vandaag is vandaag

Ik kan me suf piekeren over gisteren en het verleden, ik kan de toekomst proberen uit te stippelen, maar ook dat zal dan waarschijnlijk toch altijd nog anders uitdraaien.  Ik kan vandaag vandaag laten zijn, yes toch iets dat kan.

Alles is veranderlijk, onvoorspelbaar, misschien niet zoals ik had gehoopt dat het uitdraaide, maar ook daar valt op een gegeven moment nog weinig aan te torren.  Er is vanalles verdwenen, misschien komt er dan ook ruimte voor iets positiefs nieuws, wat dat dan ook moge zijn, en hopelijk ook voor wat rust in mijn hoofd, hoewel ... Het is niet makkelijk, niets is makkelijk vandaag, alles is moeilijk.  Slapen ook, terwijl ik dat nog het liefst zou doen.  Me terugtrekken in de studio en vluchten in muziek is een goed surrogaat.

Ik sluit deze blog af vandaag, 'k heb het gevoel dat deze er niet meer toe doet.  Voor de "buitenwereld" doet niets er nog toe, i'm on my own now, maar dat gaat wel lukken ... 'k heb genoeg positieve ideeën voor mezelf om te weerstaan aan de negatieve, ik zal er (althans nu nog niet) niet aan onderdoor gaan.  De derde week van mei plan ik een week vakantie in ... 'k heb nu net twee Roland jobs gedaan, dat zou een centje moeten opleveren om bv. een midweekje naar de ardennen te gaan of zoiets.

dus bloggers, deze loopt af, binnenkort start ik wellicht een nieuwe ... i'll keep some of you posted.

And don't you worry, i'll be fine ...

t.

Asperger 2

Nothing's changed.  Ik ben nog steeds de zelfde.  Af en toe wanneer ik rondwandel en er valt me iets op, of ik zie grappige dingen, denk ik "ja ... dat is omdat je Asperger hebt, maar dat had je vroeger dus ook al".  Ik heb het nooit als een probleem gezien. Integendeel, het weten (of denken eerder) maakt me alleen maar sterker.  Ik ben eigenlijk alleen nog maar meer trots op wat ik dan toch al wel bereikt heb, desondanks.  Er zijn wellicht een aantal dingen die ik me nu ook voorgoed ontneem (zoals een normale relatie bv. of de illusie om eens een keer "niets" te denken) maar ik ga me gewoon lekker focussen op de dingen waar ik wel goed in ben.


Volle maan ... intens genieten van muziek - tis zondag, dus straks weer Duyster - nu Lambchop  op de i-pod.  Bell is een dagje weg met de kids ... hoera voor de rust !!  Tom time en vroeg naar bed.


Heb pijn in mijn benen van 't sleuren met Roland-flightcases en Piazza-materiaal.  Een mens wordt toch snel oud als hij 't niet onderhoudt.


Ik lees zo af en toe in een boek over het Asperger syndroom (in kleine stukjes, niet teveel tegelijk) en ben nu vooral bezig rond dat "logische denken".  Ik zou jullie graag een you-tube filmpje aanraden wat het beschrijft, maar ik heb tot op heden nog niks gevonden waarvan ik zeg, "yep ... that's totally me".  Het spijtige is dat er in het boek zo weinig tips in staan van hoe ik een bijdrage kan leveren aan een gezonde relatie.  Of misschien toch, maar het is dan mijn eigenste ik die het niet onder woorden durf te brengen.  Zo bv. de tips rond communicatie : ik vind het nog niet zozeer lastig om op een kinderlijke manier met kleurkaartjes, codes en ratings te werken, maar het idee op zich is al denigrerend.  Bell die mij dan moet behandelen als een kleuter die nog niet goed kan praten.  Enfin, het klopt allemaal wel ... maar hallo ... heb ik daar wel zin in?  Heeft Bell daar wel zin in?


Als je nou meer wil weten over Asperger en ik, doe dat dan even per mail ... het duurt misschien even voor je een antwoord krijgt, maar het is wel correcter naar mijn gevoel.  Ik ga sowieso de komende weken me verder verdiepen in het onderwerp, en misschien start ik effectief wel een nieuw blog - dagboek.


