Asperger 2

Nothing's changed.  Ik ben nog steeds de zelfde.  Af en toe wanneer ik rondwandel en er valt me iets op, of ik zie grappige dingen, denk ik "ja ... dat is omdat je Asperger hebt, maar dat had je vroeger dus ook al".  Ik heb het nooit als een probleem gezien. Integendeel, het weten (of denken eerder) maakt me alleen maar sterker.  Ik ben eigenlijk alleen nog maar meer trots op wat ik dan toch al wel bereikt heb, desondanks.  Er zijn wellicht een aantal dingen die ik me nu ook voorgoed ontneem (zoals een normale relatie bv. of de illusie om eens een keer "niets" te denken) maar ik ga me gewoon lekker focussen op de dingen waar ik wel goed in ben.


Volle maan ... intens genieten van muziek - tis zondag, dus straks weer Duyster - nu Lambchop  op de i-pod.  Bell is een dagje weg met de kids ... hoera voor de rust !!  Tom time en vroeg naar bed.


Heb pijn in mijn benen van 't sleuren met Roland-flightcases en Piazza-materiaal.  Een mens wordt toch snel oud als hij 't niet onderhoudt.


Ik lees zo af en toe in een boek over het Asperger syndroom (in kleine stukjes, niet teveel tegelijk) en ben nu vooral bezig rond dat "logische denken".  Ik zou jullie graag een you-tube filmpje aanraden wat het beschrijft, maar ik heb tot op heden nog niks gevonden waarvan ik zeg, "yep ... that's totally me".  Het spijtige is dat er in het boek zo weinig tips in staan van hoe ik een bijdrage kan leveren aan een gezonde relatie.  Of misschien toch, maar het is dan mijn eigenste ik die het niet onder woorden durf te brengen.  Zo bv. de tips rond communicatie : ik vind het nog niet zozeer lastig om op een kinderlijke manier met kleurkaartjes, codes en ratings te werken, maar het idee op zich is al denigrerend.  Bell die mij dan moet behandelen als een kleuter die nog niet goed kan praten.  Enfin, het klopt allemaal wel ... maar hallo ... heb ik daar wel zin in?  Heeft Bell daar wel zin in?


Als je nou meer wil weten over Asperger en ik, doe dat dan even per mail ... het duurt misschien even voor je een antwoord krijgt, maar het is wel correcter naar mijn gevoel.  Ik ga sowieso de komende weken me verder verdiepen in het onderwerp, en misschien start ik effectief wel een nieuw blog - dagboek.


Ben ondertussen vanalles aan't opzoeken.  Heel confronterend weer.  'k Zou graag contact maken met iemand om van gedachten te wisselen.  Helaas alleen iets te vinden in Nederland.  Dit filmpje zegt dan wel weer iets vind ik ... http://beta.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1089686


Als voorbereiding op een nieuw blog : een grappige moment van de dag.
Ik lag op een houten constructie in het zonnetje in het Middelheimpark (openlucht museum) ... grenzen verleggend ... heb zelfs met blote voeten in het gras gelopen ... Ik had enkel mijn boek, een drankje en een banaan, de gsm en de autosleutels bij.  En ik luister ontspannen naar alle geluiden (wat er behoorlijk veel waren) en de meest nadrukkelijke waren de kauwen (je weet wel zo'n beest dat op een kraai lijkt, maar het niet is).  Er waren er een hele hoop de ganse tijd in de buurt in het gras en af en toe vloog er eentje weg en weer terug.  Maar ik hoorde er ook eentje in de bomen, maar zag hem niet.  En zoeken en zoeken en zoeken, en plots zag ik uit het niets een vliegtuig passeren op de plaats vanwaar het geluid vandaan kwam.  DAT was grappig ...


Nog verder aan 't surfen geweest.  22u snel naar bed nu

Osteopaat (5e?)

'k Ben de tel kwijt.  Straffer nog, ik wist vorige vrijdag zelfs niet wat de inhoud en het knelpunt van de laatste sessie was geweest.  Niet dat ik ongeïnteresseerd ben ofzo, maar gewoon ... ik onderga het zonder iets te sturen of te verwachten.  Althans, dat laatste is ook niet volledig correct ; Ik hoop telkens stiekem dat ze de elektriciteit in mijn schouder/nek wegwerkt.  Op de vraag of ik met die schouder eens ergens anders naar toemoet, kreeg ik geen bevestigend antwoord, dus ik hoop dat dat er nog toch nog eens van komt.


In elk geval, even de inhoud van afgelopen vrijdag schrijven, want volgende week ben ik 't misschien weeral vergeten.  Gelukkig houdt Kathleen wel notities bij van elke sessie :p
Deze week ging het over praten / de dingen uitspreken.  Ik begon mijn verhaal met een soort van joepie-gevoel ... het gevoel dat bij Bell ook het balletje van (zelf-)therapie is gaan rollen.  Het gevoel van nieuwe (concrete) uitdagingen - ardennen - pipo-wagens - de strijd met zichzelf en het gedrag van haar vader durven aangaan - enz ...
De komende dagen wil ik me ook een beetje proberen te focussen op een aantal ideeën die bij mij bleven hangen : 
- Bell die me aanvaardt terwijl ze tegen Kato zegt : "Aan Tom kan ik niet veel meer veranderen, maar ik kan wel proberen dat jij niet wordt zoals hij" (positief bedoeld).  En dan denk ik, ok ... da's voor mij ook wel een reden om te werken aan mezelf en m'n best te doen een beter voorbeeld te zijn voor Kato en Ruben, maar op die manier kan ik tenminste wel mezelf blijven.
Een tweede gedachte : 
- Bell's vader die een stempel krijgt (narcistische persoonlijkheidsstoornis - een ziektegedrag dus) - en mijn moeder die een goeie tijd terug ook een stempeltje kreeg, ook al moet ik dat bij haar eens verifiëren hoever dat nu voor haar nog speelt.  Maar tegelijk denk ik dan aan iets wat ik had gelezen (en spijtig genoeg nu niet meer terugvind) : Overleven : Vanuit je opvoeding denken dat wat je aangereikt krijgt zo moet zijn om te kunnen overleven, en je dus zo geprogrammeerd wordt om vervolgens dat gedrag terug te vertonen en gebruiken als je zelf ouder bent (ook als je je als puber of zelfs later je er keihard tegen hebt verzet).  Anyway, ik had dan zoiets van : stel dat je ouders inderdaad psychisch gestoord zijn (zelf al is het licht afwijkend), dan krijg je dit aangereikt als de norm en alsof het  zo moet ... .  Bewustwording moet dan wellicht kunnen voorkomen dat je dit doorgeeft aan de derde generatie ... zolang er maar genoeg "echte" liefde aanwezig is zeker ?  Hierop heb ik nog geen "wetenschappelijk" antwoord, dus 'k ga nog wat lezen als het wat minder druk wordt.


Soit, allemaal beetje chaotisch uitgelegd hierboven, maar in mijn hoofd klopt het wel.  En met dit gegeven dat ik allemaal zoveel zwijg en vaak helemaal gewoon niet reageer, en de kids dit gedrag dus overnemen ... ging Kathleen deze keer aan het werk.  Ze heeft de energiebanen in mijn keel vrijgemaakt en me de opdracht/mogelijkheid gegeven om zoveel mogelijk gedachten uit te spreken.  Denken is niet genoeg, bloggen is niet genoeg, hardop lezen wel ... het moet even langs mijn keel passeren.  De gedachten tegen de persoon in kwestie vertellen is ook niet nodig, het mag er ook later uitkomen, zolang het maar de stembanden/keel passeert.  Seffens alles even hardop nalezen dus.


Ergens in het begin van de (behandelings-)sessie kwam er een enorm brandend elektrisch gevoel bovendrijven in mijn middenrug, hetzelfde gevoel als ik steeds in mijn schouder ervaarde, vorige maand dan wel weer wat minder, maar nu op dit moment vollen bak terug.  Ik vraag me af wat dat nou zou zijn, maar ik zal toch nog geduld moeten hebben tot minstens half mei, de volgende sessie.  De (stress-)knobbel op mijn hand is er ook nog steeds.  Ben ik vergeten te vertellen nu ik eraan denk.  Anyway, de drukte op 't werk zal hopelijk gauw wat wegebben, en dan zal de knobbel zelf ook wel verdwijnen zeker ?


