'k Ben de tel kwijt. Straffer nog, ik wist vorige vrijdag zelfs niet wat de inhoud en het knelpunt van de laatste sessie was geweest. Niet dat ik ongeïnteresseerd ben ofzo, maar gewoon ... ik onderga het zonder iets te sturen of te verwachten. Althans, dat laatste is ook niet volledig correct ; Ik hoop telkens stiekem dat ze de elektriciteit in mijn schouder/nek wegwerkt. Op de vraag of ik met die schouder eens ergens anders naar toemoet, kreeg ik geen bevestigend antwoord, dus ik hoop dat dat er nog toch nog eens van komt.
In elk geval, even de inhoud van afgelopen vrijdag schrijven, want volgende week ben ik 't misschien weeral vergeten. Gelukkig houdt Kathleen wel notities bij van elke sessie :p
Deze week ging het over praten / de dingen uitspreken. Ik begon mijn verhaal met een soort van joepie-gevoel ... het gevoel dat bij Bell ook het balletje van (zelf-)therapie is gaan rollen. Het gevoel van nieuwe (concrete) uitdagingen - ardennen - pipo-wagens - de strijd met zichzelf en het gedrag van haar vader durven aangaan - enz ...
De komende dagen wil ik me ook een beetje proberen te focussen op een aantal ideeën die bij mij bleven hangen :
- Bell die me aanvaardt terwijl ze tegen Kato zegt : "Aan Tom kan ik niet veel meer veranderen, maar ik kan wel proberen dat jij niet wordt zoals hij" (positief bedoeld). En dan denk ik, ok ... da's voor mij ook wel een reden om te werken aan mezelf en m'n best te doen een beter voorbeeld te zijn voor Kato en Ruben, maar op die manier kan ik tenminste wel mezelf blijven.
Een tweede gedachte :
- Bell's vader die een stempel krijgt (narcistische persoonlijkheidsstoornis - een ziektegedrag dus) - en mijn moeder die een goeie tijd terug ook een stempeltje kreeg, ook al moet ik dat bij haar eens verifiëren hoever dat nu voor haar nog speelt. Maar tegelijk denk ik dan aan iets wat ik had gelezen (en spijtig genoeg nu niet meer terugvind) : Overleven : Vanuit je opvoeding denken dat wat je aangereikt krijgt zo moet zijn om te kunnen overleven, en je dus zo geprogrammeerd wordt om vervolgens dat gedrag terug te vertonen en gebruiken als je zelf ouder bent (ook als je je als puber of zelfs later je er keihard tegen hebt verzet). Anyway, ik had dan zoiets van : stel dat je ouders inderdaad psychisch gestoord zijn (zelf al is het licht afwijkend), dan krijg je dit aangereikt als de norm en alsof het zo moet ... . Bewustwording moet dan wellicht kunnen voorkomen dat je dit doorgeeft aan de derde generatie ... zolang er maar genoeg "echte" liefde aanwezig is zeker ? Hierop heb ik nog geen "wetenschappelijk" antwoord, dus 'k ga nog wat lezen als het wat minder druk wordt.
Soit, allemaal beetje chaotisch uitgelegd hierboven, maar in mijn hoofd klopt het wel. En met dit gegeven dat ik allemaal zoveel zwijg en vaak helemaal gewoon niet reageer, en de kids dit gedrag dus overnemen ... ging Kathleen deze keer aan het werk. Ze heeft de energiebanen in mijn keel vrijgemaakt en me de opdracht/mogelijkheid gegeven om zoveel mogelijk gedachten uit te spreken. Denken is niet genoeg, bloggen is niet genoeg, hardop lezen wel ... het moet even langs mijn keel passeren. De gedachten tegen de persoon in kwestie vertellen is ook niet nodig, het mag er ook later uitkomen, zolang het maar de stembanden/keel passeert. Seffens alles even hardop nalezen dus.
Ergens in het begin van de (behandelings-)sessie kwam er een enorm brandend elektrisch gevoel bovendrijven in mijn middenrug, hetzelfde gevoel als ik steeds in mijn schouder ervaarde, vorige maand dan wel weer wat minder, maar nu op dit moment vollen bak terug. Ik vraag me af wat dat nou zou zijn, maar ik zal toch nog geduld moeten hebben tot minstens half mei, de volgende sessie. De (stress-)knobbel op mijn hand is er ook nog steeds. Ben ik vergeten te vertellen nu ik eraan denk. Anyway, de drukte op 't werk zal hopelijk gauw wat wegebben, en dan zal de knobbel zelf ook wel verdwijnen zeker ?
Ik ga jullie laten ... seffens 22 uur in het nieuwe zomeruur ... lekker in bed met de hoofdtelefoon op ... het tweede deel van Duyster op Stubru is meestal wat meer electronica-related dan het eerste, en dus iets meer mijn ding, dan de zuivere songwriting van het afgelopen uur.
slaapwel en tot gauw
x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten