Acceptance

Heb gisteren nog eens gemediteerd.  Heel kort maar, even tot rust komen, even alleen ik, me myself and i.  En 'k heb zalig geslapen.  Beetje kort ... tijd maken voor mezelf moet dus vroeger op de avond starten, helaas.  Net nu 'k zoveel zin heb om vanalles leuk te doen.


Ook nu is't al voorbij 23u maar toch nog effe tijd om iets te noteren.  'k Zou iets willen doen rond acceptance, aanvaarden ... mezelf aanvaarden maar ook de mensen rondom mij.  De piazza-methodiek is echt een uitstekend instrument omdat er zoveel bestaande theorieën in verweven zitten, psychologen, filosofen, sociologen ... allemaal ideeën die hun kracht hebben bewezen, en piazza bewijst al meer dan 10 jaar dat er heel wat los wordt gemaakt met deze aanpak.


Vermoeiend wel, continue interveneren, nadenken over elke stap die genomen kan worden, maar voor het goede doel dus.  Gisteren en vanmorgen de smartie ook nog eens bovengehaald.  Waar word ik kwaad van ?  Dat ik mezelf niet kan zijn, wanneer ik het echt goed voorheb.  Misschien heb ik niet altijd gelijk, maar als ik meen dat ik goed doe wil ik daar gewoon in doorzetten.  Als dat geblokt wordt, voel ik me niet goed.  Het is niet erg om verbeterd te worden daar waar er verbetering mogelijk is, maar ik geloof nog steeds dat de inzet, de aanzet of het initiatief moet worden aangemoedigd en niet in de eerste plaats het resultaat.


Hoe meer ik mezelf terug tegenkom en waardeer, hoe vrolijker ik er zelf wel weer van word, maar of dat nu verschil gaat uitmaken op mijn omgeving ?  i don't know.  Ik denk dat ik daarom wil teruggrijpen naar "acceptance".  In plaats van mij te ergeren aan mezelf niet kunnen zijn op sommige momenten, moet ik maar aanvaarden dat men op dat moment mijn kwaliteiten gewoon niet wenst ...  zoiets ... Moeilijk hoor, terwijl je wel denkt dat je gewoon goed wil doen.  Maar wat goed is voor mij, is niet perse goed voor een ander. Zo dat is ook weer duidelijk dan : Trek allemaal uw plan :p  hehehe ...


Met de glimlach geschreven, maar toch ook een grond van waarheid.  Even totaal verdwijnen is wel een coole gedachte, maar geen negatieve gedachte meer.  Maar gewoon Tom-tijd ... tijd voor mezelf om wat dingen te realiseren, om te experimenteren, te musiceren, songteksten te schrijven ... steamless 1 masteren, en steamless 2 maken ... yes ... heerlijke gedachte.  Of filmpjes maken bij steamless 1 ... band samenstellen, repeteren, optreden ... mmmh ... so little time, so little money to buy time.


Heb weinig behoefte aan relatie's op 't moment ... eerder aan lekker egoistisch zijn ... allemaal den boom in zelfs :) ... ook weer die glimlach.  Spiegeltje hé ... anderen aanvaarden en wat ik er net bijschreef, om vooral ook gewoon mezelf te mogen zijn en daarin aanvaard te worden ...


'k Ga slapen ... tot later
x

osteopaat consult twee

Bij de osteopaat (vrijdag 17/12) ...
"ga maar zitten ..."
klein momentje nek en rug energie opmeten ... liggen ... benen ...
Terwijl ze bezig was met cirkeltjes te maken met mijn bovenbeen had ik alle moeite om mijn onderbeen te ontspannen, en kon de reflex van tegenstribbelen amper of zelfs niet bedwingen.  Na lange tijd switchte ze van been, en daar had ik minder moeite precies, maar toch.
Na lange tijd het linkerbovenbeen in allerlei cirkeltjes te leiden voelde ik plots alsof mijn hart moest lachen, een soort opluchting, en als ik mezelf niet had ingehouden (omdat ik dat niet gepast vond) was ik zelfs in een lach geschoten.
5 seconden later bleek dat ik gerust had kunnen lachen.  "Zo, dat zit terug goed ..." zei ze.  Er was geen connectie tussen bovenbenen en onderbenen.  Daar waar mijn rechteronderbeen plichtsmatig en consequent de andere kant uit wou dan het bovenbeen, zo stond het linkeronderbeen gewoon stokstijf stil.  Alsof het wilde zeggen ... "ik blijf hier, i don't move".
De opluchting (lachend hart) was de bevestiging dat er terug connectie was en dat ik gerust verder kon ... naar waar ? dat mocht ik vrij invullen.  Hoe ik dat kon onderhouden, kreeg ik ook geen antwoord op ... ik moest maar gewoon de weg volgen die ik aanvoelde, of bewust op wil gaan.  Ook geen post it deze keer ...
Ik ben vertrokken, had nog een hele namiddag voor me ... de zon scheen, verblindend op de witte ijzel/sneeuw.  Ik volg de zon dacht ik.  Reed richting Metropolis, dacht mss even bij Muziek en Visie te passeren als cadeau, maar ben uiteindelijk toch terug op piazza-bureau beland (met goesting uiteraard), al was het maar om rustig het weekend te kunnen ingaan door nog een paar dingetjes af te werken.