Ik ga jullie laten ... seffens 22 uur in het nieuwe zomeruur ... lekker in bed met de hoofdtelefoon op ... het tweede deel van Duyster op Stubru is meestal wat meer electronica-related dan het eerste, en dus iets meer mijn ding, dan de zuivere songwriting van het afgelopen uur.


slaapwel en tot gauw
x

onzeker

Zonder enige aanleiding ging ik vandaag brainstormen over het woord "onzeker".  Het gebeurde spontaan tijdens het vouwen van de was.  Zondag = wasdag.  Ik had een goeie dag vandaag.  Lekker uitslapen, uit bed gezet door Ruben rond 10u ? of zelfs later, goeie interactie met Kato.  Aanvankelijk wilde ik een vrije dag, tijd voor mezelf, no one around ... maar 'k heb me goed geamuseerd eigenlijk.  Keuken beetje aan de kant, klein beetje gestofzuigd, 3 wasmachines erdoor, etc ... Niet te streng geweest voor Kato, maar tegelijk wel alles zoals ik het wensde.  Rustige muziek op de achtergrond, niet de ganse dag door de TV aan, enz ... Ruben die een middagtukje doet is altijd goed ... zo blijft hij een lieve vent.

Maar soit : < onzeker > dus ...

Wat maakt iemand onzeker ... ?  Wat houdt iemand tegen om initiatief te nemen ?  En nu komt de theorie die ik deze week voor piazza ook nog eens uitgebreid op papier moet zetten voor het komende seizoen.  Dus ik weet het allemaal wel, maar ik vergeet het gewoon toe te passen in huis.  Het belangrijkste is dat het initiatief moet worden beloond, en niet perse het resultaat.  Als het lukt, des te beter ... als het niet gelukt is, of het resultaat is niet naar wens, maar er was wel een prestatie op zich, dan moet dat dus ook worden beloond of minstens even bevestigd.  Zo is het altijd gegaan met Ruben die iets moest leren en zo zou het eigenlijk het hele leven moeten verdergaan.  Met dat in mijn achterhoofd heeft Kato potten staan afwassen en afdrogen.  Niet perfect en met de foute borstel, maar wel hoera !!!  Zo heeft ze gisteren zelf haar beschuit met muisjes gemaakt (om zelf te ontdekken dat ijskast-koude boter niet zo makkelijk smeert).  En zo heb ik gezwegen bij de gedachte dat door minder streng te zijn over sloefen en kousen, ze nu wel weer een snotvalling heeft.  Maar dat is slechts mijn gedachte, misschien heeft ze gewoon niet lekker geslapen de laatste dagen en is haar weerstand daardoor naar beneden.  Het woord "whatever" is troef deze dagen.  Ieder zijn waarheid, trek uw plan, suit yourself ... Af en toe een middenvinger achter het hoekje naar boven, naar iets, naar iemand, naar een situatie en dan heel snel een whatever.  

Bottom line, als je wil dat mensen (en niet alleen kinderen) initiatief nemen, dan moet de inzet beloond worden en niet het resultaat.  Nog wat meer piazzaans : de omgeving moet aanvoelen als veilig (er mogen fouten worden gemaakt zonder dat men je uitlacht of bekritiseerd) en vrij (je moet jezelf kunnen zijn en niet perse in een bepaalde richting moeten denken of geduwd worden).  En dan nog twee moeilijke voorwaarden : "goed modelgedrag" en "positiviteit benadrukken en negativiteit omleiden naar iets positief".

< Whatever > werkt op korte termijn, het brengt rust, maar het levert voor de rest precies niet veel op, behalve rust en "laat me gewoon maar met rust".  En misschien niet onbelangrijk af en toe, om niet volledig horendol te worden.  

