Nothing's changed. Ik ben nog steeds de zelfde. Af en toe wanneer ik rondwandel en er valt me iets op, of ik zie grappige dingen, denk ik "ja ... dat is omdat je Asperger hebt, maar dat had je vroeger dus ook al". Ik heb het nooit als een probleem gezien. Integendeel, het weten (of denken eerder) maakt me alleen maar sterker. Ik ben eigenlijk alleen nog maar meer trots op wat ik dan toch al wel bereikt heb, desondanks. Er zijn wellicht een aantal dingen die ik me nu ook voorgoed ontneem (zoals een normale relatie bv. of de illusie om eens een keer "niets" te denken) maar ik ga me gewoon lekker focussen op de dingen waar ik wel goed in ben.
Volle maan ... intens genieten van muziek - tis zondag, dus straks weer Duyster - nu Lambchop op de i-pod. Bell is een dagje weg met de kids ... hoera voor de rust !! Tom time en vroeg naar bed.
Heb pijn in mijn benen van 't sleuren met Roland-flightcases en Piazza-materiaal. Een mens wordt toch snel oud als hij 't niet onderhoudt.
Ik lees zo af en toe in een boek over het Asperger syndroom (in kleine stukjes, niet teveel tegelijk) en ben nu vooral bezig rond dat "logische denken". Ik zou jullie graag een you-tube filmpje aanraden wat het beschrijft, maar ik heb tot op heden nog niks gevonden waarvan ik zeg, "yep ... that's totally me". Het spijtige is dat er in het boek zo weinig tips in staan van hoe ik een bijdrage kan leveren aan een gezonde relatie. Of misschien toch, maar het is dan mijn eigenste ik die het niet onder woorden durf te brengen. Zo bv. de tips rond communicatie : ik vind het nog niet zozeer lastig om op een kinderlijke manier met kleurkaartjes, codes en ratings te werken, maar het idee op zich is al denigrerend. Bell die mij dan moet behandelen als een kleuter die nog niet goed kan praten. Enfin, het klopt allemaal wel ... maar hallo ... heb ik daar wel zin in? Heeft Bell daar wel zin in?
Als je nou meer wil weten over Asperger en ik, doe dat dan even per mail ... het duurt misschien even voor je een antwoord krijgt, maar het is wel correcter naar mijn gevoel. Ik ga sowieso de komende weken me verder verdiepen in het onderwerp, en misschien start ik effectief wel een nieuw blog - dagboek.
Ben ondertussen vanalles aan't opzoeken. Heel confronterend weer. 'k Zou graag contact maken met iemand om van gedachten te wisselen. Helaas alleen iets te vinden in Nederland. Dit filmpje zegt dan wel weer iets vind ik ... http://beta.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1089686
Als voorbereiding op een nieuw blog : een grappige moment van de dag.
Ik lag op een houten constructie in het zonnetje in het Middelheimpark (openlucht museum) ... grenzen verleggend ... heb zelfs met blote voeten in het gras gelopen ... Ik had enkel mijn boek, een drankje en een banaan, de gsm en de autosleutels bij. En ik luister ontspannen naar alle geluiden (wat er behoorlijk veel waren) en de meest nadrukkelijke waren de kauwen (je weet wel zo'n beest dat op een kraai lijkt, maar het niet is). Er waren er een hele hoop de ganse tijd in de buurt in het gras en af en toe vloog er eentje weg en weer terug. Maar ik hoorde er ook eentje in de bomen, maar zag hem niet. En zoeken en zoeken en zoeken, en plots zag ik uit het niets een vliegtuig passeren op de plaats vanwaar het geluid vandaan kwam. DAT was grappig ...
Nog verder aan 't surfen geweest. 22u snel naar bed nu
Posts tonen met het label aanvaarden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label aanvaarden. Alle posts tonen
zondag 17 april 2011
zondag 27 maart 2011
Osteopaat (5e?)