Ben ondertussen vanalles aan't opzoeken.  Heel confronterend weer.  'k Zou graag contact maken met iemand om van gedachten te wisselen.  Helaas alleen iets te vinden in Nederland.  Dit filmpje zegt dan wel weer iets vind ik ... http://beta.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1089686


Als voorbereiding op een nieuw blog : een grappige moment van de dag.
Ik lag op een houten constructie in het zonnetje in het Middelheimpark (openlucht museum) ... grenzen verleggend ... heb zelfs met blote voeten in het gras gelopen ... Ik had enkel mijn boek, een drankje en een banaan, de gsm en de autosleutels bij.  En ik luister ontspannen naar alle geluiden (wat er behoorlijk veel waren) en de meest nadrukkelijke waren de kauwen (je weet wel zo'n beest dat op een kraai lijkt, maar het niet is).  Er waren er een hele hoop de ganse tijd in de buurt in het gras en af en toe vloog er eentje weg en weer terug.  Maar ik hoorde er ook eentje in de bomen, maar zag hem niet.  En zoeken en zoeken en zoeken, en plots zag ik uit het niets een vliegtuig passeren op de plaats vanwaar het geluid vandaan kwam.  DAT was grappig ...


Nog verder aan 't surfen geweest.  22u snel naar bed nu

doorbraak

Liefste blog,


vandaag (en de afgelopen dagen) zouden vrolijke dagen moeten zijn, en er zit voor een groot deel ook wel geruststelling in, eindelijk een antwoord / oplossing, een grote verandering, opnieuw bewustwording en vooral veel begrip en vergeving.
Spijtig dat er nu gewoon geen blok van mijn schouder valt ... ik zie het allemaal wel voor me, het klopt ook allemaal wel, maar er is nog geen rust in mijn hoofd, nog steeds teveel indrukken ... beetje per beetje zal ik wel tot inzichten komen, en zal ik ook hier me wel weer aanpassen zoals ik al heel mijn leven doe.  Ik heb me (denk ik) neergelegd bij sommige tekortkomingen, beperkingen ... nu wil ik vooral eerst rust ('t waren gewoon veel te drukke weken, vooral bij Piazza) en dan weer wat werken aan zelfrespect, creativiteit, verwerken en uitdrukken van emoties, etc ... moeilijk kan dat niet zijn, been there, done that :p


't Afgelopen weekend was hell, 'k heb geen zin om daarover te bloggen, sorry dat ik een aantal mensen dan een verklaring schuldig blijf van de laatste twee blogs.  Vanaf gisteren is er een nieuw begin, een nieuwe start ... misschien start ik wel een nieuwe blog.  Mensen die vragen hebben mogen ze wel stellen natuurlijk, maar ... heb nu even geen zin om die dingen op papier te zetten.


Ruben slaapt, nog even ... dat gaat niet lang meer duren.  En dan is't al half vier, misschien toch even naar buiten dan ... 'k zie wel ...


Tot de volgende ...

Asperger

tja, wat wil een mens geloven en wat niet. Net een online (niet-diagnosistische, niet-wetenschappelijke) test gedaan.  28 ... meer dan het gemiddelde, maar verre van problematisch of zelfs amper herkenbaar.  Het was misschien niet dezelfde test, maar toch een groot verschil met de 38 of 48, ben't vergeten ... ben niet zo goed met getallen onthouden :p ... of eerder met "alles" onthouden wat niet van groots belang lijkt op dat moment.


Ik hou het voorlopig nog even bij de basisgedachte van de vorige blog : ouders met een syndroom of stoornis hebben ongetwijfeld een invloed op je gedrag.  Erfelijk ? yep dat kan ook ... zwaar gestoord ben ik in elk geval niet.


Maar asperger of niet, ik wil gerust wel naar een psycholoog (doen die dat ook in sponsoring ?) om het dan wel wetenschappelijk te laten diagnoseren en te zien of het 28 of 48 is.  Op het eigenste moment dat ik dit schrijf, krijg ik een link naar een "online" boek doorgestuurd "werken aan je asperger-relatie".  Ik heb een therapeut nodig dus ...


