doorbraak

Liefste blog,


vandaag (en de afgelopen dagen) zouden vrolijke dagen moeten zijn, en er zit voor een groot deel ook wel geruststelling in, eindelijk een antwoord / oplossing, een grote verandering, opnieuw bewustwording en vooral veel begrip en vergeving.
Spijtig dat er nu gewoon geen blok van mijn schouder valt ... ik zie het allemaal wel voor me, het klopt ook allemaal wel, maar er is nog geen rust in mijn hoofd, nog steeds teveel indrukken ... beetje per beetje zal ik wel tot inzichten komen, en zal ik ook hier me wel weer aanpassen zoals ik al heel mijn leven doe.  Ik heb me (denk ik) neergelegd bij sommige tekortkomingen, beperkingen ... nu wil ik vooral eerst rust ('t waren gewoon veel te drukke weken, vooral bij Piazza) en dan weer wat werken aan zelfrespect, creativiteit, verwerken en uitdrukken van emoties, etc ... moeilijk kan dat niet zijn, been there, done that :p


't Afgelopen weekend was hell, 'k heb geen zin om daarover te bloggen, sorry dat ik een aantal mensen dan een verklaring schuldig blijf van de laatste twee blogs.  Vanaf gisteren is er een nieuw begin, een nieuwe start ... misschien start ik wel een nieuwe blog.  Mensen die vragen hebben mogen ze wel stellen natuurlijk, maar ... heb nu even geen zin om die dingen op papier te zetten.


Ruben slaapt, nog even ... dat gaat niet lang meer duren.  En dan is't al half vier, misschien toch even naar buiten dan ... 'k zie wel ...


Tot de volgende ...

Elbow

'k Weet niet waarom, maar 'k luister de laatste dagen graag naar Elbow.  Ben zo niet gefocused op de teksten, 'k weet zelfs niet vaag waar die't over heeft, maar de muziek boeit me, maakt me rustig ... heerlijke harmonieën en af en toe zelfs verrassend.  Had ik maar zo'n stem denk ik dan.  (voor diegenen die niet weten over wie ik schrijf, denk dan aan een stem als Peter Gabriel of zo.  Goteye is ook zoiets).


Weet niet goed wat ik wil bloggen ... nog steeds teveel impulsen teveel ideeën en ze leiden nog steeds allemaal tot dezelfde chaos van verdriet, pijn, relativeren, grenzen, ontwetendheid, afstand nemen, ok met mezelf, angst, moe, enz ...  Ik zit hier nu eventjes goed, een goeie keuze ... slapen is de prioriteit, en slapen zal ik doen.  Maar het moet tijdelijk zijn ... ja toch ?  Twee nachtjes kunnen wonderen doen, maar dan moet ik terug ... ja toch ?  Ik mis mijn kids nu al, maar ik heb ze niet in de steek gelaten toch ?  Ze zitten daar immers toch ook goed.  Binnenkort zit ik trouwens een week in Oostende, dan ben ik nog langer weg van huis.


Om even de gap tussen nu en de vorige blog te dichten : Asperger - boeken gekocht - beetje gelezen - afstand van genomen - gerustgesteld door een psycholoog dat er gradatie's zijn en dat ik me geen zorgen moet maken over een ernstig afwijking. "Sociaal anders" zei Boat vandaag - hehe, dat klonk wel cool, want dat zijn we immers allemaal een beetje.  Een professionele diagnose stellen is veel te duur, dan slaap ik liever wat meer.  Ik wil nog steeds wel meegaan in het verhaal van de zebra en de arend ... of course ... ik wil gerust wel wat werkplannen opstellen en gedragstherapie gaan volgen ... geen probleem ... ik herken mezelf ook wel in de symptomen, dus het is geen ontkenning, maar het heel zeker geen probleem.


Angst ... ik wou eens lief zijn vandaag, de reactie die ik kreeg, interpreteerde ik als "ik wil niet dat je lief bent ..." smak ... niet dan ... Ik ben toch wel gewoon lief ?  Als ik mezelf ben, ben ik gewoon lief ... wie wil er nu niet dat iemand lief is ?  i don't get it.  Ik snap wel dat men niet iemand wil die alleen maar lief is ... maar na al die stress en ruzie's vond ik het wel eens tijd voor lief zijn.  Maar het zal (nog) niet het juiste moment zijn geweest.
En dan vraag ik me af of het tijdelijk is, of dat ik nooit meer lief kan zijn.   Anyway, ik ga niet terug in mijn depressie ... ik blijf mezelf deze keer, maar ik wil gerust wel wat dingen leren ... groeien, dus toch minstens wat gedragingen veranderen zonder mezelf te hoeven passeren.
  
