. Nu wordt het dus ook een doel om mijn omgeving wat beter te leren kennen, zodat ik er zelf beter (als het comparatief van goed) op kan reageren. De komende dagen maak ik werk van het woord "liefde" en de tekst die ik van Bell kreeg. Ik kan nog steeds moeilijk omgaan met kritiek - of toch wat ik opvang als kritiek - maar ik zal proberen het nog even gewoon naast me te leggen en er vooral niet aan onderdoor te gaan (want dat doe ik dan ook gewoon mezelf aan toch ?). Een relatietherapeut ? goed hoor, ik durf de confrontatie met mezelf wel aan, ook al leidt dat dan tot een mogelijk inzicht dat ik mezelf de vrolijkheid van vandaag alleen maar inbeeld en dus nog steeds niet goed bezig ben (not :p). Iemand tips voor een goeie relatietherapeut ?
Fijn bloggen ... het is weer even op een rijtje gezet. Klaar voor bed.
Slaapwel wereld ... sweet dreams
xxx
t.
zondag 20 februari 2011
the day after "ik moet niks ..."
enfin, twee dagen later om exact te zijn. Vannacht eindelijk wat kunnen bijslapen ... Ruben was weer even vroeg wakker als anders, maar nu heeft hij zelf toch nog even doorgepit tot een uur of negen. Yes. Da's goe, want de verkoudheid ging anders met de eer lopen denk ik. Vandaag een vrolijke dag ... het plezier in de dingen is wat terug. Ondanks sommige andere vibes in huis ben ik fijn en opgewekt de dag doorgekomen. Niet wetende wat de laatste sessie bij Kathleen nu juist me heeft gedaan, ik denk dat ik na vandaag twee dingen onthou :
1. Ik moet niks ... : ik denk dat ik nu wel besef wat ik hier aan heb, en dat ik dat rustig naast me kan neerleggen. Deze verandering gaat wellicht vanzelf en ik moet gewoon onthouden dat ik mezelf hier niet meer voor moet bewijzen (da's dus twee keer moeten). Natuurlijk moet er nog steeds vanalles, maar enkel omdat ik het zelf wil, en niet omdat men mij het oplegt terwijl ik er geen zin in heb. Ik hoef er niet extra aandacht aan te besteden en het er nog eens bovenop te smijten dat "ik mijn eigen baas ben".
MAAR :
2. een beetje spontaan en vrolijk doen bracht vandaag ook weer een oude Tom naar boven. Eentje waar Bell zo mogelijk nog meer geirriteerd van raakt dan van de niet-vrolijke : Tom de twijfelaar. En ik was er me niet zo echt bewust van, maar het was wel herkenbaar. 'k Zal 't vandaag zo maar even laten zijn en niet teveel analyseren. 'k Heb vandaag een vrolijke dag achter de rug, en als de twijfelaar daar dan bijhoort, laat ik dat maar even zijn. Zelf heb ik er immers geen last van gehad.
Op zoek naar de neusspray botste ik vandaag op de druppelkes (bach bloesems) "Wilde roos". Die werd indertijd aangeraden door Jenny om mijn twijfel wat weg te nemen en zelfzekerder te zijn. Wat niet baat niet schaadt ... 'k zal er eens terug wat innemen dagelijks, en de komende weken tot de volgende sessie wat evalueren en af toe eens bij stil staan.
Op dit moment denk ik dat het mijn manier is van graag rekening houden met. Dat anderen van die "onzekerheid" zot worden, snap ik ook wel, maar 't is gewoon ik denk ik. Het is als iemand enkele opties geven, maar wel omdat alle opties voor mij echt wel ok zijn, en niet zoals Bell wel eens durft beweren : twee opties geven, terwijl je je gedachte al hebt gemaakt.
De andere twijfelaar vandaag (ook een oude bekende) was diegene die onmiddellijk (spontaan dus) reageert, maar op iets waar ik eigenlijk de waarde of emotie niet van ken of niet eerste even analyseer. Mijn typische reactie's op iemands uitspraken als kritiek te zien, en onmiddellijk in de verdediging te gaan, met absurde uitspraken van mijnentwegen als gevolg. Vandaag ben ik blij met de vrolijke spontane Tom. Been there, done that ... of het houdbaar is, zal ik dan nog wel zien. 't Handigste zou zijn als mensen mij gewoon aanvaarden voor wie en wat ik ben, dan hoef ik me niet te veranderen of aan spontaniteit in te boeten. Misschien hebben de twee fenomenen twijfelen en spontaan zijn wel niks met elkaar te maken en is er aldus toch nog een oplossing om vrolijk én zelfverzekerd door het leven te gaan ...
Mediteren hé, de gedachtengang van de vorige paragraaf neemt me terug naar de sessies met Steven. Hij leerde me eerst afstand te nemen van alles wat op me afkomt en op me inspeelt. En als het niet duidelijk is hoe ik moet reageren, dan mag ik uitleg vragen. (hoe bedoel je ?) Vooral deze laatste oefening heb ik nooit echt goed in de praktijk kunnen omzetten. Maar misschien lukt dat de komende weken misschien wel. Het feit dat ik me er nu bewust van ben, zal het de komende dagen sowieso wal weer wat makkelijker zijn om vrolijk te blijven. Enfin, da's toch echt wel de bedoeling. Geen onnodige stress meer ;)
More to follow later ... 't zondagavond en dan is het mijn wekelijkse afspraak met de radio : Ayco Duyster op StuBru.
1. Ik moet niks ... : ik denk dat ik nu wel besef wat ik hier aan heb, en dat ik dat rustig naast me kan neerleggen. Deze verandering gaat wellicht vanzelf en ik moet gewoon onthouden dat ik mezelf hier niet meer voor moet bewijzen (da's dus twee keer moeten). Natuurlijk moet er nog steeds vanalles, maar enkel omdat ik het zelf wil, en niet omdat men mij het oplegt terwijl ik er geen zin in heb. Ik hoef er niet extra aandacht aan te besteden en het er nog eens bovenop te smijten dat "ik mijn eigen baas ben".
MAAR :
2. een beetje spontaan en vrolijk doen bracht vandaag ook weer een oude Tom naar boven. Eentje waar Bell zo mogelijk nog meer geirriteerd van raakt dan van de niet-vrolijke : Tom de twijfelaar. En ik was er me niet zo echt bewust van, maar het was wel herkenbaar. 'k Zal 't vandaag zo maar even laten zijn en niet teveel analyseren. 'k Heb vandaag een vrolijke dag achter de rug, en als de twijfelaar daar dan bijhoort, laat ik dat maar even zijn. Zelf heb ik er immers geen last van gehad.