'k Ben de tel kwijt. Straffer nog, ik wist vorige vrijdag zelfs niet wat de inhoud en het knelpunt van de laatste sessie was geweest. Niet dat ik ongeïnteresseerd ben ofzo, maar gewoon ... ik onderga het zonder iets te sturen of te verwachten. Althans, dat laatste is ook niet volledig correct ; Ik hoop telkens stiekem dat ze de elektriciteit in mijn schouder/nek wegwerkt. Op de vraag of ik met die schouder eens ergens anders naar toemoet, kreeg ik geen bevestigend antwoord, dus ik hoop dat dat er nog toch nog eens van komt.
In elk geval, even de inhoud van afgelopen vrijdag schrijven, want volgende week ben ik 't misschien weeral vergeten. Gelukkig houdt Kathleen wel notities bij van elke sessie :p
Deze week ging het over praten / de dingen uitspreken. Ik begon mijn verhaal met een soort van joepie-gevoel ... het gevoel dat bij Bell ook het balletje van (zelf-)therapie is gaan rollen. Het gevoel van nieuwe (concrete) uitdagingen - ardennen - pipo-wagens - de strijd met zichzelf en het gedrag van haar vader durven aangaan - enz ...
De komende dagen wil ik me ook een beetje proberen te focussen op een aantal ideeën die bij mij bleven hangen :
- Bell die me aanvaardt terwijl ze tegen Kato zegt : "Aan Tom kan ik niet veel meer veranderen, maar ik kan wel proberen dat jij niet wordt zoals hij" (positief bedoeld). En dan denk ik, ok ... da's voor mij ook wel een reden om te werken aan mezelf en m'n best te doen een beter voorbeeld te zijn voor Kato en Ruben, maar op die manier kan ik tenminste wel mezelf blijven.
Een tweede gedachte :
- Bell's vader die een stempel krijgt (narcistische persoonlijkheidsstoornis - een ziektegedrag dus) - en mijn moeder die een goeie tijd terug ook een stempeltje kreeg, ook al moet ik dat bij haar eens verifiëren hoever dat nu voor haar nog speelt. Maar tegelijk denk ik dan aan iets wat ik had gelezen (en spijtig genoeg nu niet meer terugvind) : Overleven : Vanuit je opvoeding denken dat wat je aangereikt krijgt zo moet zijn om te kunnen overleven, en je dus zo geprogrammeerd wordt om vervolgens dat gedrag terug te vertonen en gebruiken als je zelf ouder bent (ook als je je als puber of zelfs later je er keihard tegen hebt verzet). Anyway, ik had dan zoiets van : stel dat je ouders inderdaad psychisch gestoord zijn (zelf al is het licht afwijkend), dan krijg je dit aangereikt als de norm en alsof het zo moet ... . Bewustwording moet dan wellicht kunnen voorkomen dat je dit doorgeeft aan de derde generatie ... zolang er maar genoeg "echte" liefde aanwezig is zeker ? Hierop heb ik nog geen "wetenschappelijk" antwoord, dus 'k ga nog wat lezen als het wat minder druk wordt.
Soit, allemaal beetje chaotisch uitgelegd hierboven, maar in mijn hoofd klopt het wel. En met dit gegeven dat ik allemaal zoveel zwijg en vaak helemaal gewoon niet reageer, en de kids dit gedrag dus overnemen ... ging Kathleen deze keer aan het werk. Ze heeft de energiebanen in mijn keel vrijgemaakt en me de opdracht/mogelijkheid gegeven om zoveel mogelijk gedachten uit te spreken. Denken is niet genoeg, bloggen is niet genoeg, hardop lezen wel ... het moet even langs mijn keel passeren. De gedachten tegen de persoon in kwestie vertellen is ook niet nodig, het mag er ook later uitkomen, zolang het maar de stembanden/keel passeert. Seffens alles even hardop nalezen dus.
