onzeker

Zonder enige aanleiding ging ik vandaag brainstormen over het woord "onzeker".  Het gebeurde spontaan tijdens het vouwen van de was.  Zondag = wasdag.  Ik had een goeie dag vandaag.  Lekker uitslapen, uit bed gezet door Ruben rond 10u ? of zelfs later, goeie interactie met Kato.  Aanvankelijk wilde ik een vrije dag, tijd voor mezelf, no one around ... maar 'k heb me goed geamuseerd eigenlijk.  Keuken beetje aan de kant, klein beetje gestofzuigd, 3 wasmachines erdoor, etc ... Niet te streng geweest voor Kato, maar tegelijk wel alles zoals ik het wensde.  Rustige muziek op de achtergrond, niet de ganse dag door de TV aan, enz ... Ruben die een middagtukje doet is altijd goed ... zo blijft hij een lieve vent.

Maar soit : < onzeker > dus ...

Wat maakt iemand onzeker ... ?  Wat houdt iemand tegen om initiatief te nemen ?  En nu komt de theorie die ik deze week voor piazza ook nog eens uitgebreid op papier moet zetten voor het komende seizoen.  Dus ik weet het allemaal wel, maar ik vergeet het gewoon toe te passen in huis.  Het belangrijkste is dat het initiatief moet worden beloond, en niet perse het resultaat.  Als het lukt, des te beter ... als het niet gelukt is, of het resultaat is niet naar wens, maar er was wel een prestatie op zich, dan moet dat dus ook worden beloond of minstens even bevestigd.  Zo is het altijd gegaan met Ruben die iets moest leren en zo zou het eigenlijk het hele leven moeten verdergaan.  Met dat in mijn achterhoofd heeft Kato potten staan afwassen en afdrogen.  Niet perfect en met de foute borstel, maar wel hoera !!!  Zo heeft ze gisteren zelf haar beschuit met muisjes gemaakt (om zelf te ontdekken dat ijskast-koude boter niet zo makkelijk smeert).  En zo heb ik gezwegen bij de gedachte dat door minder streng te zijn over sloefen en kousen, ze nu wel weer een snotvalling heeft.  Maar dat is slechts mijn gedachte, misschien heeft ze gewoon niet lekker geslapen de laatste dagen en is haar weerstand daardoor naar beneden.  Het woord "whatever" is troef deze dagen.  Ieder zijn waarheid, trek uw plan, suit yourself ... Af en toe een middenvinger achter het hoekje naar boven, naar iets, naar iemand, naar een situatie en dan heel snel een whatever.  

Bottom line, als je wil dat mensen (en niet alleen kinderen) initiatief nemen, dan moet de inzet beloond worden en niet het resultaat.  Nog wat meer piazzaans : de omgeving moet aanvoelen als veilig (er mogen fouten worden gemaakt zonder dat men je uitlacht of bekritiseerd) en vrij (je moet jezelf kunnen zijn en niet perse in een bepaalde richting moeten denken of geduwd worden).  En dan nog twee moeilijke voorwaarden : "goed modelgedrag" en "positiviteit benadrukken en negativiteit omleiden naar iets positief".

< Whatever > werkt op korte termijn, het brengt rust, maar het levert voor de rest precies niet veel op, behalve rust en "laat me gewoon maar met rust".  En misschien niet onbelangrijk af en toe, om niet volledig horendol te worden.  

De confrontatie niet aangaan however lijkt wel weer te leiden naar momenten als "ik wil hier weg ...".  Gelukkig geen "ik wil er niet meer zijn", maar toch wel genoeg om weer keihard te verlangen naar vakantie of iets dergelijks.  Iets wat dan weer niet mogelijk is op dit moment met Piazza.  Het geeft voor mij wel aan waarom het zo'n makkelijk idee is om gewoon mee naar het Zuiden te verhuizen mocht dat financiëel mogelijk zijn.  Het lijkt me wel iets voor mij om de huisman te zijn met de verantwoordelijkheden die ik dan zelf kan invullen en perfectioneren en enkele ambitie's zoals om te beginnen de lokale taal te leren en weer een nieuwe uitdaging te vinden binnen het muziekgebeuren.

Maar zover zijn we nog niet.  Ik wil wel weer gaan mediteren, dat heeft toen echt vruchten afgeworpen, maar het was zo tijdsintensief.  Elke avond om 20u30 naar boven om dan iets te doen over "ongelukkig" zijn.  "Ontstressen is vermoeiend" ... of zoiets, ben vergeten wat ik toen weer zei.  Op zoek naar de liefde in mezelf, op zoek naar de essentie ... bla bla ...  Het bracht geen antwoorden ... ik moet maar eens terug gaan praten met mensen, dat leverde wel inspiratie op.  Bell en ik zijn geen praters tegen elkaar, nooit echt geweest misschien.  Wel over koetjes en kalfjes, maar voortdurende en steeds terugkerende signalen van elkaar als "not interested", "vertel eens iets nieuws" en "moet dat nu ?" vegen die initiatieven ook van de baan.  Over emoties en intimiteit praten is sowieso moeilijk (voor iedereen ?), en ook al voel ik daarvoor een zekere drang, en denk ik dat ik dat op bepaalde momenten ook wel gewoon kan of mag doen, daar komt het woordje "onzeker" weer terug.

En waarom ?  Omdat het in 95% van de gevallen altijd wel uitloopt op onbegrip, harde of luide woorden, in 20% levert het dan wel een inzicht op en een stap vooruit in de goeie richting ... maar pfff ... zo veel moeite en meestal dus geen zin om een gesprek te starten.  Bloggen hé ... en hopen dat ze zich niet aangesproken voelt, want dat was niet de bedoeling van het blog.  Wel dat ze een blik kon werpen in wat er soms door mijn hoofd gaat.

Het was rustig vandaag, ik ga nog wat genieten van de rust die er nog steeds is ... op tijd in bed ... slaap blijft belangrijk en 't lijkt niet alsof ik al met minder toekom.  Zo oud ben ik dan blijkbaar ook nog niet :p

Slaapwel