Op zoek naar de neusspray botste ik vandaag op de druppelkes (bach bloesems) "Wilde roos". Die werd indertijd aangeraden door Jenny om mijn twijfel wat weg te nemen en zelfzekerder te zijn. Wat niet baat niet schaadt ... 'k zal er eens terug wat innemen dagelijks, en de komende weken tot de volgende sessie wat evalueren en af toe eens bij stil staan.
Op dit moment denk ik dat het mijn manier is van graag rekening houden met. Dat anderen van die "onzekerheid" zot worden, snap ik ook wel, maar 't is gewoon ik denk ik. Het is als iemand enkele opties geven, maar wel omdat alle opties voor mij echt wel ok zijn, en niet zoals Bell wel eens durft beweren : twee opties geven, terwijl je je gedachte al hebt gemaakt.
De andere twijfelaar vandaag (ook een oude bekende) was diegene die onmiddellijk (spontaan dus) reageert, maar op iets waar ik eigenlijk de waarde of emotie niet van ken of niet eerste even analyseer. Mijn typische reactie's op iemands uitspraken als kritiek te zien, en onmiddellijk in de verdediging te gaan, met absurde uitspraken van mijnentwegen als gevolg. Vandaag ben ik blij met de vrolijke spontane Tom. Been there, done that ... of het houdbaar is, zal ik dan nog wel zien. 't Handigste zou zijn als mensen mij gewoon aanvaarden voor wie en wat ik ben, dan hoef ik me niet te veranderen of aan spontaniteit in te boeten. Misschien hebben de twee fenomenen twijfelen en spontaan zijn wel niks met elkaar te maken en is er aldus toch nog een oplossing om vrolijk én zelfverzekerd door het leven te gaan ...
Mediteren hé, de gedachtengang van de vorige paragraaf neemt me terug naar de sessies met Steven. Hij leerde me eerst afstand te nemen van alles wat op me afkomt en op me inspeelt. En als het niet duidelijk is hoe ik moet reageren, dan mag ik uitleg vragen. (hoe bedoel je ?) Vooral deze laatste oefening heb ik nooit echt goed in de praktijk kunnen omzetten. Maar misschien lukt dat de komende weken misschien wel. Het feit dat ik me er nu bewust van ben, zal het de komende dagen sowieso wal weer wat makkelijker zijn om vrolijk te blijven. Enfin, da's toch echt wel de bedoeling. Geen onnodige stress meer ;)
More to follow later ... 't zondagavond en dan is het mijn wekelijkse afspraak met de radio : Ayco Duyster op StuBru.
vrijdag 18 februari 2011
Ik moet niks
Ik moet niks ... dat is de uitkomst van vandaag nadat enkele gebeurtenissen van de week als een puzzeltje in elkaar begonnen de passen. Ons ma belde gisteren. Ze had mijn blog van enkele dagen terug gelezen en wilde nog wat input meegeven voor bij de osteopaat (of zeg maar Kathleen). "Tom" zei ze, "ik weet niet of je er wat aan hebt, maar misschien moet je Kathleen vertellen dat de bevalling bij je geboorte in gang is gezet geweest. Toen was dat de gewoonte om risico's en nachtshiften te vermijden. Misschien ben je op de één of andere manier gepushed en speelt dat op de één of andere manier nog mee."
Gisteren dacht ik : "da's lief en schattig ... maar wat moet ik hier nu mee, ik voel me toch niet gepushed ofzo ... ?" Eergisteren zei ik nog tegen een collega dat ik een afspraak had met de osteopaat en dat we wel eens over mijn kindertijd of jeugd hadden, maar dat ik het zelf niet zo belangrijk vond. Het nu is vooral belangrijk vond ik, en vooral niet het verleden.
Vanmorgen kon ik niet uit mijn bed, ben ik nog even gaan douchen en dan was het al laat natuurlijk. Ruben bleef lekker verder pitten en Bell raakte geirriteerd dat alles niet verliep zoals normaal. Ik zag 't probleem niet en bleef er eigenlijk nog behoorlijk rustig onder. Ik had zelf immers een rustige dag, was vreselijk moe opgestaan en had heel de nacht wakker gelegen met een schorre keel en slijmen in mijn mond. Niks nieuw, da's altijd mijn voorbode van een serieuze verkoudheid. Maar ik had dus gerust eerst de kids naar school kunnen doen en dan koffie komen drinken en verder ontbijten. Enfin, Bell half geflipt (niet zo erg als ik dat kan, maar toch) en dan kon ik 't ni laten om te zeggen waarop ik wachtte ... (cfr vorig blogbericht) : "doe er iets aan, ga in therapie, whatever, stop met dat vingertje wijzen in mijn richting en zoek de oorzaak in jezelf". Zelf bleef ik er allemaal nogal rustig onder omdat ik vond dat de dat alles volledig buiten mijn bereik gebeurde ... it just happened. Maar vanmiddag stelde ik me toch nog maar eens de vraag of dat therapeutisch gedoe, oosterse filosofieën en osho-dingen wel effectief nut hebben. Mensen die gelukkig zijn (en vaak jonger dan ik) denken daar persé toch ook niet zo hard over na ?
In elk geval had ik deze keer wel vanalles over mezelf te vertellen op mijn 4e afspraak bij Kathleen (osteopaat). De laatste keer kwam ik er vrij opgewekt binnen en ging het allemaal vrij goed. Vandaag voelde ik me bijzonder moe (veel te weinig geslapen de laatste dagen/weken), maar nog wel ok mentaal gezien. Na wat vragen en antwoorden en verderborduren op de notities van vorige keer, vertelde ik toch nog het verhaal van ons ma : "ik was gepushed bij de geboorte".
Vervolgens het fysieke gedeelte : dat begint altijd met de energieën in mijn nek en mijn bovenrug even te voelen (bekijken). Vervolgens ging het deze keer naar de enkels en nog even een check bij de benen. Dat voelde precies nog wel ok, beetje stroef misschien, maar niet meer zo'n groots sputtereffect als vorige keer. Ik had ook het gevoel de laatste week dat ik effectief nog gewoon wel de richting uitging die ik spontaan wilde uitgaan. Kathleen probeerde echter wel voor zichzelf antwoord te krijgen op de vraag : "heb je een afkeer van iets moeten ... ? " En toen viel het puzzeltje in elkaar ... heel mijn jeugd deed ik lekker waar ik zin in had, mijn ouders hadden bijna geen vat op wat ik deed. Waarschijnlijk (volgens Kathleen) kwam ik telkens te laat thuis, niet om mijn ouders te pesten, maar om mezelf te bewijzen dat ik niks moest als ik daar geen zin in had. Logisch gevolg dat ik dan 10 jaar als zelfstandige aan de slag ben gegaan en dat ik nu een job heb waar ik zelden of weinig "moet" maar veel vrijheid krijg om gewoon mijn ding te doen. Op de vraag of ik er een afkeer van had, zei ik ... "in zulke situatie's kom ik niet vaak denk ik, behalve dan vanmorgen toen ik van Bell de keuken uit moest, of ontbijten moest, of dit moest en nog wat andere dingen moest omdat het haar irriteerde ofzo".
Toen ging Kathleen mijn nek en de plek rond de klieren in mijn keel bewegen/masseren, wat het ook moge zijn. De plek rond mijn klieren was op het randje van ondraagbaar vervelend, maar ik liet het maar even gebeuren. Ik had me ook voorgenomen om me niet meer in te houden, nadat ik de vorige sessie mijn lach en de opluchting vrij hard had onderdrukt. De nek en hals behandeling heeft nog vrij lang geduurd, maar ik voelde toch enige verlichting en voor ik het wist lag ik te huilen, niet van plezier, ik weet niet waarom eigenlijk, maar eerder verdriet, huilen ... beetje snikken ... "let it go" dacht ik ... niet onderdrukken, laat maar gebeuren. Het gekke is dat ik voor de rest niet echt nadacht. Ik mocht me inbeelden dat ik onder de douche stond, en dat het harnas dat er (al bijna 40 jaar) zat rustig van me afspoelde. Ik hoefde me niet meer te verantwoorden wanneer ik geen zin had om dingen te moeten ... dus het harnas dat het "moeten" tegenhield mocht nu ook weg. Dit harnas hield wellicht ook het grote deel van mijn emotie's naar buiten tegen en het kunnen ontvangen van liefde.
'k Ben eens benieuwd. 'k Vond het in elk geval weer een straffe ervaring en als ik het mag geloven onderga ik nu een grote verandering. Alsof het er ook nog even bij hoorde als extra puzzelstuk, kreeg ik vanmiddag nog een mail van Bell met een tekst over "liefde geven en er niet om vragen". Nu dat harnas weg is zou dit dus ook gewoon vlotter moeten gaan. En daarstraks tijdens de sessie dacht ik ook nog aan een moment zo'n drie of vier maand geleden waar Inge vrij streng tegen me zei : "je moet niks ..." maar dat klonk zo vreemd ... "ik moet niks ..." da's toch ook moeten ? Enfin, ik probeer het nog wat te absorberen, want hoewel ik met een super gevoel de praktijk verliet, weet ik het nu toch niet zo goed meer te verwoorden. Als iemand me verteld wat ik moet, mag ik dus (nog steeds ?) gewoon beslissen of ik dat nu wel wil of niet. En ik moet inderdaad niets, maar ik moet vanaf nu ook niet meer bewijzen dat ik niet moet ... en dat zou het verschil zijn met vroeger. Als ik iets moet en ik denk dat het goed is, dan doe'k het gewoon en als ik denk dat het niet goed is, dan doe'k het dus gewoon niet. Omdat ik als baby tegen mijn zin op de aarde kwam en me niemand vertelde waarom dat dan wel goed was, nam ik dit mijn hele leven als iets negatief mee, waar ik me al heel mijn leven tegen verzet ... "ik moet niks". En om dat te bewijzen ging ik express dingen doen om de "opdrachtgevers" te laten zien dat ze geen controle hadden over mij. Nu zou ik me niet hoeven te verzetten, of verantwoorden ... dat "pushen als baby" was immers toen en deed men eigenlijk om goed te doen. Vandaag de dag is het zelfs niet meer relevant ... weg harnas ... hallo vrijheid, maar misschien ook hallo liefde ... ? We'll see the next days.
Dus merci ma, voor de tip
en nu MOET ik even slapen
x
Gisteren dacht ik : "da's lief en schattig ... maar wat moet ik hier nu mee, ik voel me toch niet gepushed ofzo ... ?" Eergisteren zei ik nog tegen een collega dat ik een afspraak had met de osteopaat en dat we wel eens over mijn kindertijd of jeugd hadden, maar dat ik het zelf niet zo belangrijk vond. Het nu is vooral belangrijk vond ik, en vooral niet het verleden.
Vanmorgen kon ik niet uit mijn bed, ben ik nog even gaan douchen en dan was het al laat natuurlijk. Ruben bleef lekker verder pitten en Bell raakte geirriteerd dat alles niet verliep zoals normaal. Ik zag 't probleem niet en bleef er eigenlijk nog behoorlijk rustig onder. Ik had zelf immers een rustige dag, was vreselijk moe opgestaan en had heel de nacht wakker gelegen met een schorre keel en slijmen in mijn mond. Niks nieuw, da's altijd mijn voorbode van een serieuze verkoudheid. Maar ik had dus gerust eerst de kids naar school kunnen doen en dan koffie komen drinken en verder ontbijten. Enfin, Bell half geflipt (niet zo erg als ik dat kan, maar toch) en dan kon ik 't ni laten om te zeggen waarop ik wachtte ... (cfr vorig blogbericht) : "doe er iets aan, ga in therapie, whatever, stop met dat vingertje wijzen in mijn richting en zoek de oorzaak in jezelf". Zelf bleef ik er allemaal nogal rustig onder omdat ik vond dat de dat alles volledig buiten mijn bereik gebeurde ... it just happened. Maar vanmiddag stelde ik me toch nog maar eens de vraag of dat therapeutisch gedoe, oosterse filosofieën en osho-dingen wel effectief nut hebben. Mensen die gelukkig zijn (en vaak jonger dan ik) denken daar persé toch ook niet zo hard over na ?
In elk geval had ik deze keer wel vanalles over mezelf te vertellen op mijn 4e afspraak bij Kathleen (osteopaat). De laatste keer kwam ik er vrij opgewekt binnen en ging het allemaal vrij goed. Vandaag voelde ik me bijzonder moe (veel te weinig geslapen de laatste dagen/weken), maar nog wel ok mentaal gezien. Na wat vragen en antwoorden en verderborduren op de notities van vorige keer, vertelde ik toch nog het verhaal van ons ma : "ik was gepushed bij de geboorte".
Vervolgens het fysieke gedeelte : dat begint altijd met de energieën in mijn nek en mijn bovenrug even te voelen (bekijken). Vervolgens ging het deze keer naar de enkels en nog even een check bij de benen. Dat voelde precies nog wel ok, beetje stroef misschien, maar niet meer zo'n groots sputtereffect als vorige keer. Ik had ook het gevoel de laatste week dat ik effectief nog gewoon wel de richting uitging die ik spontaan wilde uitgaan. Kathleen probeerde echter wel voor zichzelf antwoord te krijgen op de vraag : "heb je een afkeer van iets moeten ... ? " En toen viel het puzzeltje in elkaar ... heel mijn jeugd deed ik lekker waar ik zin in had, mijn ouders hadden bijna geen vat op wat ik deed. Waarschijnlijk (volgens Kathleen) kwam ik telkens te laat thuis, niet om mijn ouders te pesten, maar om mezelf te bewijzen dat ik niks moest als ik daar geen zin in had. Logisch gevolg dat ik dan 10 jaar als zelfstandige aan de slag ben gegaan en dat ik nu een job heb waar ik zelden of weinig "moet" maar veel vrijheid krijg om gewoon mijn ding te doen. Op de vraag of ik er een afkeer van had, zei ik ... "in zulke situatie's kom ik niet vaak denk ik, behalve dan vanmorgen toen ik van Bell de keuken uit moest, of ontbijten moest, of dit moest en nog wat andere dingen moest omdat het haar irriteerde ofzo".