Het goeie is dat we dan misschien toch in therapie gaan ?  Maar ik kan me toch ook niet ontdoen van een zeer dubbele gedachte : (negative :) als ik deze stempel dan uiteindelijk toegewezen krijg dan heb ik dus mijn relatie niet in de hand ... that's just the way i am.  Maar ook (positive), i like who i am ... dus diezelfde stempel op mijn hoofd is dan alleen maar een bevestiging dat ik zo gelukkig mag en kan zijn.  MIjn gedachten gaan voor sommige wellicht wat snel, maar er zijn al wat gesprekken en lectuur gepasseerd die ik nu niet uit de doeken wil doen.


Ik ben fucked up sinds gisterenavond ... too many emotions en ze vinden geen uitweg ... 'k heb geprobeerd er tijd voor te maken vanavond, maar ben enerzijds in de lectuur gevlogen, anderzijds nog niet klaar om alles op een rijtje te zetten.  Wat ik nu nodig heb is begrip, empathie en veel liefde, ... een "hoe voelt het aan, wat gaat er in je om? kom huil eens lekker bij me uit ..."  Ik sta kort, kan niks verdragen en zit snel op de grens van mijn geduld.  


Slapen seffens, dat gaat echt deugd doen.  Morgen even vluchten, hoewel ik ook heel graag nog eens wat tijd wil spenderen met de kids, da's ook weeral zo lang geleden precies.  Ik zie gelukkig nog wat mogelijkheden in mijn agenda om het de komende week wat rustiger aan te doen ... Een bezoekje aan Pulhof zit alvast in de planning opgenomen.  Ook Ronald staat op de agenda ... nice ... Dagje Oostende voor Piazza ... Brussel, Destelbergen, Dendermonde ... veel op de baan dus.  Als't zo'n weer blijft is dat bijzonder prettig.


Ik sluit af voor vandaag ... 'k zie wel wanneer ik er terug ben.  Slaapwel iedereen.


t.

zomaar

hello,


heb niet veel te vertellen denk ik.  Of misschien toch, maar dan ook weer niet.  I live the life, beetje intuïtief, keihard bezig op't werk, veel te doen, maar 't lukt ... 'k wist niet dat ik op dingen intuïtief kon reageren, maar het werkt blijkbaar wel.  'k Kom op't werk de laatste tijd heel vaak situaties tegen die ik spontaan aanpak of ik neem snel bepaalde beslissingen die achteraf heel goed blijken uit te komen.


Er staan mij en mijn gezinnetje wel wat veranderingen te wachten, allemaal positieve dingen.  Bell heeft haar drive gevonden en staat een heel stuk positiever in het leven.  Ze heeft een manier gevonden om zich te uiten op een manier dat ik het wel begrijp en misschien wat juister op reageer.  Ik probeer haar te ondersteunen, en voel het aan als heel relaxed, blij, finally ... dit was toch waar ik op zat te wachten ?  Maar nu ik hier als een zak pattatten achter de computer hang, besef ik dat ik weer vergeet dat ik ook aan mezelf moet blijven werken en denken.  Vanzelf word ik blijkbaar niet blij, Piazza vraagt veel opoffering, ok mijn eigen keuze, ook hier staan mooie veranderingen en uitdagingen voor de boeg, even over zagen dat het druk is moet dan ook maar kunnen denk ik.


't Is amper 21u en ben wat saai backup werk bezig in de studio.  Lekker vroeg in bed seffens, misschien met een dvd, eerder met een CD en een hoofdtelefoon denk ik ... the cure ... één van de oudere albums ... ofzo ...


De drukke periode van Piazza zal binnenkort wel afnemen ... even pauzeren ... nu reeds wat vakantie inplannen is een goed idee.  In mei heb ik een afspraak met Ronald om zijn studio te herinrichten en op punt te stellen, tegelijk moet ik daar in die week maar eens echt verlof nemen.  Nu nog even gaaz geven dus.  Vrijdagnamiddag begint het weekend ... osteopaat, zaterdag lekker niksen, zondag Dine on Ashes, ... Morgen en donderdag dus even keihard dossiers afwerken om 't weekend even te pauzeren.  Dan nog een week heel druk deadlines en dan wellicht weer nog wat nieuwe dossiers.  'k Mag er publiek nog niet teveel over kwijt, in elk geval ik droom, ik zweef, ik hoop, ik projecteer ... heerlijke gedachten mocht dat lukken.


