osteopaat consult twee

Bij de osteopaat (vrijdag 17/12) ...
"ga maar zitten ..."
klein momentje nek en rug energie opmeten ... liggen ... benen ...
Terwijl ze bezig was met cirkeltjes te maken met mijn bovenbeen had ik alle moeite om mijn onderbeen te ontspannen, en kon de reflex van tegenstribbelen amper of zelfs niet bedwingen.  Na lange tijd switchte ze van been, en daar had ik minder moeite precies, maar toch.
Na lange tijd het linkerbovenbeen in allerlei cirkeltjes te leiden voelde ik plots alsof mijn hart moest lachen, een soort opluchting, en als ik mezelf niet had ingehouden (omdat ik dat niet gepast vond) was ik zelfs in een lach geschoten.
5 seconden later bleek dat ik gerust had kunnen lachen.  "Zo, dat zit terug goed ..." zei ze.  Er was geen connectie tussen bovenbenen en onderbenen.  Daar waar mijn rechteronderbeen plichtsmatig en consequent de andere kant uit wou dan het bovenbeen, zo stond het linkeronderbeen gewoon stokstijf stil.  Alsof het wilde zeggen ... "ik blijf hier, i don't move".
De opluchting (lachend hart) was de bevestiging dat er terug connectie was en dat ik gerust verder kon ... naar waar ? dat mocht ik vrij invullen.  Hoe ik dat kon onderhouden, kreeg ik ook geen antwoord op ... ik moest maar gewoon de weg volgen die ik aanvoelde, of bewust op wil gaan.  Ook geen post it deze keer ...
Ik ben vertrokken, had nog een hele namiddag voor me ... de zon scheen, verblindend op de witte ijzel/sneeuw.  Ik volg de zon dacht ik.  Reed richting Metropolis, dacht mss even bij Muziek en Visie te passeren als cadeau, maar ben uiteindelijk toch terug op piazza-bureau beland (met goesting uiteraard), al was het maar om rustig het weekend te kunnen ingaan door nog een paar dingetjes af te werken.


Het weekend was tegelijk heerlijk en tegelijk druk.  De beleidsnota moest deze week (dinsdag ten laatste) buiten, en daar was nog een hoop werk aan.  Bell had job in Hasselt, dus ik had er niet echt op gerekend om te kunnen werken aan het dossier.  Zaterdag studio-time met Dine on Ashes ... ging heerlijk goed omdat Ruben zowat 3 uur aan een stuk heeft liggen pitten op de zetel, en Kato zich heel rustig al knutselend heeft bezig gehouden.  Zondag sneeuwpret ... sneeuwballengevecht en een kleine sneeuwman (foto's op facebook volgen nog).  's Avonds aan het dossier begonnen, maandag op bureau en 's avonds verder gedaan tot het einde in het zicht was, om het dan dinsdag op bureau helemaal te finaliseren.  Yes ... deadline gehaald en felicitatie's voor en van het ganse team en van de Raad van Bestuur.
Hoewel maandagavond in het honderd dreigde te lopen door weer maar eens een ruzie over niks, heb ik het toch naast me neer kunnen zetten en me kunnen blijven focussen op het dossier.


Enfin, over niks ... ben langs de ene kant nog helemaal pissed, langs de andere kant primeert toch het gevoel van "victory" en trots op mezelf.  Niet alleen voor het succes bij Piazza, maar ook het succes bij mijn kids.  Sinds Kato hardop uitte dat ze zich minderwaardig voelt omdat ik Ruben continue voortrok, en ik vrij makkelijk die knop heb geswitched door daar positieve aandacht aan te besteden, voel ik zelf ook veel makkelijker dat het helemaal niet moeilijk is om lief te hebben.  Liefde a volenté trouwens.  Ook de liefde voor mezelf is terug ... het einde van de depressie ?  Zou kunnen, maar ik blijf waakzaam.  
Mijn relatie bv. is nog niet terug wat is geweest, of mijn liefde voor Bell raakt op dit moment ook amper verder dan het blog.  De liefde is er wel, maar ik vind op de één of andere manier nog niet de moed om tegen het rondhangende negativisme in te gaan, of wat het ook moge zijn.  Stapje voor stapje ... het gaat beter ... that's for sure


t.

weekend

zondagavond : het was een fijn weekend.  Veel in de studio, eerst met Krikke, dan met Wim, dan terug met Krikke, nog veel te laat alleen door gedaan, en vandaag een klassieke zondag (maar dan zonder Kato) ; de was, Ruben en de tweede puzzel van 1000 stukjes.


Heb eigenlijk nog veel gelachen ook, "echt genieten" is dan weer iets anders, maar 't was in elk geval leuk.  Als echt genieten dan wil zeggen "er volledig in opgaan" was gisterenavond in de studio dan misschien toch wel echt genieten.  