Toen ging Kathleen mijn nek en de plek rond de klieren in mijn keel bewegen/masseren, wat het ook moge zijn. De plek rond mijn klieren was op het randje van ondraagbaar vervelend, maar ik liet het maar even gebeuren. Ik had me ook voorgenomen om me niet meer in te houden, nadat ik de vorige sessie mijn lach en de opluchting vrij hard had onderdrukt. De nek en hals behandeling heeft nog vrij lang geduurd, maar ik voelde toch enige verlichting en voor ik het wist lag ik te huilen, niet van plezier, ik weet niet waarom eigenlijk, maar eerder verdriet, huilen ... beetje snikken ... "let it go" dacht ik ... niet onderdrukken, laat maar gebeuren. Het gekke is dat ik voor de rest niet echt nadacht. Ik mocht me inbeelden dat ik onder de douche stond, en dat het harnas dat er (al bijna 40 jaar) zat rustig van me afspoelde. Ik hoefde me niet meer te verantwoorden wanneer ik geen zin had om dingen te moeten ... dus het harnas dat het "moeten" tegenhield mocht nu ook weg. Dit harnas hield wellicht ook het grote deel van mijn emotie's naar buiten tegen en het kunnen ontvangen van liefde.
'k Ben eens benieuwd. 'k Vond het in elk geval weer een straffe ervaring en als ik het mag geloven onderga ik nu een grote verandering. Alsof het er ook nog even bij hoorde als extra puzzelstuk, kreeg ik vanmiddag nog een mail van Bell met een tekst over "liefde geven en er niet om vragen". Nu dat harnas weg is zou dit dus ook gewoon vlotter moeten gaan. En daarstraks tijdens de sessie dacht ik ook nog aan een moment zo'n drie of vier maand geleden waar Inge vrij streng tegen me zei : "je moet niks ..." maar dat klonk zo vreemd ... "ik moet niks ..." da's toch ook moeten ? Enfin, ik probeer het nog wat te absorberen, want hoewel ik met een super gevoel de praktijk verliet, weet ik het nu toch niet zo goed meer te verwoorden. Als iemand me verteld wat ik moet, mag ik dus (nog steeds ?) gewoon beslissen of ik dat nu wel wil of niet. En ik moet inderdaad niets, maar ik moet vanaf nu ook niet meer bewijzen dat ik niet moet ... en dat zou het verschil zijn met vroeger. Als ik iets moet en ik denk dat het goed is, dan doe'k het gewoon en als ik denk dat het niet goed is, dan doe'k het dus gewoon niet. Omdat ik als baby tegen mijn zin op de aarde kwam en me niemand vertelde waarom dat dan wel goed was, nam ik dit mijn hele leven als iets negatief mee, waar ik me al heel mijn leven tegen verzet ... "ik moet niks". En om dat te bewijzen ging ik express dingen doen om de "opdrachtgevers" te laten zien dat ze geen controle hadden over mij. Nu zou ik me niet hoeven te verzetten, of verantwoorden ... dat "pushen als baby" was immers toen en deed men eigenlijk om goed te doen. Vandaag de dag is het zelfs niet meer relevant ... weg harnas ... hallo vrijheid, maar misschien ook hallo liefde ... ? We'll see the next days.
Dus merci ma, voor de tip
en nu MOET ik even slapen
x
woensdag 16 februari 2011
vingertje wijzen
Zware dagen ... vooral op 't werk. Thuis nieuwe slaapkamer, ook even wennen. 'k Zou me wat moeten aanpassen en wat vroeger naar bed moeten gaan, maar 't werd integendeel nooit vroeger dan 11u de laatste dagen. Uitslapen lukte ook niet ... 'k was gewoon elke dag wakker.
Enfin, hoewel de vermoeidheid dus nu wat begint toe te nemen, 'k heb me niet verveeld. 'k Heb net een dossiertje afgesloten en zit nu nog op den bureau om even te bloggen. Even de gedachten van deze ochtend opschrijven. 'k Werd wakker rond 5u45 of zoiets, en dan ga'k wel wat rusten en zo mogelijks zelfs terug even wegdutten, maar een uur later springt dan toch de wekkerradio op.
Het viel me vanmorgen op dat - hoewel ik dacht er heel bewust mee om te gaan en het niet te doen - dat ik op een andere manier toch weer met het vingertje aan het wijzen was. Het was iets wat Bell gisterenavond zei en waar ik nog wat op heb doorgedacht. Het goeie is dat ik dan de informatie die ik op die moment doorkrijg toch naar mijn eigen waarheid weet te spiegelen en andere dingen dan afblok waarvan ik denk dat ze niet op mij van toepassing zijn maar op de spreker zelf. Maar als ze zulke dingen verteld heeft ze toch ook vaak ergens gelijk, tis de manier waarop ik het absorbeer dat gewoon heel veel tijd nodig heeft, want gewoon luisteren en het niet onmiddellijk als kritiek zien is nog steeds moeilijk, soms zelfs heftig.
Anyway, ik geef Bell al lang de schuld niet meer van hoe ik me voel, of opsta of gedraag of whatever, maar ik betrapte mezelf dat ik aan het wachten was tot ze dat ook eens niet meer zou doen ... het raakt me niet zo erg meer, maar ik steek haar cynisme en luidop gesproken frustratie's/irritatie's dan precies in het vakje van waar ik zelf vroeger was ("depressie") en steek het dan ook maar meteen onder de noemer "projectie". En dan maakte ik de bedenking dat het wachten, het verwachtingen hebben, het bijna ongeduldig worden, ook een manier van vingertje wijzen is.
Wat houdt me tegen om echt aan de relatie te werken ? Dat dus, ik ben op iets aan't wachten wat buiten mijn bereik ligt. Ik vertel het wel eens tegen mensen als : "ik ben terug ok met mezelf, maar om tegen het negativisme van Bell op te boxen en echt aan de relatie te beginnen werken, daar ben ik nog niet klaar voor".