Het weekend was tegelijk heerlijk en tegelijk druk.  De beleidsnota moest deze week (dinsdag ten laatste) buiten, en daar was nog een hoop werk aan.  Bell had job in Hasselt, dus ik had er niet echt op gerekend om te kunnen werken aan het dossier.  Zaterdag studio-time met Dine on Ashes ... ging heerlijk goed omdat Ruben zowat 3 uur aan een stuk heeft liggen pitten op de zetel, en Kato zich heel rustig al knutselend heeft bezig gehouden.  Zondag sneeuwpret ... sneeuwballengevecht en een kleine sneeuwman (foto's op facebook volgen nog).  's Avonds aan het dossier begonnen, maandag op bureau en 's avonds verder gedaan tot het einde in het zicht was, om het dan dinsdag op bureau helemaal te finaliseren.  Yes ... deadline gehaald en felicitatie's voor en van het ganse team en van de Raad van Bestuur.
Hoewel maandagavond in het honderd dreigde te lopen door weer maar eens een ruzie over niks, heb ik het toch naast me neer kunnen zetten en me kunnen blijven focussen op het dossier.


Enfin, over niks ... ben langs de ene kant nog helemaal pissed, langs de andere kant primeert toch het gevoel van "victory" en trots op mezelf.  Niet alleen voor het succes bij Piazza, maar ook het succes bij mijn kids.  Sinds Kato hardop uitte dat ze zich minderwaardig voelt omdat ik Ruben continue voortrok, en ik vrij makkelijk die knop heb geswitched door daar positieve aandacht aan te besteden, voel ik zelf ook veel makkelijker dat het helemaal niet moeilijk is om lief te hebben.  Liefde a volenté trouwens.  Ook de liefde voor mezelf is terug ... het einde van de depressie ?  Zou kunnen, maar ik blijf waakzaam.  
Mijn relatie bv. is nog niet terug wat is geweest, of mijn liefde voor Bell raakt op dit moment ook amper verder dan het blog.  De liefde is er wel, maar ik vind op de één of andere manier nog niet de moed om tegen het rondhangende negativisme in te gaan, of wat het ook moge zijn.  Stapje voor stapje ... het gaat beter ... that's for sure


t.

buddha

In mijn voornemen om af en terug wat de zen-boedist uit te hangen (oftewel te mediteren), heb ik vandaag een troon gemaakt in de music-room.  De slaapkamer is te koud deze dagen, en dat hoort ook zo vind ik ... Daarbij kwam nog eens bij dat de CD-speler/wekkerradio naast mijn bed geen zelfgebrande CD's meer speelt, en dat ik dus de meditatiemuziek die ik zelf had gemaakt niet kon afspelen op de moment dat ik daarvoor opteerde.

En voila, alles staat klaar ... seffens nog even klaarmaken voor bed, en dan alles even uitproberen ... very naaiz.

De liefde voor Kato was vandaag helemaal ok ... zo'n beetje bezinnen werpt dus echt wel vruchten af.  Ik wist immers ook wel dat die liefde er was ... maar zoiets spontaan tonen en uiten lukt dus niet zo goed.  Nu nog naar Bell ... ik weet dat die liefde er ook is, maar zoiets spontaan tonen en uiten lukt dus niet zo goed.  