Ergens in het begin van de (behandelings-)sessie kwam er een enorm brandend elektrisch gevoel bovendrijven in mijn middenrug, hetzelfde gevoel als ik steeds in mijn schouder ervaarde, vorige maand dan wel weer wat minder, maar nu op dit moment vollen bak terug. Ik vraag me af wat dat nou zou zijn, maar ik zal toch nog geduld moeten hebben tot minstens half mei, de volgende sessie. De (stress-)knobbel op mijn hand is er ook nog steeds. Ben ik vergeten te vertellen nu ik eraan denk. Anyway, de drukte op 't werk zal hopelijk gauw wat wegebben, en dan zal de knobbel zelf ook wel verdwijnen zeker ?
Ik ga jullie laten ... seffens 22 uur in het nieuwe zomeruur ... lekker in bed met de hoofdtelefoon op ... het tweede deel van Duyster op Stubru is meestal wat meer electronica-related dan het eerste, en dus iets meer mijn ding, dan de zuivere songwriting van het afgelopen uur.
slaapwel en tot gauw
x
In elk geval, even de inhoud van afgelopen vrijdag schrijven, want volgende week ben ik 't misschien weeral vergeten. Gelukkig houdt Kathleen wel notities bij van elke sessie :p
Deze week ging het over praten / de dingen uitspreken. Ik begon mijn verhaal met een soort van joepie-gevoel ... het gevoel dat bij Bell ook het balletje van (zelf-)therapie is gaan rollen. Het gevoel van nieuwe (concrete) uitdagingen - ardennen - pipo-wagens - de strijd met zichzelf en het gedrag van haar vader durven aangaan - enz ...
De komende dagen wil ik me ook een beetje proberen te focussen op een aantal ideeën die bij mij bleven hangen :
- Bell die me aanvaardt terwijl ze tegen Kato zegt : "Aan Tom kan ik niet veel meer veranderen, maar ik kan wel proberen dat jij niet wordt zoals hij" (positief bedoeld). En dan denk ik, ok ... da's voor mij ook wel een reden om te werken aan mezelf en m'n best te doen een beter voorbeeld te zijn voor Kato en Ruben, maar op die manier kan ik tenminste wel mezelf blijven.
Een tweede gedachte :
- Bell's vader die een stempel krijgt (narcistische persoonlijkheidsstoornis - een ziektegedrag dus) - en mijn moeder die een goeie tijd terug ook een stempeltje kreeg, ook al moet ik dat bij haar eens verifiëren hoever dat nu voor haar nog speelt. Maar tegelijk denk ik dan aan iets wat ik had gelezen (en spijtig genoeg nu niet meer terugvind) : Overleven : Vanuit je opvoeding denken dat wat je aangereikt krijgt zo moet zijn om te kunnen overleven, en je dus zo geprogrammeerd wordt om vervolgens dat gedrag terug te vertonen en gebruiken als je zelf ouder bent (ook als je je als puber of zelfs later je er keihard tegen hebt verzet). Anyway, ik had dan zoiets van : stel dat je ouders inderdaad psychisch gestoord zijn (zelf al is het licht afwijkend), dan krijg je dit aangereikt als de norm en alsof het zo moet ... . Bewustwording moet dan wellicht kunnen voorkomen dat je dit doorgeeft aan de derde generatie ... zolang er maar genoeg "echte" liefde aanwezig is zeker ? Hierop heb ik nog geen "wetenschappelijk" antwoord, dus 'k ga nog wat lezen als het wat minder druk wordt.
Soit, allemaal beetje chaotisch uitgelegd hierboven, maar in mijn hoofd klopt het wel. En met dit gegeven dat ik allemaal zoveel zwijg en vaak helemaal gewoon niet reageer, en de kids dit gedrag dus overnemen ... ging Kathleen deze keer aan het werk. Ze heeft de energiebanen in mijn keel vrijgemaakt en me de opdracht/mogelijkheid gegeven om zoveel mogelijk gedachten uit te spreken. Denken is niet genoeg, bloggen is niet genoeg, hardop lezen wel ... het moet even langs mijn keel passeren. De gedachten tegen de persoon in kwestie vertellen is ook niet nodig, het mag er ook later uitkomen, zolang het maar de stembanden/keel passeert. Seffens alles even hardop nalezen dus.