Bell liet gisteren blijken dat ze er eigenlijk wel echt gewoon op aan't wachten bent tot ik er iets aan doe. Wat houdt me dan tegen ? Wat houdt me dan allemaal tegen om dat oprecht te uiten en in een gesprek te gooien ... Lieg ik mezelf dan toch iets voor of geloof ik er wel degelijk toch nog in ? Ben ik juist met mijn conclusie's over "haar" lichte vorm van depressie of beeld ik het me allemaal maar in, waardoor het dus een argument wordt om er nog niks aan te moeten of willen doen (toch vingertje wijzen dus). Ik stel het oprecht in vraag vandaag, maar het antwoord moet ik helaas nog even schuldig blijven.
Dit is stuff genoeg voor aankomende vrijdag, (de vierde ?) afspraak met de ostheopaat. De rug zit nog steeds wat vast, ben benieuwd nochthans waar ze nu eerst blokkades gaat vinden. Maar da's voor later ... hup naar huis nu ... 22u30 gepasseerd. Tijd voor bed
slaapwel
x
Enfin, hoewel de vermoeidheid dus nu wat begint toe te nemen, 'k heb me niet verveeld. 'k Heb net een dossiertje afgesloten en zit nu nog op den bureau om even te bloggen. Even de gedachten van deze ochtend opschrijven. 'k Werd wakker rond 5u45 of zoiets, en dan ga'k wel wat rusten en zo mogelijks zelfs terug even wegdutten, maar een uur later springt dan toch de wekkerradio op.
Het viel me vanmorgen op dat - hoewel ik dacht er heel bewust mee om te gaan en het niet te doen - dat ik op een andere manier toch weer met het vingertje aan het wijzen was. Het was iets wat Bell gisterenavond zei en waar ik nog wat op heb doorgedacht. Het goeie is dat ik dan de informatie die ik op die moment doorkrijg toch naar mijn eigen waarheid weet te spiegelen en andere dingen dan afblok waarvan ik denk dat ze niet op mij van toepassing zijn maar op de spreker zelf. Maar als ze zulke dingen verteld heeft ze toch ook vaak ergens gelijk, tis de manier waarop ik het absorbeer dat gewoon heel veel tijd nodig heeft, want gewoon luisteren en het niet onmiddellijk als kritiek zien is nog steeds moeilijk, soms zelfs heftig.
Anyway, ik geef Bell al lang de schuld niet meer van hoe ik me voel, of opsta of gedraag of whatever, maar ik betrapte mezelf dat ik aan het wachten was tot ze dat ook eens niet meer zou doen ... het raakt me niet zo erg meer, maar ik steek haar cynisme en luidop gesproken frustratie's/irritatie's dan precies in het vakje van waar ik zelf vroeger was ("depressie") en steek het dan ook maar meteen onder de noemer "projectie". En dan maakte ik de bedenking dat het wachten, het verwachtingen hebben, het bijna ongeduldig worden, ook een manier van vingertje wijzen is.
Wat houdt me tegen om echt aan de relatie te werken ? Dat dus, ik ben op iets aan't wachten wat buiten mijn bereik ligt. Ik vertel het wel eens tegen mensen als : "ik ben terug ok met mezelf, maar om tegen het negativisme van Bell op te boxen en echt aan de relatie te beginnen werken, daar ben ik nog niet klaar voor".
Bell liet gisteren blijken dat ze er eigenlijk wel echt gewoon op aan't wachten bent tot ik er iets aan doe. Wat houdt me dan tegen ? Wat houdt me dan allemaal tegen om dat oprecht te uiten en in een gesprek te gooien ... Lieg ik mezelf dan toch iets voor of geloof ik er wel degelijk toch nog in ? Ben ik juist met mijn conclusie's over "haar" lichte vorm van depressie of beeld ik het me allemaal maar in, waardoor het dus een argument wordt om er nog niks aan te moeten of willen doen (toch vingertje wijzen dus). Ik stel het oprecht in vraag vandaag, maar het antwoord moet ik helaas nog even schuldig blijven.
Dit is stuff genoeg voor aankomende vrijdag, (de vierde ?) afspraak met de ostheopaat. De rug zit nog steeds wat vast, ben benieuwd nochthans waar ze nu eerst blokkades gaat vinden. Maar da's voor later ... hup naar huis nu ... 22u30 gepasseerd. Tijd voor bed
slaapwel
x
zondag 13 februari 2011
uptight
Wat een week ... nu wordt het wel heel druk op 't werk ... maja ... extra jobke aangenomen, dat heeft ook wat tijd gevergd, maar toch da was leuk. Piazza is nog steeds een droomjob, maar 't vergt heel wat van het zenuwstel ... 'k ga er van uit dat de valeriaan iets doet ... en de echinecea houdt me ook nog wel recht.
Veranderingen in het huis ... cool ... ook hier nog veel werk, maar 'k ben blij dat de grootste verhuis al gefixed is. Kato heeft nu een eigen kamer en slaapt op de bovenste verdieping (voorheen de master bedroom). Ik ben dan een verdiep lager gezakt naar wat voorheen de logeerkamer was. Ruben zijn kamer moet dan nu nog (zo snel mogelijk) in orde worden gebracht. Voorlopig slaapt die nog bij mij maar in zijn eigen bedje ... en dan kunnen we alles nog wat finetunen ... Bell kan in principe al naar boven komen slapen, maar blijft precies nog aan de vertrouwde zetel in de kelder plakken.
Het gaat beter ... het gaat zeer zeker de goeie richting uit. Dit weekend wel heel de tijd zowat stressed : veel aan mijn hoofd, veel dingen die'k wil doen, maar bewust niet veel gedaan gisteren en vandaag. Ander keertje dan maar. Ik loop beetje grumpie rond (enfin, zo voel ik me dan toch), maar zonder te weten waarom. En 'k wil niet negatief doen over de nieuwe slaapkamer, integendeel (ik ga voor de vooruitgang :)), maar misschien moet ik toch rekening houden met mogelijk wat minder kwalitatieve slaap de laatste paar dagen ?
'k Zou toch nog es deftig moeten bezinnen, stel da'k weer vanalles opkrop zonder het te verwerken. De goesting om te bloggen zegt al genoeg eigenlijk. Maar bewust wordend van dit gegeven, moet de oorzaak van de stress toch piazza zijn ofzo, want met Bell heb ik geen irritatie's gehad lately, integendeel. Gisterenavond in de keuken zelfs openlijk aan elkaar verklaard dat ook onze (intieme) relatie wel weer terug goed komt ... en dat was toch heel oprecht denk ik dan ...
Ook gisterenavond nog een track opgenomen in de studio, zonder tekst, inspired by het concertje vrijdagavond van Marble Sounds en Isbells. Toppie ... nog eens weg met Bell, ongedwongen, fijn en alletwee lekker genoten.