Slaapwel wereld
x

the day after "ik moet niks ..."

enfin, twee dagen later om exact te zijn.  Vannacht eindelijk wat kunnen bijslapen ... Ruben was weer even vroeg wakker als anders, maar nu heeft hij zelf toch nog even doorgepit tot een uur of negen.  Yes.  Da's goe, want de verkoudheid ging anders met de eer lopen denk ik.  Vandaag een vrolijke dag ... het plezier in de dingen is wat terug.  Ondanks sommige andere vibes in huis ben ik fijn en opgewekt de dag doorgekomen.  Niet wetende wat de laatste sessie bij Kathleen nu juist me heeft gedaan, ik denk dat ik na vandaag twee dingen onthou :


1. Ik moet niks ... : ik denk dat ik nu wel besef wat ik hier aan heb, en dat ik dat rustig naast me kan neerleggen.  Deze verandering gaat wellicht vanzelf en ik moet gewoon onthouden dat ik mezelf hier niet meer voor moet bewijzen (da's dus twee keer moeten).  Natuurlijk moet er nog steeds vanalles, maar enkel omdat ik het zelf wil, en niet omdat men mij het oplegt terwijl ik er geen zin in heb.  Ik hoef er niet extra aandacht aan te besteden en het er nog eens bovenop te smijten dat "ik mijn eigen baas ben".
MAAR : 
2. een beetje spontaan en vrolijk doen bracht vandaag ook weer een oude Tom naar boven.  Eentje waar Bell zo mogelijk nog meer geirriteerd van raakt dan van de niet-vrolijke : Tom de twijfelaar.  En ik was er me niet zo echt bewust van, maar het was wel herkenbaar.  'k Zal 't vandaag zo maar even laten zijn en niet teveel analyseren.  'k Heb vandaag een vrolijke dag achter de rug, en als de twijfelaar daar dan bijhoort, laat ik dat maar even zijn.  Zelf heb ik er immers geen last van gehad.
Op zoek naar de neusspray botste ik vandaag op de druppelkes (bach bloesems) "Wilde roos".  Die werd indertijd aangeraden door Jenny om mijn twijfel wat weg te nemen en zelfzekerder te zijn.  Wat niet baat niet schaadt ... 'k zal er eens terug wat innemen dagelijks, en de komende weken tot de volgende sessie wat evalueren en af toe eens bij stil staan.


Op dit moment denk ik dat het mijn manier is van graag rekening houden met.  Dat anderen van die "onzekerheid" zot worden, snap ik ook wel, maar 't is gewoon ik denk ik.  Het is als iemand enkele opties geven, maar wel omdat alle opties voor mij echt wel ok zijn, en niet zoals Bell wel eens durft beweren : twee opties geven, terwijl je je gedachte al hebt gemaakt.
De andere twijfelaar vandaag (ook een oude bekende) was diegene die onmiddellijk (spontaan dus) reageert, maar op iets waar ik eigenlijk de waarde of emotie niet van ken of niet eerste even analyseer.  Mijn typische reactie's op iemands uitspraken als kritiek te zien, en onmiddellijk in de verdediging te gaan, met absurde uitspraken van mijnentwegen als gevolg.  Vandaag ben ik blij met de vrolijke spontane Tom.  Been there, done that ... of het houdbaar is, zal ik dan nog wel zien.  't Handigste zou zijn als mensen mij gewoon aanvaarden voor wie en wat ik ben, dan hoef ik me niet te veranderen of aan spontaniteit in te boeten.  Misschien hebben de twee fenomenen twijfelen en spontaan zijn wel niks met elkaar te maken en is er aldus toch nog een oplossing om vrolijk én zelfverzekerd door het leven te gaan ...


Mediteren hé, de gedachtengang van de vorige paragraaf neemt me terug naar de sessies met Steven.  Hij leerde me eerst afstand te nemen van alles wat op me afkomt en op me inspeelt.  En als het niet duidelijk is hoe ik moet reageren, dan mag ik uitleg vragen.  (hoe bedoel je ?)  Vooral deze laatste oefening heb ik nooit echt goed in de praktijk kunnen omzetten.  Maar misschien lukt dat de komende weken misschien wel.  Het feit dat ik me er nu bewust van ben, zal het de komende dagen sowieso wal weer wat makkelijker zijn om vrolijk te blijven.  Enfin, da's toch echt wel de bedoeling.  Geen onnodige stress meer ;)


More to follow later ... 't zondagavond en dan is het mijn wekelijkse afspraak met de radio : Ayco Duyster op StuBru.