De rust in mijn geest komt terug ... ik ga mijn bed, wat er veel te klein uit ziet, klaarmaken.  Nu nog wat rust in mijn ogen en lichaam ... Overmorgen rustig aan, niet te veel piazza ... zaterdag misschien, maar zeker zondag chill job voor Roland.  Vervolgens 2 weken paasvakantie - hopelijk ook niet te druk.  Time flies - de zomer staat al voor de deur.


Slaapwel Kato, slaapwel Ruben, ik mis jullie, ik kom gauw terug ... slaapwel Bell, weet niet zo goed wat zeggen, heb nooit echt de juiste woorden gevonden denk ik dan.  'k Heb altijd gevonden dat het een communicatieprobleem was/is ...


Op dit moment hou ik niet van de stilte, maar ik heb het maar te respecteren, ben tenslotte zelf even gevlucht.  Maar ik besef ook dat ik gevlucht ben van mezelf, nog niet zo zeer van Bell, maar van de stress die ik zelf veroorzaakte.  Ik stond kort, snauwde Ruben af, wond me zelf veel te hard op ... ik moest me beschermen tegen mezelf.  Eerlijk gezegd weet ik niet hoe het nu verder zal gaan.  Ik heb wel een wens natuurlijk ... dat moet dan maar tegelijk mijn doel zijn.
Dus Bell, je snapt er wellicht geen snars van dat ik dit schrijf, maar da's dan pech, ik heb wel gevoelens, en het is op dit moment deze : ik zie je graag en ik mis je ... 


t.

Asperger

tja, wat wil een mens geloven en wat niet. Net een online (niet-diagnosistische, niet-wetenschappelijke) test gedaan.  28 ... meer dan het gemiddelde, maar verre van problematisch of zelfs amper herkenbaar.  Het was misschien niet dezelfde test, maar toch een groot verschil met de 38 of 48, ben't vergeten ... ben niet zo goed met getallen onthouden :p ... of eerder met "alles" onthouden wat niet van groots belang lijkt op dat moment.


Ik hou het voorlopig nog even bij de basisgedachte van de vorige blog : ouders met een syndroom of stoornis hebben ongetwijfeld een invloed op je gedrag.  Erfelijk ? yep dat kan ook ... zwaar gestoord ben ik in elk geval niet.


Maar asperger of niet, ik wil gerust wel naar een psycholoog (doen die dat ook in sponsoring ?) om het dan wel wetenschappelijk te laten diagnoseren en te zien of het 28 of 48 is.  Op het eigenste moment dat ik dit schrijf, krijg ik een link naar een "online" boek doorgestuurd "werken aan je asperger-relatie".  Ik heb een therapeut nodig dus ...


Het goeie is dat we dan misschien toch in therapie gaan ?  Maar ik kan me toch ook niet ontdoen van een zeer dubbele gedachte : (negative :) als ik deze stempel dan uiteindelijk toegewezen krijg dan heb ik dus mijn relatie niet in de hand ... that's just the way i am.  Maar ook (positive), i like who i am ... dus diezelfde stempel op mijn hoofd is dan alleen maar een bevestiging dat ik zo gelukkig mag en kan zijn.  MIjn gedachten gaan voor sommige wellicht wat snel, maar er zijn al wat gesprekken en lectuur gepasseerd die ik nu niet uit de doeken wil doen.


Ik ben fucked up sinds gisterenavond ... too many emotions en ze vinden geen uitweg ... 'k heb geprobeerd er tijd voor te maken vanavond, maar ben enerzijds in de lectuur gevlogen, anderzijds nog niet klaar om alles op een rijtje te zetten.  Wat ik nu nodig heb is begrip, empathie en veel liefde, ... een "hoe voelt het aan, wat gaat er in je om? kom huil eens lekker bij me uit ..."  Ik sta kort, kan niks verdragen en zit snel op de grens van mijn geduld.  