'k Heb veel muziek klaar, klaar voor een nieuw soort CD of twee zelfs, maar teksten ... mhh ... dat lukt niet, alsof ik geen zin heb om over alledaagse dingen te schrijven ... alsof mijn leven maar gewoon heel saai is ofzo. I need to get out ... get inspired. Nochthans gaat er ongelooflijk veel door mijn hoofd en zijn er eigenlijk genoeg topics om uit te werken ... maar geen boodschappen, geen signalen of standpunten die ik wil innemen. Maar muziek maken blijft heerlijk, waarschijnlijk nog steeds gewoon een vlucht, maar heerlijk. Misschien moet ik maar wat liedjes schrijven over Kato en Ruben, zoals diene gast van Isbells ook volwassen liedjes maakt voor zijn kids ...
Enfin, vanavond lekker slapen ... nog een week of twee keihard werken en dan zijn we weer een stapje verder.
Slaapwel
x
T.
Veranderingen in het huis ... cool ... ook hier nog veel werk, maar 'k ben blij dat de grootste verhuis al gefixed is. Kato heeft nu een eigen kamer en slaapt op de bovenste verdieping (voorheen de master bedroom). Ik ben dan een verdiep lager gezakt naar wat voorheen de logeerkamer was. Ruben zijn kamer moet dan nu nog (zo snel mogelijk) in orde worden gebracht. Voorlopig slaapt die nog bij mij maar in zijn eigen bedje ... en dan kunnen we alles nog wat finetunen ... Bell kan in principe al naar boven komen slapen, maar blijft precies nog aan de vertrouwde zetel in de kelder plakken.
Het gaat beter ... het gaat zeer zeker de goeie richting uit. Dit weekend wel heel de tijd zowat stressed : veel aan mijn hoofd, veel dingen die'k wil doen, maar bewust niet veel gedaan gisteren en vandaag. Ander keertje dan maar. Ik loop beetje grumpie rond (enfin, zo voel ik me dan toch), maar zonder te weten waarom. En 'k wil niet negatief doen over de nieuwe slaapkamer, integendeel (ik ga voor de vooruitgang :)), maar misschien moet ik toch rekening houden met mogelijk wat minder kwalitatieve slaap de laatste paar dagen ?
'k Zou toch nog es deftig moeten bezinnen, stel da'k weer vanalles opkrop zonder het te verwerken. De goesting om te bloggen zegt al genoeg eigenlijk. Maar bewust wordend van dit gegeven, moet de oorzaak van de stress toch piazza zijn ofzo, want met Bell heb ik geen irritatie's gehad lately, integendeel. Gisterenavond in de keuken zelfs openlijk aan elkaar verklaard dat ook onze (intieme) relatie wel weer terug goed komt ... en dat was toch heel oprecht denk ik dan ...
Ook gisterenavond nog een track opgenomen in de studio, zonder tekst, inspired by het concertje vrijdagavond van Marble Sounds en Isbells. Toppie ... nog eens weg met Bell, ongedwongen, fijn en alletwee lekker genoten.
'k Heb veel muziek klaar, klaar voor een nieuw soort CD of twee zelfs, maar teksten ... mhh ... dat lukt niet, alsof ik geen zin heb om over alledaagse dingen te schrijven ... alsof mijn leven maar gewoon heel saai is ofzo. I need to get out ... get inspired. Nochthans gaat er ongelooflijk veel door mijn hoofd en zijn er eigenlijk genoeg topics om uit te werken ... maar geen boodschappen, geen signalen of standpunten die ik wil innemen. Maar muziek maken blijft heerlijk, waarschijnlijk nog steeds gewoon een vlucht, maar heerlijk. Misschien moet ik maar wat liedjes schrijven over Kato en Ruben, zoals diene gast van Isbells ook volwassen liedjes maakt voor zijn kids ...
Enfin, vanavond lekker slapen ... nog een week of twee keihard werken en dan zijn we weer een stapje verder.
Slaapwel
x
T.
vrijdag 21 januari 2011
Moe
Ben moe ... 'k ga beginnen schrijven in telegramstijl. Vanmiddag osteopaat geweest. Volle maan versterkte de laatste twee dagen wat stress en drukte van de office. Gisterenavond dan maar wat laat doorgewerkt om dan vanmorgen vrij van zorgen op te staan. Misschien versterkte de volle maan ook dat gevoel want het ging allemaal zeer goed vandaag.
Bij de osteopaat ging het goed. Derde afspraak dus, deze keer weer wat meer gepraat over mezelf, over Kato, over opvoeding, over relatie's. En dan het lichaam, ze speelde in op de actualiteit, iets waar ik zeker nog wat over moet nadenken. De zorgvader die de laatste weken in me opkwam omdat er zieken waren in huis werkte beetje averechts. Ik werd gefrustreerd dat mensen niet geholpen wilden worden. Ook hier lijkt loslaten weer de boodschap, niet dwingen, niet forceren ... aanbieden en loslaten. Wat ik dan ook moet leren is : stel dat ik het gevoel heb dat goede raad niet wordt geapprecieerd op één vlak, om dat dan niet door te trekken naar de gehele verstandhouding. Niet evident voor mij blijkbaar. Een heel concreet voorbeeld van typisch ik : " ... ok als je je glas water dan niet wil opdrinken, trek dan je plan, en dan even later bv. ook niet helpen met afdrogen ...," terwijl het één eigenlijk niks met het ander te maken heeft.
Lichamelijk zorgde ze er deze keer voor dat mijn visuele observaties een stem krijgen, en dus niet opgekropt worden. Dus ik zie iets wat mij niet aanstaat, ofwel kan ik dat nu uitspreken, ofwel kan hiervoor gewoon ontvankelijk zijn en het sneller loslaten ... cool ... ben eens benieuwd ;)
Ik ben in elk geval moe ... ik kruip er seffens in. Er staat een leuk weekend voor de boeg, verjaardagsfeestje, 't zou cool zijn als ik even mee kan in de nacht en niet crash halverwege.
Ik heb nochthans het gevoel dat ik iets belangrijk vergeet te schrijven. Maar als het belangrijk is, dan kom ik er volgende keer wel op terug. Ah ja, aanvaarden ... maar da's voor volgende keer dus
Slaapwel
x
t.
Bij de osteopaat ging het goed. Derde afspraak dus, deze keer weer wat meer gepraat over mezelf, over Kato, over opvoeding, over relatie's. En dan het lichaam, ze speelde in op de actualiteit, iets waar ik zeker nog wat over moet nadenken. De zorgvader die de laatste weken in me opkwam omdat er zieken waren in huis werkte beetje averechts. Ik werd gefrustreerd dat mensen niet geholpen wilden worden. Ook hier lijkt loslaten weer de boodschap, niet dwingen, niet forceren ... aanbieden en loslaten. Wat ik dan ook moet leren is : stel dat ik het gevoel heb dat goede raad niet wordt geapprecieerd op één vlak, om dat dan niet door te trekken naar de gehele verstandhouding. Niet evident voor mij blijkbaar. Een heel concreet voorbeeld van typisch ik : " ... ok als je je glas water dan niet wil opdrinken, trek dan je plan, en dan even later bv. ook niet helpen met afdrogen ...," terwijl het één eigenlijk niks met het ander te maken heeft.