Ik moet niks

Ik moet niks ... dat is de uitkomst van vandaag nadat enkele gebeurtenissen van de week als een puzzeltje in elkaar begonnen de passen.  Ons ma belde gisteren.  Ze had mijn blog van enkele dagen terug gelezen en wilde nog wat input meegeven voor bij de osteopaat (of zeg maar Kathleen).  "Tom" zei ze, "ik weet niet of je er wat aan hebt, maar misschien moet je Kathleen vertellen dat de bevalling bij je geboorte in gang is gezet geweest.  Toen was dat de gewoonte om risico's en nachtshiften te vermijden.  Misschien ben je op de één of andere manier gepushed en speelt dat op de één of andere manier nog mee."


Gisteren dacht ik : "da's lief en schattig ... maar wat moet ik hier nu mee, ik voel me toch niet gepushed ofzo ... ?"  Eergisteren zei ik nog tegen een collega dat ik een afspraak had met de osteopaat en dat we wel eens over mijn kindertijd of jeugd hadden, maar dat ik het zelf niet zo belangrijk vond.  Het nu is vooral belangrijk vond ik, en vooral niet het verleden.


Vanmorgen kon ik niet uit mijn bed, ben ik nog even gaan douchen en dan was het al laat natuurlijk.  Ruben bleef lekker verder pitten en Bell raakte geirriteerd dat alles niet verliep zoals normaal.  Ik zag 't probleem niet en bleef er eigenlijk nog behoorlijk rustig onder.  Ik had zelf immers een rustige dag, was vreselijk moe opgestaan en had heel de nacht wakker gelegen met een schorre keel en slijmen in mijn mond.  Niks nieuw, da's altijd mijn voorbode van een serieuze verkoudheid.  Maar ik had dus gerust eerst de kids naar school kunnen doen en dan koffie komen drinken en verder ontbijten.  Enfin, Bell half geflipt (niet zo erg als ik dat kan, maar toch) en dan kon ik 't ni laten om te zeggen waarop ik wachtte ... (cfr vorig blogbericht) : "doe er iets aan, ga in therapie, whatever, stop met dat vingertje wijzen in mijn richting en zoek de oorzaak in jezelf".  Zelf bleef ik er allemaal nogal rustig onder omdat ik vond dat de dat alles volledig buiten mijn bereik gebeurde ... it just happened.  Maar vanmiddag stelde ik me toch nog maar eens de vraag of dat therapeutisch gedoe, oosterse filosofieën en osho-dingen wel effectief nut hebben.  Mensen die gelukkig zijn (en vaak jonger dan ik) denken daar persé toch ook niet zo hard over na ?


In elk geval had ik deze keer wel vanalles over mezelf te vertellen op mijn 4e afspraak bij Kathleen (osteopaat).  De laatste keer kwam ik er vrij opgewekt binnen en ging het allemaal vrij goed.  Vandaag voelde ik me bijzonder moe (veel te weinig geslapen de laatste dagen/weken), maar nog wel ok mentaal gezien.  Na wat vragen en antwoorden en verderborduren op de notities van vorige keer, vertelde ik toch nog het verhaal van ons ma : "ik was gepushed bij de geboorte".