En dan denk ik, als je bij Kato zo makkelijk de knop switched, dan moet je dat bij Bell toch ook kunnen ? Zeker nu ze er helemaal open voor staat en keihard haar best doet (enfin, dat gevoel heb ik toch).  En dan gaan de gedachten weer verder op een loop en flitst er "je kan slechts liefde uiten als je jezelf lief hebt" ... tja dan heb ik weer een probleem natuurlijk.  Ik ben nog steeds niet gelukkig zelf ... maar ben ik ongelukkig omdat ik ongelukkig ben ? of ben ik echt niet tevreden met mezelf, met de plaatsen waar ik kom of vertoef, met wie ik denk dat ik ben, enz ... ?

stuff 4 L8er ... tijd voor bed (again) en een streepje muziek.

saturday eve

6 dagen geleden sinds de laatste blog.  Sorry kept you waiting, maar 'k voel me niet schuldig. Ook niet beter of slechter ofzo, gewoon heel druk geweest.  Extra centjes verdient tijdens piazza recup, werk van piazza toch nog inhalen ... enz ... Qua overuren in totaal dit jaar valt het nog wel mee, maar tegen 't einde van 't jaar moet er toch nog heel wat gebeuren.


Minder tijd voor mezelf en mijn "proces" gemaakt.  Dat wringt wel een beetje ; << wanneer wordt ik terug wat gelukkiger ? >> rijst dan de vraag?  En dan zegt Osho op dat moment : aanvaard dat alles veranderlijk is, de ene dag ben je vrolijk, de andere dag zit alles tegen ... besef dat je ooit weer vrolijk bent.  Ok, cool ... i just let it happen.  Loslaten hé ...


Of zoals vanmorgen : een dag met de kids, misschien nog wat studio tussendoor en een hoop werk in huis waar ik zwaar tegen op zag.  Geen zin, beeeeuuuuh ... dan maar knop geswitched : ik doe lekker niks in huis en doe alleen maar waar ik zin in heb.  8 uur later : keiveel gedaan (welliswaar geen studio, maar dat kan morgen ook nog), veel tijd met de kids gespendeerd en eigenlijk nog wel een toffe dag gehad ook.  Morgen dus niet zo heel veel werk meer, en dan weer een week piazza ... vollen bak.


Wat de emoties betreft ... i just let i happen.  Gisterenavond nog eens proberen te huilen, want mijn schouder blijft irriteren en vastzitten.  Misschien is het wel iets anders, 'k sta er zo weinig mogelijk bij stil, maar als ik dan toch even nadenk over zaken als dit, dan komt het heel hard op de voorgrond.  Slapen lukt gelukkig wel, tenzij ik lig te piekeren over 't werk.  Vroeg in bed blijft de boodschap ... seffens ook maar al vast richting slaapkamer vertrekken.  Gisteren nog even in de studio gezeten, "chill trip" heette de track, en dat werd inderdaad lekker chill ... groove van 16 maten en dan lustig improviseren met een soort tropische panfluit.  Ruben kruipt nu heerlijk dicht op mijn schoot ... quality time ... tot volgende keer ...

vakantie

nope heb geen vakantie.  Morgen misschien wat rustiger aan en in de namiddag iets voor mezelf doen, dat gaat nog net lukken.  Zit nog op bureau (19u), maar ben eigenlijk klaar met het werk.  'k Mis de kids, 'k denk da'k toch maar snel naar huis ga om ze misschien nog even te zien.


Boos verandert in numb, een leegte die niet leeg is maar zo vol dat er niks meer bij kan en dus net zo goed leeg kan zijn omdat er toch geen beweging in te krijgen is.


Kutnummer met de juiste tekst op facebook : I don't know much, but i know i love you ... Dat weten we wel ondertussen.  Ik wou dat ik naar huis wou ... of zoiets.  Ik wil eigenlijk  wel, whatever ... ik zwijg, laat het op me afkomen ... van dag tot dag.  'k Heb alles gelezen, sommige dingen geabsorbeerd.  De beste uitspraak van vandaag is wellicht die van haar facebook ... oops, is al verdwenen ... spijtig ... was niks mis mee denk ik, integendeel.  We zitten beide in een negatieve spiraal en geen van ons lijkt sterk genoeg om de andere eruit te trekken.  Straffer nog, 't versterkt precies alleen nog maar.