De puzzel brengt Bell en mij weer een beetje samen.  Maar waar ik ze vooral voor moet bedanken is dat ze mij laat zijn, geen gezever rond mij, geen kritiekjes, geen ironie en af en toe zelfs een complimentje.  Daarstraks verdedigde ze me zelfs nog tegen oma ... niet dat het nodig was, maar tnx ;)  Nu ik het zo opschrijf, moet ik misschien ook toegeven dat ik de dingen niet zo snel meer als kritiek of negativiteit opvang, maar ik ben er zeker van dat er ook minder signalen worden uitgestuurd en er in het algemeen dus een meer positieve sfeer hangt.


Vorige week hebben we elkaar 's morgens bewust vermeden (Bell doet de kindjes naar school, en ik sta op wanneer ze de deur uit zijn).  Zo hebben we geen invloed op elkaars ochtendhumeur, en is het om de één of andere reden voor de rest van de dag ook een pak rustiger.  Ik ben dan bijna een uur later op het werk, nu in december lukt dat nog wel voor de meest dagen.  Het is niet zo superdruk met afspraken en zo, hoewel er nog steeds dossiers liggen die voor het einde van't jaar verwerkt moeten zijn.  Naar volgend jaar toe moet ik misschien maar als eerste opstaan en de deur uitzijn alvorens zij opstaan ... (7u30 vertrekken - lijkt me nog haalbaar).


Het is nog vroeg op de avond nu, ik denk dat ik nog een beetje aan de muziek verder werk, maar toch ook nog even echt tot rust kom (tot mezelf), zeker nu het een pak beter gaat in vergelijking tot vorige week.  Even aandacht schenken aan het woord "liefde".  Liefde voor Kato, liefde voor Ruben, liefde voor Bell, liefde voor mezelf.


Nu aanstaande vrijdag osteopaat sessie 2.  Als ik zo relax blijf als nu komt dat helemaal goed.  Hoewel de sessie een stuk korter zal zijn.  Een klein uurtje ofzo denk ik.  De druk in mijn schouders is ook weer hard verminderd, dus dat bewijst ook weeral dat het niet zomaar een geknelde zenuw is ofzo, maar echt wel stress-related.


Zo zie je maar, niet bloggen wil niet perse zeggen dat het minder goed gaat.  Soms heb ik er behoefte aan, soms niet ... en het bloggen is nog steeds in de eerste plaats voor mezelf.  Als jullie (lezers) willen weten hoe het met me gaat, moet je't maar vragen hé ;)

buddha

In mijn voornemen om af en terug wat de zen-boedist uit te hangen (oftewel te mediteren), heb ik vandaag een troon gemaakt in de music-room.  De slaapkamer is te koud deze dagen, en dat hoort ook zo vind ik ... Daarbij kwam nog eens bij dat de CD-speler/wekkerradio naast mijn bed geen zelfgebrande CD's meer speelt, en dat ik dus de meditatiemuziek die ik zelf had gemaakt niet kon afspelen op de moment dat ik daarvoor opteerde.

En voila, alles staat klaar ... seffens nog even klaarmaken voor bed, en dan alles even uitproberen ... very naaiz.

De liefde voor Kato was vandaag helemaal ok ... zo'n beetje bezinnen werpt dus echt wel vruchten af.  Ik wist immers ook wel dat die liefde er was ... maar zoiets spontaan tonen en uiten lukt dus niet zo goed.  Nu nog naar Bell ... ik weet dat die liefde er ook is, maar zoiets spontaan tonen en uiten lukt dus niet zo goed.  

En dan denk ik, als je bij Kato zo makkelijk de knop switched, dan moet je dat bij Bell toch ook kunnen ? Zeker nu ze er helemaal open voor staat en keihard haar best doet (enfin, dat gevoel heb ik toch).  En dan gaan de gedachten weer verder op een loop en flitst er "je kan slechts liefde uiten als je jezelf lief hebt" ... tja dan heb ik weer een probleem natuurlijk.  Ik ben nog steeds niet gelukkig zelf ... maar ben ik ongelukkig omdat ik ongelukkig ben ? of ben ik echt niet tevreden met mezelf, met de plaatsen waar ik kom of vertoef, met wie ik denk dat ik ben, enz ... ?

stuff 4 L8er ... tijd voor bed (again) en een streepje muziek.

onzeker

Zonder enige aanleiding ging ik vandaag brainstormen over het woord "onzeker".  Het gebeurde spontaan tijdens het vouwen van de was.  Zondag = wasdag.  Ik had een goeie dag vandaag.  Lekker uitslapen, uit bed gezet door Ruben rond 10u ? of zelfs later, goeie interactie met Kato.  Aanvankelijk wilde ik een vrije dag, tijd voor mezelf, no one around ... maar 'k heb me goed geamuseerd eigenlijk.  Keuken beetje aan de kant, klein beetje gestofzuigd, 3 wasmachines erdoor, etc ... Niet te streng geweest voor Kato, maar tegelijk wel alles zoals ik het wensde.  Rustige muziek op de achtergrond, niet de ganse dag door de TV aan, enz ... Ruben die een middagtukje doet is altijd goed ... zo blijft hij een lieve vent.

Maar soit : < onzeker > dus ...