Slapen seffens, dat gaat echt deugd doen.  Morgen even vluchten, hoewel ik ook heel graag nog eens wat tijd wil spenderen met de kids, da's ook weeral zo lang geleden precies.  Ik zie gelukkig nog wat mogelijkheden in mijn agenda om het de komende week wat rustiger aan te doen ... Een bezoekje aan Pulhof zit alvast in de planning opgenomen.  Ook Ronald staat op de agenda ... nice ... Dagje Oostende voor Piazza ... Brussel, Destelbergen, Dendermonde ... veel op de baan dus.  Als't zo'n weer blijft is dat bijzonder prettig.


Ik sluit af voor vandaag ... 'k zie wel wanneer ik er terug ben.  Slaapwel iedereen.


t.

zomaar

hello,


heb niet veel te vertellen denk ik.  Of misschien toch, maar dan ook weer niet.  I live the life, beetje intuïtief, keihard bezig op't werk, veel te doen, maar 't lukt ... 'k wist niet dat ik op dingen intuïtief kon reageren, maar het werkt blijkbaar wel.  'k Kom op't werk de laatste tijd heel vaak situaties tegen die ik spontaan aanpak of ik neem snel bepaalde beslissingen die achteraf heel goed blijken uit te komen.


Er staan mij en mijn gezinnetje wel wat veranderingen te wachten, allemaal positieve dingen.  Bell heeft haar drive gevonden en staat een heel stuk positiever in het leven.  Ze heeft een manier gevonden om zich te uiten op een manier dat ik het wel begrijp en misschien wat juister op reageer.  Ik probeer haar te ondersteunen, en voel het aan als heel relaxed, blij, finally ... dit was toch waar ik op zat te wachten ?  Maar nu ik hier als een zak pattatten achter de computer hang, besef ik dat ik weer vergeet dat ik ook aan mezelf moet blijven werken en denken.  Vanzelf word ik blijkbaar niet blij, Piazza vraagt veel opoffering, ok mijn eigen keuze, ook hier staan mooie veranderingen en uitdagingen voor de boeg, even over zagen dat het druk is moet dan ook maar kunnen denk ik.


't Is amper 21u en ben wat saai backup werk bezig in de studio.  Lekker vroeg in bed seffens, misschien met een dvd, eerder met een CD en een hoofdtelefoon denk ik ... the cure ... één van de oudere albums ... ofzo ...


De drukke periode van Piazza zal binnenkort wel afnemen ... even pauzeren ... nu reeds wat vakantie inplannen is een goed idee.  In mei heb ik een afspraak met Ronald om zijn studio te herinrichten en op punt te stellen, tegelijk moet ik daar in die week maar eens echt verlof nemen.  Nu nog even gaaz geven dus.  Vrijdagnamiddag begint het weekend ... osteopaat, zaterdag lekker niksen, zondag Dine on Ashes, ... Morgen en donderdag dus even keihard dossiers afwerken om 't weekend even te pauzeren.  Dan nog een week heel druk deadlines en dan wellicht weer nog wat nieuwe dossiers.  'k Mag er publiek nog niet teveel over kwijt, in elk geval ik droom, ik zweef, ik hoop, ik projecteer ... heerlijke gedachten mocht dat lukken.


Slaapwel wereld
x

Ik moet niks

Ik moet niks ... dat is de uitkomst van vandaag nadat enkele gebeurtenissen van de week als een puzzeltje in elkaar begonnen de passen.  Ons ma belde gisteren.  Ze had mijn blog van enkele dagen terug gelezen en wilde nog wat input meegeven voor bij de osteopaat (of zeg maar Kathleen).  "Tom" zei ze, "ik weet niet of je er wat aan hebt, maar misschien moet je Kathleen vertellen dat de bevalling bij je geboorte in gang is gezet geweest.  Toen was dat de gewoonte om risico's en nachtshiften te vermijden.  Misschien ben je op de één of andere manier gepushed en speelt dat op de één of andere manier nog mee."


Gisteren dacht ik : "da's lief en schattig ... maar wat moet ik hier nu mee, ik voel me toch niet gepushed ofzo ... ?"  Eergisteren zei ik nog tegen een collega dat ik een afspraak had met de osteopaat en dat we wel eens over mijn kindertijd of jeugd hadden, maar dat ik het zelf niet zo belangrijk vond.  Het nu is vooral belangrijk vond ik, en vooral niet het verleden.