De confrontatie niet aangaan however lijkt wel weer te leiden naar momenten als "ik wil hier weg ...".  Gelukkig geen "ik wil er niet meer zijn", maar toch wel genoeg om weer keihard te verlangen naar vakantie of iets dergelijks.  Iets wat dan weer niet mogelijk is op dit moment met Piazza.  Het geeft voor mij wel aan waarom het zo'n makkelijk idee is om gewoon mee naar het Zuiden te verhuizen mocht dat financiëel mogelijk zijn.  Het lijkt me wel iets voor mij om de huisman te zijn met de verantwoordelijkheden die ik dan zelf kan invullen en perfectioneren en enkele ambitie's zoals om te beginnen de lokale taal te leren en weer een nieuwe uitdaging te vinden binnen het muziekgebeuren.

Maar zover zijn we nog niet.  Ik wil wel weer gaan mediteren, dat heeft toen echt vruchten afgeworpen, maar het was zo tijdsintensief.  Elke avond om 20u30 naar boven om dan iets te doen over "ongelukkig" zijn.  "Ontstressen is vermoeiend" ... of zoiets, ben vergeten wat ik toen weer zei.  Op zoek naar de liefde in mezelf, op zoek naar de essentie ... bla bla ...  Het bracht geen antwoorden ... ik moet maar eens terug gaan praten met mensen, dat leverde wel inspiratie op.  Bell en ik zijn geen praters tegen elkaar, nooit echt geweest misschien.  Wel over koetjes en kalfjes, maar voortdurende en steeds terugkerende signalen van elkaar als "not interested", "vertel eens iets nieuws" en "moet dat nu ?" vegen die initiatieven ook van de baan.  Over emoties en intimiteit praten is sowieso moeilijk (voor iedereen ?), en ook al voel ik daarvoor een zekere drang, en denk ik dat ik dat op bepaalde momenten ook wel gewoon kan of mag doen, daar komt het woordje "onzeker" weer terug.

En waarom ?  Omdat het in 95% van de gevallen altijd wel uitloopt op onbegrip, harde of luide woorden, in 20% levert het dan wel een inzicht op en een stap vooruit in de goeie richting ... maar pfff ... zo veel moeite en meestal dus geen zin om een gesprek te starten.  Bloggen hé ... en hopen dat ze zich niet aangesproken voelt, want dat was niet de bedoeling van het blog.  Wel dat ze een blik kon werpen in wat er soms door mijn hoofd gaat.

Het was rustig vandaag, ik ga nog wat genieten van de rust die er nog steeds is ... op tijd in bed ... slaap blijft belangrijk en 't lijkt niet alsof ik al met minder toekom.  Zo oud ben ik dan blijkbaar ook nog niet :p

Slaapwel

De krekel (en zijn genezing)

Ik kreeg enige tijd terug een boek van Inge : De genezing van de krekel.  Toen ik de achterkant las creëerde ik vrij meteen de hoop dat dit boek met een boel oplossingen ging komen aandrijven.  Ik heb de laatste twee maand immers alleen maar "oplossingen" gekocht, van meditatie-cd's over boeken zoals "je eigen life-coach zijn" en "relatie's" en "lichaamstaal" en nog meer van dat.  Maar op het einde van het boek wist ik evenveel als ervoor, ik snapte nog steeds niet veel van de karakters, hoewel ik er wel een mening over had, en ik kon me alleen maar vereenzelvigen met de krekel, behalve op het einde, hij was genezen en ik wist nog steeds niet waar te beginnen.

Inge vertelde me haar inzichten, en met dit gegeven en een groot respect voor de olifant ga'k het boekje nog eens lezen denk ik.  Achteraf gezien was het misschien de enige ontspannende lectuur met uitz. van m'n "muziek en studiotechniek porno-magazine's" en noodzakelijke toiletlectuur die ik onder ogen had genomen.

M'n lief Annabelle gaf me vandaag ook een boekje, iets minder ontspannend, maar voorlopig dan maar onder de categorie "oplossingen", iets waar ik toch gewoon wel mee wil bezig zijn.  Dit boek "Relatie's, een straf of een zegen" kreeg ze van Patje, en zo krijgen meteen de twee grootste externe invloeden/inzichten van dit moment een plaatsje in de blog.  Bedankt aan alle mensen die het goed met ons menen en zich achter ons scharen om van deze relatie iets heel mooi te maken.  En dus ook jij bedankt Bell, jou mening is misschien nog wel de belangrijkste om te kunnen / willen doorzetten.