Lichamelijk zorgde ze er deze keer voor dat mijn visuele observaties een stem krijgen, en dus niet opgekropt worden. Dus ik zie iets wat mij niet aanstaat, ofwel kan ik dat nu uitspreken, ofwel kan hiervoor gewoon ontvankelijk zijn en het sneller loslaten ... cool ... ben eens benieuwd ;)
Ik ben in elk geval moe ... ik kruip er seffens in. Er staat een leuk weekend voor de boeg, verjaardagsfeestje, 't zou cool zijn als ik even mee kan in de nacht en niet crash halverwege.
Ik heb nochthans het gevoel dat ik iets belangrijk vergeet te schrijven. Maar als het belangrijk is, dan kom ik er volgende keer wel op terug. Ah ja, aanvaarden ... maar da's voor volgende keer dus
Slaapwel
x
t.
maandag 17 januari 2011
Acceptance
Heb gisteren nog eens gemediteerd. Heel kort maar, even tot rust komen, even alleen ik, me myself and i. En 'k heb zalig geslapen. Beetje kort ... tijd maken voor mezelf moet dus vroeger op de avond starten, helaas. Net nu 'k zoveel zin heb om vanalles leuk te doen.
Ook nu is't al voorbij 23u maar toch nog effe tijd om iets te noteren. 'k Zou iets willen doen rond acceptance, aanvaarden ... mezelf aanvaarden maar ook de mensen rondom mij. De piazza-methodiek is echt een uitstekend instrument omdat er zoveel bestaande theorieën in verweven zitten, psychologen, filosofen, sociologen ... allemaal ideeën die hun kracht hebben bewezen, en piazza bewijst al meer dan 10 jaar dat er heel wat los wordt gemaakt met deze aanpak.
Vermoeiend wel, continue interveneren, nadenken over elke stap die genomen kan worden, maar voor het goede doel dus. Gisteren en vanmorgen de smartie ook nog eens bovengehaald. Waar word ik kwaad van ? Dat ik mezelf niet kan zijn, wanneer ik het echt goed voorheb. Misschien heb ik niet altijd gelijk, maar als ik meen dat ik goed doe wil ik daar gewoon in doorzetten. Als dat geblokt wordt, voel ik me niet goed. Het is niet erg om verbeterd te worden daar waar er verbetering mogelijk is, maar ik geloof nog steeds dat de inzet, de aanzet of het initiatief moet worden aangemoedigd en niet in de eerste plaats het resultaat.
Hoe meer ik mezelf terug tegenkom en waardeer, hoe vrolijker ik er zelf wel weer van word, maar of dat nu verschil gaat uitmaken op mijn omgeving ? i don't know. Ik denk dat ik daarom wil teruggrijpen naar "acceptance". In plaats van mij te ergeren aan mezelf niet kunnen zijn op sommige momenten, moet ik maar aanvaarden dat men op dat moment mijn kwaliteiten gewoon niet wenst ... zoiets ... Moeilijk hoor, terwijl je wel denkt dat je gewoon goed wil doen. Maar wat goed is voor mij, is niet perse goed voor een ander. Zo dat is ook weer duidelijk dan : Trek allemaal uw plan :p hehehe ...
Met de glimlach geschreven, maar toch ook een grond van waarheid. Even totaal verdwijnen is wel een coole gedachte, maar geen negatieve gedachte meer. Maar gewoon Tom-tijd ... tijd voor mezelf om wat dingen te realiseren, om te experimenteren, te musiceren, songteksten te schrijven ... steamless 1 masteren, en steamless 2 maken ... yes ... heerlijke gedachte. Of filmpjes maken bij steamless 1 ... band samenstellen, repeteren, optreden ... mmmh ... so little time, so little money to buy time.
Heb weinig behoefte aan relatie's op 't moment ... eerder aan lekker egoistisch zijn ... allemaal den boom in zelfs :) ... ook weer die glimlach. Spiegeltje hé ... anderen aanvaarden en wat ik er net bijschreef, om vooral ook gewoon mezelf te mogen zijn en daarin aanvaard te worden ...
'k Ga slapen ... tot later
x
Ook nu is't al voorbij 23u maar toch nog effe tijd om iets te noteren. 'k Zou iets willen doen rond acceptance, aanvaarden ... mezelf aanvaarden maar ook de mensen rondom mij. De piazza-methodiek is echt een uitstekend instrument omdat er zoveel bestaande theorieën in verweven zitten, psychologen, filosofen, sociologen ... allemaal ideeën die hun kracht hebben bewezen, en piazza bewijst al meer dan 10 jaar dat er heel wat los wordt gemaakt met deze aanpak.
Vermoeiend wel, continue interveneren, nadenken over elke stap die genomen kan worden, maar voor het goede doel dus. Gisteren en vanmorgen de smartie ook nog eens bovengehaald. Waar word ik kwaad van ? Dat ik mezelf niet kan zijn, wanneer ik het echt goed voorheb. Misschien heb ik niet altijd gelijk, maar als ik meen dat ik goed doe wil ik daar gewoon in doorzetten. Als dat geblokt wordt, voel ik me niet goed. Het is niet erg om verbeterd te worden daar waar er verbetering mogelijk is, maar ik geloof nog steeds dat de inzet, de aanzet of het initiatief moet worden aangemoedigd en niet in de eerste plaats het resultaat.
Hoe meer ik mezelf terug tegenkom en waardeer, hoe vrolijker ik er zelf wel weer van word, maar of dat nu verschil gaat uitmaken op mijn omgeving ? i don't know. Ik denk dat ik daarom wil teruggrijpen naar "acceptance". In plaats van mij te ergeren aan mezelf niet kunnen zijn op sommige momenten, moet ik maar aanvaarden dat men op dat moment mijn kwaliteiten gewoon niet wenst ... zoiets ... Moeilijk hoor, terwijl je wel denkt dat je gewoon goed wil doen. Maar wat goed is voor mij, is niet perse goed voor een ander. Zo dat is ook weer duidelijk dan : Trek allemaal uw plan :p hehehe ...
Met de glimlach geschreven, maar toch ook een grond van waarheid. Even totaal verdwijnen is wel een coole gedachte, maar geen negatieve gedachte meer. Maar gewoon Tom-tijd ... tijd voor mezelf om wat dingen te realiseren, om te experimenteren, te musiceren, songteksten te schrijven ... steamless 1 masteren, en steamless 2 maken ... yes ... heerlijke gedachte. Of filmpjes maken bij steamless 1 ... band samenstellen, repeteren, optreden ... mmmh ... so little time, so little money to buy time.