Vanmorgen kon ik niet uit mijn bed, ben ik nog even gaan douchen en dan was het al laat natuurlijk.  Ruben bleef lekker verder pitten en Bell raakte geirriteerd dat alles niet verliep zoals normaal.  Ik zag 't probleem niet en bleef er eigenlijk nog behoorlijk rustig onder.  Ik had zelf immers een rustige dag, was vreselijk moe opgestaan en had heel de nacht wakker gelegen met een schorre keel en slijmen in mijn mond.  Niks nieuw, da's altijd mijn voorbode van een serieuze verkoudheid.  Maar ik had dus gerust eerst de kids naar school kunnen doen en dan koffie komen drinken en verder ontbijten.  Enfin, Bell half geflipt (niet zo erg als ik dat kan, maar toch) en dan kon ik 't ni laten om te zeggen waarop ik wachtte ... (cfr vorig blogbericht) : "doe er iets aan, ga in therapie, whatever, stop met dat vingertje wijzen in mijn richting en zoek de oorzaak in jezelf".  Zelf bleef ik er allemaal nogal rustig onder omdat ik vond dat de dat alles volledig buiten mijn bereik gebeurde ... it just happened.  Maar vanmiddag stelde ik me toch nog maar eens de vraag of dat therapeutisch gedoe, oosterse filosofieën en osho-dingen wel effectief nut hebben.  Mensen die gelukkig zijn (en vaak jonger dan ik) denken daar persé toch ook niet zo hard over na ?


In elk geval had ik deze keer wel vanalles over mezelf te vertellen op mijn 4e afspraak bij Kathleen (osteopaat).  De laatste keer kwam ik er vrij opgewekt binnen en ging het allemaal vrij goed.  Vandaag voelde ik me bijzonder moe (veel te weinig geslapen de laatste dagen/weken), maar nog wel ok mentaal gezien.  Na wat vragen en antwoorden en verderborduren op de notities van vorige keer, vertelde ik toch nog het verhaal van ons ma : "ik was gepushed bij de geboorte".


Vervolgens het fysieke gedeelte : dat begint altijd met de energieën in mijn nek en mijn bovenrug even te voelen (bekijken).  Vervolgens ging het deze keer naar de enkels en nog even een check bij de benen.  Dat voelde precies nog wel ok, beetje stroef misschien, maar niet meer zo'n groots sputtereffect als vorige keer.  Ik had ook het gevoel de laatste week dat ik effectief nog gewoon wel de richting uitging die ik spontaan wilde uitgaan.  Kathleen probeerde echter wel voor zichzelf antwoord te krijgen op de vraag : "heb je een afkeer van iets moeten ... ? "  En toen viel het puzzeltje in elkaar ... heel mijn jeugd deed ik lekker waar ik zin in had, mijn ouders hadden bijna geen vat op wat ik deed.  Waarschijnlijk (volgens Kathleen) kwam ik telkens te laat thuis, niet om mijn ouders te pesten, maar om mezelf te bewijzen dat ik niks moest als ik daar geen zin in had.  Logisch gevolg dat ik dan 10 jaar als zelfstandige aan de slag ben gegaan en dat ik nu een job heb waar ik zelden of weinig "moet" maar veel vrijheid krijg om gewoon mijn ding te doen.  Op de vraag of ik er een afkeer van had, zei ik ... "in zulke situatie's kom ik niet vaak denk ik, behalve dan vanmorgen toen ik van Bell de keuken uit moest, of ontbijten moest, of dit moest en nog wat andere dingen moest omdat het haar irriteerde ofzo".


Toen ging Kathleen mijn nek en de plek rond de klieren in mijn keel bewegen/masseren, wat het ook moge zijn.  De plek rond mijn klieren was op het randje van ondraagbaar vervelend, maar ik liet het maar even gebeuren.  Ik had me ook voorgenomen om me niet meer in te houden, nadat ik de vorige sessie mijn lach en de opluchting vrij hard had onderdrukt.  De nek en hals behandeling heeft nog vrij lang geduurd, maar ik voelde toch enige verlichting en voor ik het wist lag ik te huilen, niet van plezier, ik weet niet waarom eigenlijk, maar eerder verdriet, huilen ... beetje snikken ... "let it go" dacht ik ... niet onderdrukken, laat maar gebeuren.  Het gekke is dat ik voor de rest niet echt nadacht.  Ik mocht me inbeelden dat ik onder de douche stond, en dat het harnas dat er (al bijna 40 jaar) zat rustig van me afspoelde.  Ik hoefde me niet meer te verantwoorden wanneer ik geen zin had om dingen te moeten ... dus het harnas dat het "moeten" tegenhield mocht nu ook weg.  Dit harnas hield wellicht ook het grote deel van mijn emotie's naar buiten tegen en het kunnen ontvangen van liefde.


'k Ben eens benieuwd.  'k Vond het in elk geval weer een straffe ervaring en als ik het mag geloven onderga ik nu een grote verandering.  Alsof het er ook nog even bij hoorde als extra puzzelstuk, kreeg ik vanmiddag nog een mail van Bell met een tekst over "liefde geven en er niet om vragen".  Nu dat harnas weg is zou dit dus ook gewoon vlotter moeten gaan.  En daarstraks tijdens de sessie dacht ik ook nog aan een moment zo'n drie of vier maand geleden waar Inge vrij streng tegen me zei : "je moet niks ..." maar dat klonk zo vreemd ... "ik moet niks ..." da's toch ook moeten ?  Enfin, ik probeer het nog wat te absorberen, want hoewel ik met een super gevoel de praktijk verliet, weet ik het nu toch niet zo goed meer te verwoorden.  Als iemand me verteld wat ik moet, mag ik dus (nog steeds ?) gewoon beslissen of ik dat nu wel wil of niet.  En ik moet inderdaad niets, maar ik moet vanaf nu ook niet meer bewijzen dat ik niet moet ... en dat zou het verschil zijn met vroeger.  Als ik iets moet en ik denk dat het goed is, dan doe'k het gewoon en als ik denk dat het niet goed is, dan doe'k het dus gewoon niet.  Omdat ik als baby tegen mijn zin op de aarde kwam en me niemand vertelde waarom dat dan wel goed was, nam ik dit mijn hele leven als iets negatief mee, waar ik me al heel mijn leven tegen verzet ... "ik moet niks".  En om dat te bewijzen ging ik express dingen doen om de "opdrachtgevers" te laten zien dat  ze geen controle hadden over mij.  Nu zou ik me niet hoeven te verzetten, of verantwoorden ... dat "pushen als baby" was immers toen en deed men eigenlijk om goed te doen.  Vandaag de dag is het zelfs niet meer relevant ... weg harnas ... hallo vrijheid, maar misschien ook hallo liefde ... ? We'll see the next days.


Dus merci ma, voor de tip
en nu MOET ik even slapen


x

uptight

Wat een week ... nu wordt het wel heel druk op 't werk ... maja ... extra jobke aangenomen, dat heeft ook wat tijd gevergd, maar toch da was leuk.  Piazza is nog steeds een droomjob, maar 't vergt heel wat van het zenuwstel ... 'k ga er van uit dat de valeriaan iets doet ... en de echinecea houdt me ook nog wel recht.


Veranderingen in het huis ... cool ... ook hier nog veel werk, maar 'k ben blij dat de grootste verhuis al gefixed is.  Kato heeft nu een eigen kamer en slaapt op de bovenste verdieping (voorheen de master bedroom).  Ik ben dan een verdiep lager gezakt naar wat voorheen de logeerkamer was.  Ruben zijn kamer moet dan nu nog (zo snel mogelijk) in orde worden gebracht.  Voorlopig slaapt die nog bij mij maar in zijn eigen bedje ... en dan kunnen we alles nog wat finetunen ... Bell kan in principe al naar boven komen slapen, maar blijft precies nog aan de vertrouwde zetel in de kelder plakken.


Het gaat beter ... het gaat zeer zeker de goeie richting uit.  Dit weekend wel heel de tijd zowat stressed : veel aan mijn hoofd, veel dingen die'k wil doen, maar bewust niet veel gedaan gisteren en vandaag.  Ander keertje dan maar.  Ik loop beetje grumpie rond (enfin, zo voel ik me dan toch), maar zonder te weten waarom.  En 'k wil niet negatief doen over de nieuwe slaapkamer, integendeel (ik ga voor de vooruitgang :)), maar misschien moet ik toch rekening houden met mogelijk wat minder kwalitatieve slaap de laatste paar dagen ?  