Vakantie is impossible, en even verhuizen is geen optie omdat ik niet het begin van het einde wil zien.  Veel mensen rondom mij gaan uit elkaar, maar dat gaat mij niet gebeuren, ik hou vol, denk ik dan ...  Maar eigenlijk is't gewoon geen optie.  I don't want too anyway, en niet perse voor de praktische kant, want dat plannetje is al gemaakt en netjes op slot om nooit te hoeven gebruiken, maar wel voor de positieve dingen die wel heel gemeend en naar volle waarheid de afgelopen maanden zijn gezegd.


Ik ga ervandoor ... net te laat voor de kids nog te zien vrees ik ... morgen dan maar

lang geleden

Gisteren geen blog ... maar wel plaats voor iets anders.  's morgens repetitie in Kapellen, namiddag soort studio-sessie in Wijnegem met dezelfde muziek, en dan nog net op tijd om de kindjes op te halen bij oma.  Thuiskomen met heel veel gerief, een Kato die bijna in slaap viel, een Ruben die opvallend anders (assertief ?) terugkwam en dan ... dankjewel ... thuiswedstrijd Beerschot - net begonnen (dus nergens plaats om te parkeren).  Kato en het materiaal thuisgedropt, en 20 minuten met Ruben rondgereden om uiteindelijk bij de bakker te kunnen parkeren.  Maar geen probleem 'k heb geleerd dat je lastige situatie's ook aangenaam kan maken als je je kids er maar bij betrekt. (en ook dank aan Dora en de kaart) ...
Enfin, eindelijk thuis, Kato reeds half in slaap ... chocomelk ritueel, pyama's aan en dan toch maar recht naar bed, beide bijna over de vermoeidheid heen.  5 minuten later ... stilte voor de rest van de nacht ... yes.


'k Heb me in de zetel gezet met de laptop en een filmpje gekeken (Stranger than fiction). Ik denk dat dat meer dan een jaar geleden is dat ik zo nog eens echt bewust languit voor een film ben gaan zitten.  Enfin, geen bewuste filmkeuze, gewoon iets wat ik tegenkwam op de schijf.  Schoon actrice, beetje psychologie, beetje bizar verhaal ... helemaal goed. Op het einde veel traantjes gelaten, voluit laten gaan, maar dan toch een happy end (stomme amerikanen), maar toch wel voldaan bed in (0u30 - ouch ?).


Vanmorgen pas om 8u30 wakker door geluidjes uit de andere slaapkamer.  Cool, bijna 8u goed geslapen.  't Was toch nog wat vroeg naar mijn goesting, dus ontbijt gemaakt, kleren aan en dan nog wat meer Tom time.  Dit was wellicht nog langer geleden ... een heet bad met een "stimulans" olietje.  Whatever het ging stimuleren, dat was in elk geval beter dan het andere flesje dat voor het grijpen stond : "night time" ...  De kids zaten elks achter een computer.  De deur stond op een kier ... een uur later kwam ik helemaal opgemonterd, ontspannen maar fris beneden en zoals verwacht was de setting nog steeds dezelfde ... 2 kids achter een computer ... naaizzz ... 


Anyway, dit moet ik dus gewoon meer doen : verdwijnen en Tom-tijd.  Niet dat ik dat voorheen niet deed, maar elke activiteit heeft zowat zijn eigen manier van ontspanning denk ik dan, en alleen maar muziek maken in de studio ontspant dan maar een klein deel in mezelf, ofzo.  Soit, heb nog steeds geen zin om na te denken.  Zo langzaam beginnen mijn schouders weer vast te komen zitten.  'k Ben vergeten een afspraak te maken en vandaag is't zondag, dus 't zal toch voor morgen zijn.


16u ... kids doen druk ... 'k Heb geen vat op Kato en haar huiswerk, en Bell is hier niet.  Pech, 'k laat haar zijn ... maar het stoort me wel.  Spijtig dat goede raad niet wordt opgevolgd.  'k Ben nochthans continue positief geweest ... strenger zijn ?  Weet 't niet ... Consequent zijn gaat niet, want ik ben meestal niet thuis wanneer het huiswerk gemaakt moet worden.  In de agenda staat die, maar zij zegt dat ... eerst discussie natuurlijk, want ik volg gewoon de agenda en wat er staat ... haar woord tegen mijn vaststelling ... zij wint ... "trek u plan" denk ik dan ...  Bell doet dat goed, Kato had een goed rapport ... Ik heb er geen vat op, maar ik trek het mij wel aan.