Ergens in het begin van de (behandelings-)sessie kwam er een enorm brandend elektrisch gevoel bovendrijven in mijn middenrug, hetzelfde gevoel als ik steeds in mijn schouder ervaarde, vorige maand dan wel weer wat minder, maar nu op dit moment vollen bak terug. Ik vraag me af wat dat nou zou zijn, maar ik zal toch nog geduld moeten hebben tot minstens half mei, de volgende sessie. De (stress-)knobbel op mijn hand is er ook nog steeds. Ben ik vergeten te vertellen nu ik eraan denk. Anyway, de drukte op 't werk zal hopelijk gauw wat wegebben, en dan zal de knobbel zelf ook wel verdwijnen zeker ?
Ik ga jullie laten ... seffens 22 uur in het nieuwe zomeruur ... lekker in bed met de hoofdtelefoon op ... het tweede deel van Duyster op Stubru is meestal wat meer electronica-related dan het eerste, en dus iets meer mijn ding, dan de zuivere songwriting van het afgelopen uur.
slaapwel en tot gauw
x
vrijdag 21 januari 2011
Moe
Ben moe ... 'k ga beginnen schrijven in telegramstijl. Vanmiddag osteopaat geweest. Volle maan versterkte de laatste twee dagen wat stress en drukte van de office. Gisterenavond dan maar wat laat doorgewerkt om dan vanmorgen vrij van zorgen op te staan. Misschien versterkte de volle maan ook dat gevoel want het ging allemaal zeer goed vandaag.
Bij de osteopaat ging het goed. Derde afspraak dus, deze keer weer wat meer gepraat over mezelf, over Kato, over opvoeding, over relatie's. En dan het lichaam, ze speelde in op de actualiteit, iets waar ik zeker nog wat over moet nadenken. De zorgvader die de laatste weken in me opkwam omdat er zieken waren in huis werkte beetje averechts. Ik werd gefrustreerd dat mensen niet geholpen wilden worden. Ook hier lijkt loslaten weer de boodschap, niet dwingen, niet forceren ... aanbieden en loslaten. Wat ik dan ook moet leren is : stel dat ik het gevoel heb dat goede raad niet wordt geapprecieerd op één vlak, om dat dan niet door te trekken naar de gehele verstandhouding. Niet evident voor mij blijkbaar. Een heel concreet voorbeeld van typisch ik : " ... ok als je je glas water dan niet wil opdrinken, trek dan je plan, en dan even later bv. ook niet helpen met afdrogen ...," terwijl het één eigenlijk niks met het ander te maken heeft.
Lichamelijk zorgde ze er deze keer voor dat mijn visuele observaties een stem krijgen, en dus niet opgekropt worden. Dus ik zie iets wat mij niet aanstaat, ofwel kan ik dat nu uitspreken, ofwel kan hiervoor gewoon ontvankelijk zijn en het sneller loslaten ... cool ... ben eens benieuwd ;)
Ik ben in elk geval moe ... ik kruip er seffens in. Er staat een leuk weekend voor de boeg, verjaardagsfeestje, 't zou cool zijn als ik even mee kan in de nacht en niet crash halverwege.
Ik heb nochthans het gevoel dat ik iets belangrijk vergeet te schrijven. Maar als het belangrijk is, dan kom ik er volgende keer wel op terug. Ah ja, aanvaarden ... maar da's voor volgende keer dus
Slaapwel
x
t.