Heb weinig behoefte aan relatie's op 't moment ... eerder aan lekker egoistisch zijn ... allemaal den boom in zelfs :) ... ook weer die glimlach. Spiegeltje hé ... anderen aanvaarden en wat ik er net bijschreef, om vooral ook gewoon mezelf te mogen zijn en daarin aanvaard te worden ...
'k Ga slapen ... tot later
x
zondag 9 januari 2011
sorry, it's been too long
Mijn excuses, 't heeft lang geduurd voordat ik hier nog iets postte. Maar 't gaat goed met mij, straffer nog, de overgang van 10 naar 11 hoefde niks speciaal te worden, maar 't lijkt toch alsof ik kan zeggen dat ik niet meer "depressief" hoef te zijn, of hoe ik het dan ook moet formuleren. Het moet na een half jaar in elk geval maar eens gedaan zijn met de stempel "ik heb een lichte depressie" op mezelf te zetten.
Ik heb het gevoel een langzaam proces te hebben doorgemaakt, en dat er nog veel werk is (nog een leven lang) dat is evident, maar me verschuilen achter "een depressie" dat gaat niet meer op denk ik.
Wat maakt iemand depressief denk ik dan ... weet ik niet eigenlijk : voor mij nu op dit moment ? moedeloosheid, geen energie, geen initiatief tot niets, teruggetrokken, en vooral niet tevreden zijn met jezelf, niet trots kunnen zijn op jezelf, ongelukkig zijn in de situatie's waarin je je bevindt. Je komt dan terecht in een negatieve spiraal en alles wat op je afkomt wordt negatief gefilterd waardoor het lijkt dat je omgeving je ook al niet meer hoeft of apprecieert.
Ik zou mijn dagboek en blog nog eens kunnen nalezen, maar een aantal belangrijke stappen in het proces schud ik nu even uit mijn mouw :
- hulp zoeken (Steven en vele van mijn vrienden als klankbord)
- geef jezelf schouderklopjes en probeer plezier te maken
- geef een ander niet de schuld van je situatie of gevoelens
- de waarheid, maar ook de oplossing ligt in jezelf
- geef aandacht aan positieve dingen, maar laat de negatieve net zo goed zijn
- probeer je binnenkomende impulsen en je reacties daarop vanop een afstand te bekijken (lang leve de smartie's)
De bovenstaande puntjes blijven even relevant, zeker de laatste vier moeten nu een continue oefening blijven en misschien ooit wel gewoon mijn eigen zelf worden.
Ik ga natuurlijk nog even door met osteopatie, het zou zot zijn om alles zomaar te stoppen, wie weet wat komt er nog allemaal los en vrij. En ik zal proberen te blijven bloggen.
Maar ik werd vandaag vooral gemotiveerd om wat lectuur (die ook al een half jaar of langer ligt te wachten) over relatie's door te nemen. Ik ben terug wat meer met muziek bezig (actief, jammen, piano spelen, goeie repetitie's met de band) en ik zal ook proberen om wat te mediteren als ik daar de nood toe voel. Kids naar bed en verdwijnen naar de studio dus ... tenzij het anders aanvoelt.
Een heleboel goeie voornemens dus, maar tegelijk allemaal heel haalbaar en gewoon nodig. Ook de piazza-methodiek wil ik eens helemaal onder de loep nemen om dan toe te passen op jong en oud in mijn buurt. Dat zal veel werk zijn, maar als de theorie klopt, dan kan hier in de praktijk misschien wat doelstellingen aan koppelen en ook realiseren.
en nog een wens uit de oude doos : Steamless laten masteren (eindelijk) en dan verspreiden waar ik maar wil ?
that's it for today folks ... more will follow later ;)
ps. beste wensen voor 2011 en tot gauw in levende lijve ?
x
Tom
Ik heb het gevoel een langzaam proces te hebben doorgemaakt, en dat er nog veel werk is (nog een leven lang) dat is evident, maar me verschuilen achter "een depressie" dat gaat niet meer op denk ik.
Wat maakt iemand depressief denk ik dan ... weet ik niet eigenlijk : voor mij nu op dit moment ? moedeloosheid, geen energie, geen initiatief tot niets, teruggetrokken, en vooral niet tevreden zijn met jezelf, niet trots kunnen zijn op jezelf, ongelukkig zijn in de situatie's waarin je je bevindt. Je komt dan terecht in een negatieve spiraal en alles wat op je afkomt wordt negatief gefilterd waardoor het lijkt dat je omgeving je ook al niet meer hoeft of apprecieert.
Ik zou mijn dagboek en blog nog eens kunnen nalezen, maar een aantal belangrijke stappen in het proces schud ik nu even uit mijn mouw :
- hulp zoeken (Steven en vele van mijn vrienden als klankbord)
- geef jezelf schouderklopjes en probeer plezier te maken
- geef een ander niet de schuld van je situatie of gevoelens
- de waarheid, maar ook de oplossing ligt in jezelf
- geef aandacht aan positieve dingen, maar laat de negatieve net zo goed zijn
- probeer je binnenkomende impulsen en je reacties daarop vanop een afstand te bekijken (lang leve de smartie's)
De bovenstaande puntjes blijven even relevant, zeker de laatste vier moeten nu een continue oefening blijven en misschien ooit wel gewoon mijn eigen zelf worden.
Ik ga natuurlijk nog even door met osteopatie, het zou zot zijn om alles zomaar te stoppen, wie weet wat komt er nog allemaal los en vrij. En ik zal proberen te blijven bloggen.
Maar ik werd vandaag vooral gemotiveerd om wat lectuur (die ook al een half jaar of langer ligt te wachten) over relatie's door te nemen. Ik ben terug wat meer met muziek bezig (actief, jammen, piano spelen, goeie repetitie's met de band) en ik zal ook proberen om wat te mediteren als ik daar de nood toe voel. Kids naar bed en verdwijnen naar de studio dus ... tenzij het anders aanvoelt.
Een heleboel goeie voornemens dus, maar tegelijk allemaal heel haalbaar en gewoon nodig. Ook de piazza-methodiek wil ik eens helemaal onder de loep nemen om dan toe te passen op jong en oud in mijn buurt. Dat zal veel werk zijn, maar als de theorie klopt, dan kan hier in de praktijk misschien wat doelstellingen aan koppelen en ook realiseren.
en nog een wens uit de oude doos : Steamless laten masteren (eindelijk) en dan verspreiden waar ik maar wil ?
that's it for today folks ... more will follow later ;)
ps. beste wensen voor 2011 en tot gauw in levende lijve ?
x
Tom
Abonneren op:
Posts (Atom)