Vervolgens het fysieke gedeelte : dat begint altijd met de energieën in mijn nek en mijn bovenrug even te voelen (bekijken).  Vervolgens ging het deze keer naar de enkels en nog even een check bij de benen.  Dat voelde precies nog wel ok, beetje stroef misschien, maar niet meer zo'n groots sputtereffect als vorige keer.  Ik had ook het gevoel de laatste week dat ik effectief nog gewoon wel de richting uitging die ik spontaan wilde uitgaan.  Kathleen probeerde echter wel voor zichzelf antwoord te krijgen op de vraag : "heb je een afkeer van iets moeten ... ? "  En toen viel het puzzeltje in elkaar ... heel mijn jeugd deed ik lekker waar ik zin in had, mijn ouders hadden bijna geen vat op wat ik deed.  Waarschijnlijk (volgens Kathleen) kwam ik telkens te laat thuis, niet om mijn ouders te pesten, maar om mezelf te bewijzen dat ik niks moest als ik daar geen zin in had.  Logisch gevolg dat ik dan 10 jaar als zelfstandige aan de slag ben gegaan en dat ik nu een job heb waar ik zelden of weinig "moet" maar veel vrijheid krijg om gewoon mijn ding te doen.  Op de vraag of ik er een afkeer van had, zei ik ... "in zulke situatie's kom ik niet vaak denk ik, behalve dan vanmorgen toen ik van Bell de keuken uit moest, of ontbijten moest, of dit moest en nog wat andere dingen moest omdat het haar irriteerde ofzo".


Toen ging Kathleen mijn nek en de plek rond de klieren in mijn keel bewegen/masseren, wat het ook moge zijn.  De plek rond mijn klieren was op het randje van ondraagbaar vervelend, maar ik liet het maar even gebeuren.  Ik had me ook voorgenomen om me niet meer in te houden, nadat ik de vorige sessie mijn lach en de opluchting vrij hard had onderdrukt.  De nek en hals behandeling heeft nog vrij lang geduurd, maar ik voelde toch enige verlichting en voor ik het wist lag ik te huilen, niet van plezier, ik weet niet waarom eigenlijk, maar eerder verdriet, huilen ... beetje snikken ... "let it go" dacht ik ... niet onderdrukken, laat maar gebeuren.  Het gekke is dat ik voor de rest niet echt nadacht.  Ik mocht me inbeelden dat ik onder de douche stond, en dat het harnas dat er (al bijna 40 jaar) zat rustig van me afspoelde.  Ik hoefde me niet meer te verantwoorden wanneer ik geen zin had om dingen te moeten ... dus het harnas dat het "moeten" tegenhield mocht nu ook weg.  Dit harnas hield wellicht ook het grote deel van mijn emotie's naar buiten tegen en het kunnen ontvangen van liefde.


'k Ben eens benieuwd.  'k Vond het in elk geval weer een straffe ervaring en als ik het mag geloven onderga ik nu een grote verandering.  Alsof het er ook nog even bij hoorde als extra puzzelstuk, kreeg ik vanmiddag nog een mail van Bell met een tekst over "liefde geven en er niet om vragen".  Nu dat harnas weg is zou dit dus ook gewoon vlotter moeten gaan.  En daarstraks tijdens de sessie dacht ik ook nog aan een moment zo'n drie of vier maand geleden waar Inge vrij streng tegen me zei : "je moet niks ..." maar dat klonk zo vreemd ... "ik moet niks ..." da's toch ook moeten ?  Enfin, ik probeer het nog wat te absorberen, want hoewel ik met een super gevoel de praktijk verliet, weet ik het nu toch niet zo goed meer te verwoorden.  Als iemand me verteld wat ik moet, mag ik dus (nog steeds ?) gewoon beslissen of ik dat nu wel wil of niet.  En ik moet inderdaad niets, maar ik moet vanaf nu ook niet meer bewijzen dat ik niet moet ... en dat zou het verschil zijn met vroeger.  Als ik iets moet en ik denk dat het goed is, dan doe'k het gewoon en als ik denk dat het niet goed is, dan doe'k het dus gewoon niet.  Omdat ik als baby tegen mijn zin op de aarde kwam en me niemand vertelde waarom dat dan wel goed was, nam ik dit mijn hele leven als iets negatief mee, waar ik me al heel mijn leven tegen verzet ... "ik moet niks".  En om dat te bewijzen ging ik express dingen doen om de "opdrachtgevers" te laten zien dat  ze geen controle hadden over mij.  Nu zou ik me niet hoeven te verzetten, of verantwoorden ... dat "pushen als baby" was immers toen en deed men eigenlijk om goed te doen.  Vandaag de dag is het zelfs niet meer relevant ... weg harnas ... hallo vrijheid, maar misschien ook hallo liefde ... ? We'll see the next days.


Dus merci ma, voor de tip
en nu MOET ik even slapen


x