Bij de osteopaat ging het goed. Derde afspraak dus, deze keer weer wat meer gepraat over mezelf, over Kato, over opvoeding, over relatie's. En dan het lichaam, ze speelde in op de actualiteit, iets waar ik zeker nog wat over moet nadenken. De zorgvader die de laatste weken in me opkwam omdat er zieken waren in huis werkte beetje averechts. Ik werd gefrustreerd dat mensen niet geholpen wilden worden. Ook hier lijkt loslaten weer de boodschap, niet dwingen, niet forceren ... aanbieden en loslaten. Wat ik dan ook moet leren is : stel dat ik het gevoel heb dat goede raad niet wordt geapprecieerd op één vlak, om dat dan niet door te trekken naar de gehele verstandhouding. Niet evident voor mij blijkbaar. Een heel concreet voorbeeld van typisch ik : " ... ok als je je glas water dan niet wil opdrinken, trek dan je plan, en dan even later bv. ook niet helpen met afdrogen ...," terwijl het één eigenlijk niks met het ander te maken heeft.
Lichamelijk zorgde ze er deze keer voor dat mijn visuele observaties een stem krijgen, en dus niet opgekropt worden. Dus ik zie iets wat mij niet aanstaat, ofwel kan ik dat nu uitspreken, ofwel kan hiervoor gewoon ontvankelijk zijn en het sneller loslaten ... cool ... ben eens benieuwd ;)
Ik ben in elk geval moe ... ik kruip er seffens in. Er staat een leuk weekend voor de boeg, verjaardagsfeestje, 't zou cool zijn als ik even mee kan in de nacht en niet crash halverwege.
Ik heb nochthans het gevoel dat ik iets belangrijk vergeet te schrijven. Maar als het belangrijk is, dan kom ik er volgende keer wel op terug. Ah ja, aanvaarden ... maar da's voor volgende keer dus
Slaapwel
x
t.
maandag 17 januari 2011
Acceptance
Heb gisteren nog eens gemediteerd. Heel kort maar, even tot rust komen, even alleen ik, me myself and i. En 'k heb zalig geslapen. Beetje kort ... tijd maken voor mezelf moet dus vroeger op de avond starten, helaas. Net nu 'k zoveel zin heb om vanalles leuk te doen.
Ook nu is't al voorbij 23u maar toch nog effe tijd om iets te noteren. 'k Zou iets willen doen rond acceptance, aanvaarden ... mezelf aanvaarden maar ook de mensen rondom mij. De piazza-methodiek is echt een uitstekend instrument omdat er zoveel bestaande theorieën in verweven zitten, psychologen, filosofen, sociologen ... allemaal ideeën die hun kracht hebben bewezen, en piazza bewijst al meer dan 10 jaar dat er heel wat los wordt gemaakt met deze aanpak.
Vermoeiend wel, continue interveneren, nadenken over elke stap die genomen kan worden, maar voor het goede doel dus. Gisteren en vanmorgen de smartie ook nog eens bovengehaald. Waar word ik kwaad van ? Dat ik mezelf niet kan zijn, wanneer ik het echt goed voorheb. Misschien heb ik niet altijd gelijk, maar als ik meen dat ik goed doe wil ik daar gewoon in doorzetten. Als dat geblokt wordt, voel ik me niet goed. Het is niet erg om verbeterd te worden daar waar er verbetering mogelijk is, maar ik geloof nog steeds dat de inzet, de aanzet of het initiatief moet worden aangemoedigd en niet in de eerste plaats het resultaat.
Hoe meer ik mezelf terug tegenkom en waardeer, hoe vrolijker ik er zelf wel weer van word, maar of dat nu verschil gaat uitmaken op mijn omgeving ? i don't know. Ik denk dat ik daarom wil teruggrijpen naar "acceptance". In plaats van mij te ergeren aan mezelf niet kunnen zijn op sommige momenten, moet ik maar aanvaarden dat men op dat moment mijn kwaliteiten gewoon niet wenst ... zoiets ... Moeilijk hoor, terwijl je wel denkt dat je gewoon goed wil doen. Maar wat goed is voor mij, is niet perse goed voor een ander. Zo dat is ook weer duidelijk dan : Trek allemaal uw plan :p hehehe ...
Met de glimlach geschreven, maar toch ook een grond van waarheid. Even totaal verdwijnen is wel een coole gedachte, maar geen negatieve gedachte meer. Maar gewoon Tom-tijd ... tijd voor mezelf om wat dingen te realiseren, om te experimenteren, te musiceren, songteksten te schrijven ... steamless 1 masteren, en steamless 2 maken ... yes ... heerlijke gedachte. Of filmpjes maken bij steamless 1 ... band samenstellen, repeteren, optreden ... mmmh ... so little time, so little money to buy time.
Heb weinig behoefte aan relatie's op 't moment ... eerder aan lekker egoistisch zijn ... allemaal den boom in zelfs :) ... ook weer die glimlach. Spiegeltje hé ... anderen aanvaarden en wat ik er net bijschreef, om vooral ook gewoon mezelf te mogen zijn en daarin aanvaard te worden ...
'k Ga slapen ... tot later
x
Ook nu is't al voorbij 23u maar toch nog effe tijd om iets te noteren. 'k Zou iets willen doen rond acceptance, aanvaarden ... mezelf aanvaarden maar ook de mensen rondom mij. De piazza-methodiek is echt een uitstekend instrument omdat er zoveel bestaande theorieën in verweven zitten, psychologen, filosofen, sociologen ... allemaal ideeën die hun kracht hebben bewezen, en piazza bewijst al meer dan 10 jaar dat er heel wat los wordt gemaakt met deze aanpak.
Vermoeiend wel, continue interveneren, nadenken over elke stap die genomen kan worden, maar voor het goede doel dus. Gisteren en vanmorgen de smartie ook nog eens bovengehaald. Waar word ik kwaad van ? Dat ik mezelf niet kan zijn, wanneer ik het echt goed voorheb. Misschien heb ik niet altijd gelijk, maar als ik meen dat ik goed doe wil ik daar gewoon in doorzetten. Als dat geblokt wordt, voel ik me niet goed. Het is niet erg om verbeterd te worden daar waar er verbetering mogelijk is, maar ik geloof nog steeds dat de inzet, de aanzet of het initiatief moet worden aangemoedigd en niet in de eerste plaats het resultaat.
Hoe meer ik mezelf terug tegenkom en waardeer, hoe vrolijker ik er zelf wel weer van word, maar of dat nu verschil gaat uitmaken op mijn omgeving ? i don't know. Ik denk dat ik daarom wil teruggrijpen naar "acceptance". In plaats van mij te ergeren aan mezelf niet kunnen zijn op sommige momenten, moet ik maar aanvaarden dat men op dat moment mijn kwaliteiten gewoon niet wenst ... zoiets ... Moeilijk hoor, terwijl je wel denkt dat je gewoon goed wil doen. Maar wat goed is voor mij, is niet perse goed voor een ander. Zo dat is ook weer duidelijk dan : Trek allemaal uw plan :p hehehe ...
Met de glimlach geschreven, maar toch ook een grond van waarheid. Even totaal verdwijnen is wel een coole gedachte, maar geen negatieve gedachte meer. Maar gewoon Tom-tijd ... tijd voor mezelf om wat dingen te realiseren, om te experimenteren, te musiceren, songteksten te schrijven ... steamless 1 masteren, en steamless 2 maken ... yes ... heerlijke gedachte. Of filmpjes maken bij steamless 1 ... band samenstellen, repeteren, optreden ... mmmh ... so little time, so little money to buy time.
Heb weinig behoefte aan relatie's op 't moment ... eerder aan lekker egoistisch zijn ... allemaal den boom in zelfs :) ... ook weer die glimlach. Spiegeltje hé ... anderen aanvaarden en wat ik er net bijschreef, om vooral ook gewoon mezelf te mogen zijn en daarin aanvaard te worden ...
'k Ga slapen ... tot later
x
Abonneren op:
Posts (Atom)