Wat maakt iemand onzeker ... ?  Wat houdt iemand tegen om initiatief te nemen ?  En nu komt de theorie die ik deze week voor piazza ook nog eens uitgebreid op papier moet zetten voor het komende seizoen.  Dus ik weet het allemaal wel, maar ik vergeet het gewoon toe te passen in huis.  Het belangrijkste is dat het initiatief moet worden beloond, en niet perse het resultaat.  Als het lukt, des te beter ... als het niet gelukt is, of het resultaat is niet naar wens, maar er was wel een prestatie op zich, dan moet dat dus ook worden beloond of minstens even bevestigd.  Zo is het altijd gegaan met Ruben die iets moest leren en zo zou het eigenlijk het hele leven moeten verdergaan.  Met dat in mijn achterhoofd heeft Kato potten staan afwassen en afdrogen.  Niet perfect en met de foute borstel, maar wel hoera !!!  Zo heeft ze gisteren zelf haar beschuit met muisjes gemaakt (om zelf te ontdekken dat ijskast-koude boter niet zo makkelijk smeert).  En zo heb ik gezwegen bij de gedachte dat door minder streng te zijn over sloefen en kousen, ze nu wel weer een snotvalling heeft.  Maar dat is slechts mijn gedachte, misschien heeft ze gewoon niet lekker geslapen de laatste dagen en is haar weerstand daardoor naar beneden.  Het woord "whatever" is troef deze dagen.  Ieder zijn waarheid, trek uw plan, suit yourself ... Af en toe een middenvinger achter het hoekje naar boven, naar iets, naar iemand, naar een situatie en dan heel snel een whatever.  

Bottom line, als je wil dat mensen (en niet alleen kinderen) initiatief nemen, dan moet de inzet beloond worden en niet het resultaat.  Nog wat meer piazzaans : de omgeving moet aanvoelen als veilig (er mogen fouten worden gemaakt zonder dat men je uitlacht of bekritiseerd) en vrij (je moet jezelf kunnen zijn en niet perse in een bepaalde richting moeten denken of geduwd worden).  En dan nog twee moeilijke voorwaarden : "goed modelgedrag" en "positiviteit benadrukken en negativiteit omleiden naar iets positief".

< Whatever > werkt op korte termijn, het brengt rust, maar het levert voor de rest precies niet veel op, behalve rust en "laat me gewoon maar met rust".  En misschien niet onbelangrijk af en toe, om niet volledig horendol te worden.  

De confrontatie niet aangaan however lijkt wel weer te leiden naar momenten als "ik wil hier weg ...".  Gelukkig geen "ik wil er niet meer zijn", maar toch wel genoeg om weer keihard te verlangen naar vakantie of iets dergelijks.  Iets wat dan weer niet mogelijk is op dit moment met Piazza.  Het geeft voor mij wel aan waarom het zo'n makkelijk idee is om gewoon mee naar het Zuiden te verhuizen mocht dat financiëel mogelijk zijn.  Het lijkt me wel iets voor mij om de huisman te zijn met de verantwoordelijkheden die ik dan zelf kan invullen en perfectioneren en enkele ambitie's zoals om te beginnen de lokale taal te leren en weer een nieuwe uitdaging te vinden binnen het muziekgebeuren.

Maar zover zijn we nog niet.  Ik wil wel weer gaan mediteren, dat heeft toen echt vruchten afgeworpen, maar het was zo tijdsintensief.  Elke avond om 20u30 naar boven om dan iets te doen over "ongelukkig" zijn.  "Ontstressen is vermoeiend" ... of zoiets, ben vergeten wat ik toen weer zei.  Op zoek naar de liefde in mezelf, op zoek naar de essentie ... bla bla ...  Het bracht geen antwoorden ... ik moet maar eens terug gaan praten met mensen, dat leverde wel inspiratie op.  Bell en ik zijn geen praters tegen elkaar, nooit echt geweest misschien.  Wel over koetjes en kalfjes, maar voortdurende en steeds terugkerende signalen van elkaar als "not interested", "vertel eens iets nieuws" en "moet dat nu ?" vegen die initiatieven ook van de baan.  Over emoties en intimiteit praten is sowieso moeilijk (voor iedereen ?), en ook al voel ik daarvoor een zekere drang, en denk ik dat ik dat op bepaalde momenten ook wel gewoon kan of mag doen, daar komt het woordje "onzeker" weer terug.

En waarom ?  Omdat het in 95% van de gevallen altijd wel uitloopt op onbegrip, harde of luide woorden, in 20% levert het dan wel een inzicht op en een stap vooruit in de goeie richting ... maar pfff ... zo veel moeite en meestal dus geen zin om een gesprek te starten.  Bloggen hé ... en hopen dat ze zich niet aangesproken voelt, want dat was niet de bedoeling van het blog.  Wel dat ze een blik kon werpen in wat er soms door mijn hoofd gaat.

Het was rustig vandaag, ik ga nog wat genieten van de rust die er nog steeds is ... op tijd in bed ... slaap blijft belangrijk en 't lijkt niet alsof ik al met minder toekom.  Zo oud ben ik dan blijkbaar ook nog niet :p

Slaapwel