'k Zou toch nog es deftig moeten bezinnen, stel da'k weer vanalles opkrop zonder het te verwerken.  De goesting om te bloggen zegt al genoeg eigenlijk.  Maar bewust wordend van dit gegeven, moet de oorzaak van de stress toch piazza zijn ofzo, want met Bell heb ik geen irritatie's gehad lately, integendeel.  Gisterenavond in de keuken zelfs openlijk aan elkaar verklaard dat ook onze (intieme) relatie wel weer terug goed komt ... en dat was toch heel oprecht denk ik dan ...


Ook gisterenavond nog een track opgenomen in de studio, zonder tekst, inspired by het concertje vrijdagavond van Marble Sounds en Isbells.  Toppie ... nog eens weg met Bell, ongedwongen, fijn en alletwee lekker genoten.
'k Heb veel muziek klaar, klaar voor een nieuw soort CD of twee zelfs, maar teksten ... mhh ... dat lukt niet, alsof ik geen zin heb om over alledaagse dingen te schrijven ... alsof mijn leven maar gewoon heel saai is ofzo.  I need to get out ... get inspired.  Nochthans gaat er ongelooflijk veel door mijn hoofd en zijn er eigenlijk genoeg topics om uit te werken ... maar geen boodschappen, geen signalen of standpunten die ik wil innemen.  Maar muziek maken blijft heerlijk, waarschijnlijk nog steeds gewoon een vlucht, maar heerlijk.  Misschien moet ik maar wat liedjes schrijven over Kato en Ruben, zoals diene gast van Isbells ook volwassen liedjes maakt voor zijn kids ...


Enfin, vanavond lekker slapen ... nog een week of twee keihard werken en dan zijn we weer een stapje verder.


Slaapwel
x
T.

Moe

Ben moe ... 'k ga beginnen schrijven in telegramstijl.  Vanmiddag osteopaat geweest.  Volle maan versterkte de laatste twee dagen wat stress en drukte van de office.  Gisterenavond dan maar wat laat doorgewerkt om dan vanmorgen vrij van zorgen op te staan.  Misschien versterkte de volle maan ook dat gevoel want het ging allemaal zeer goed vandaag.


Bij de osteopaat ging het goed.  Derde afspraak dus, deze keer weer wat meer gepraat over mezelf, over Kato, over opvoeding, over relatie's.  En dan het lichaam, ze speelde in op de actualiteit, iets waar ik zeker nog wat over moet nadenken.  De zorgvader die de laatste weken in me opkwam omdat er zieken waren in huis werkte beetje averechts.  Ik werd gefrustreerd dat mensen niet geholpen wilden worden.  Ook hier lijkt loslaten weer de boodschap, niet dwingen, niet forceren ... aanbieden en loslaten.  Wat ik dan ook moet leren is : stel dat ik het gevoel heb dat goede raad niet wordt geapprecieerd op één vlak, om dat dan niet door te trekken naar de gehele verstandhouding.  Niet evident voor mij blijkbaar.  Een heel concreet voorbeeld van typisch ik : " ... ok als je je glas water dan niet wil opdrinken, trek dan je plan, en dan even later bv. ook niet helpen met afdrogen ...," terwijl het één eigenlijk niks met het ander te maken heeft.


Lichamelijk zorgde ze er deze keer voor dat mijn visuele observaties een stem krijgen, en dus niet opgekropt worden.  Dus ik zie iets wat mij niet aanstaat, ofwel kan ik dat nu uitspreken, ofwel kan hiervoor gewoon ontvankelijk zijn en het sneller loslaten ... cool ... ben eens benieuwd ;)  


Ik ben in elk geval moe ... ik kruip er seffens in.  Er staat een leuk weekend voor de boeg, verjaardagsfeestje, 't zou cool zijn als ik even mee kan in de nacht en niet crash halverwege.


Ik heb nochthans het gevoel dat ik iets belangrijk vergeet te schrijven.  Maar als het belangrijk is, dan kom ik er volgende keer wel op terug.  Ah ja, aanvaarden ... maar da's voor volgende keer dus


Slaapwel
x
t.