Voor de rest gaat alles goed ... we hebben toch beetje dictee voorbereid, en straks kan ze nog kleurplaten verdienen als ze alles nog eens overschrijft.  Hopelijk werkt dat. 
30 minuten later ... yes het werkt, ze is terug in gang geschoten.


Enfin, back to me ... flarden van gedachten zo af en toe ... onthouden doe'k ze niet, opschrijven zou helpen, maar het is vandaag de derde dag op rij niet zo belangrijk.  Nog even rust dus ... die trouwens in het huis nu ook vanzelf is weergekeerd zonder te moeten ingrijpen ... wederom naaiiizz ... en nu moet ik genieten zeker hé ... i'll do my best.  Tot morgen (of whenever ...)

trots

Vandaag sinds lang niet zo bezig geweest met de dingen.  Maar dan echt niet bezig met de dingen, geen vragen of zoektocht naar antwoorden maar rust ... zoals ik gisteren reeds schreef, de gedachte van een stap verder te kunnen gaan met een osteopaat bracht gisteren al rust.  De dag begon met een zacht handje op mijn gezicht zonder woorden.  Dat handje hing aan hetzelfde lijfje waarvan de voetjes zowat heel de nacht tegen mijn buik en benen hebben liggen wroeten.  Ruben in het grote bed ... voor hem dolle pret.  Heel de dag lieve zoete vent geweest, mee naar de winkel, treintjes spelen, mee naar buiten om wakker te blijven in de shopping, in de file toch in slaap gevallen ... teruggekeerd voor we in de shopping aankwamen, op bezoek bij Inge, daar nog meer treintjes ontdekt, braaf mee naar huis, 2 borden witte spaghetti helemaal naar binnen ... kattewas en nu op de zetel klaar om in slaap te vallen.


Ik heb hem geobserveerd vandaag en zag dat het goed was.  Daarnet voelde ik me trots, heel trots op het product dat Bell en ik hebben gemaakt, en natuurlijk nog steeds in de maak is.  Ik heb gezien hoe Inge reageerde en mee genoot.  Complimentjes komen er eigenlijk altijd van her en der, zowel over Kato als Ruben.  En toen voelde ik ook - trots op Bell - en een heel bevreemdend gevoel dat ik dus best wel trots mag zijn op mezelf ook.  Heb vandaag geen zin om uit te zoeken waarom dat bevreemdend is en iets met me doet, 'k hou het maar bij ... cool ventje onze Ruben.  I don't care dat hij de woorden nog niet uitspreekt zoals het hoort, i don't care dat hij in vergelijking met zijn klasgenoten veel in zijn eigen wereldje zit ... ik hou van zijn fantasie, zijn spel, zijn zangtalent en zijn ongelooflijke intelligentie in al die dingen ...


Iets wat vandaag ook nog naar boven kwam bij Inge was de vraag en het ontbrekende antwoord ... "wie ben je echt" ... wanneer was dat dan als je teruggaat in de tijd naar "wie je echt bent ..." En waarom moet je daarvoor perse terug in de tijd gaan, het zou ook kunnen dat je nu je ware ik bent en dat je met deze "ik" gewoon moet leren omgaan.
Alle optie's open, maar dat laatste neem ik niet for granted.  En aan de andere kant van dit land kwam een facebook-bericht met een mogelijk antwoord op dezelfde vraag : "Ik geloof dat de man die ik heb leren kennen 'de echte' Tom is.  Maar dat hij zichzelf ook verloren heeft in het proces."  Dat is dan wel een hoopgevende gedachte natuurlijk, als je stelt dat ik echt van plan ben de "echte Tom" terug te vinden :p


Maar dat hoeft niet vandaag ... en als het niet de osteopaat is en iedereen die me op dit moment omringt, dan de psycholoog, en als het niet de psycholoog is dan maar terug naar Osho, alhoewel ik vandaag dacht dat ik al voorbij Osho was en hem dus niet meer nodig heb.  En als het dan Osho niet is, kan ik nog altijd een aanvaardingsproces beginnen, maar in dit idee stoort er iets, dus daar ben ik nog niet aan toe ...  Eerst nog wat zoeken ... maar niet vandaag ...