Ik moet niks ... dat is de uitkomst van vandaag nadat enkele gebeurtenissen van de week als een puzzeltje in elkaar begonnen de passen. Ons ma belde gisteren. Ze had mijn blog van enkele dagen terug gelezen en wilde nog wat input meegeven voor bij de osteopaat (of zeg maar Kathleen). "Tom" zei ze, "ik weet niet of je er wat aan hebt, maar misschien moet je Kathleen vertellen dat de bevalling bij je geboorte in gang is gezet geweest. Toen was dat de gewoonte om risico's en nachtshiften te vermijden. Misschien ben je op de één of andere manier gepushed en speelt dat op de één of andere manier nog mee."
Gisteren dacht ik : "da's lief en schattig ... maar wat moet ik hier nu mee, ik voel me toch niet gepushed ofzo ... ?" Eergisteren zei ik nog tegen een collega dat ik een afspraak had met de osteopaat en dat we wel eens over mijn kindertijd of jeugd hadden, maar dat ik het zelf niet zo belangrijk vond. Het nu is vooral belangrijk vond ik, en vooral niet het verleden.
Vanmorgen kon ik niet uit mijn bed, ben ik nog even gaan douchen en dan was het al laat natuurlijk. Ruben bleef lekker verder pitten en Bell raakte geirriteerd dat alles niet verliep zoals normaal. Ik zag 't probleem niet en bleef er eigenlijk nog behoorlijk rustig onder. Ik had zelf immers een rustige dag, was vreselijk moe opgestaan en had heel de nacht wakker gelegen met een schorre keel en slijmen in mijn mond. Niks nieuw, da's altijd mijn voorbode van een serieuze verkoudheid. Maar ik had dus gerust eerst de kids naar school kunnen doen en dan koffie komen drinken en verder ontbijten. Enfin, Bell half geflipt (niet zo erg als ik dat kan, maar toch) en dan kon ik 't ni laten om te zeggen waarop ik wachtte ... (cfr vorig blogbericht) : "doe er iets aan, ga in therapie, whatever, stop met dat vingertje wijzen in mijn richting en zoek de oorzaak in jezelf". Zelf bleef ik er allemaal nogal rustig onder omdat ik vond dat de dat alles volledig buiten mijn bereik gebeurde ... it just happened. Maar vanmiddag stelde ik me toch nog maar eens de vraag of dat therapeutisch gedoe, oosterse filosofieën en osho-dingen wel effectief nut hebben. Mensen die gelukkig zijn (en vaak jonger dan ik) denken daar persé toch ook niet zo hard over na ?
In elk geval had ik deze keer wel vanalles over mezelf te vertellen op mijn 4e afspraak bij Kathleen (osteopaat). De laatste keer kwam ik er vrij opgewekt binnen en ging het allemaal vrij goed. Vandaag voelde ik me bijzonder moe (veel te weinig geslapen de laatste dagen/weken), maar nog wel ok mentaal gezien. Na wat vragen en antwoorden en verderborduren op de notities van vorige keer, vertelde ik toch nog het verhaal van ons ma : "ik was gepushed bij de geboorte".
Vervolgens het fysieke gedeelte : dat begint altijd met de energieën in mijn nek en mijn bovenrug even te voelen (bekijken). Vervolgens ging het deze keer naar de enkels en nog even een check bij de benen. Dat voelde precies nog wel ok, beetje stroef misschien, maar niet meer zo'n groots sputtereffect als vorige keer. Ik had ook het gevoel de laatste week dat ik effectief nog gewoon wel de richting uitging die ik spontaan wilde uitgaan. Kathleen probeerde echter wel voor zichzelf antwoord te krijgen op de vraag : "heb je een afkeer van iets moeten ... ? " En toen viel het puzzeltje in elkaar ... heel mijn jeugd deed ik lekker waar ik zin in had, mijn ouders hadden bijna geen vat op wat ik deed. Waarschijnlijk (volgens Kathleen) kwam ik telkens te laat thuis, niet om mijn ouders te pesten, maar om mezelf te bewijzen dat ik niks moest als ik daar geen zin in had. Logisch gevolg dat ik dan 10 jaar als zelfstandige aan de slag ben gegaan en dat ik nu een job heb waar ik zelden of weinig "moet" maar veel vrijheid krijg om gewoon mijn ding te doen. Op de vraag of ik er een afkeer van had, zei ik ... "in zulke situatie's kom ik niet vaak denk ik, behalve dan vanmorgen toen ik van Bell de keuken uit moest, of ontbijten moest, of dit moest en nog wat andere dingen moest omdat het haar irriteerde ofzo".
Toen ging Kathleen mijn nek en de plek rond de klieren in mijn keel bewegen/masseren, wat het ook moge zijn. De plek rond mijn klieren was op het randje van ondraagbaar vervelend, maar ik liet het maar even gebeuren. Ik had me ook voorgenomen om me niet meer in te houden, nadat ik de vorige sessie mijn lach en de opluchting vrij hard had onderdrukt. De nek en hals behandeling heeft nog vrij lang geduurd, maar ik voelde toch enige verlichting en voor ik het wist lag ik te huilen, niet van plezier, ik weet niet waarom eigenlijk, maar eerder verdriet, huilen ... beetje snikken ... "let it go" dacht ik ... niet onderdrukken, laat maar gebeuren. Het gekke is dat ik voor de rest niet echt nadacht. Ik mocht me inbeelden dat ik onder de douche stond, en dat het harnas dat er (al bijna 40 jaar) zat rustig van me afspoelde. Ik hoefde me niet meer te verantwoorden wanneer ik geen zin had om dingen te moeten ... dus het harnas dat het "moeten" tegenhield mocht nu ook weg. Dit harnas hield wellicht ook het grote deel van mijn emotie's naar buiten tegen en het kunnen ontvangen van liefde.
'k Ben eens benieuwd. 'k Vond het in elk geval weer een straffe ervaring en als ik het mag geloven onderga ik nu een grote verandering. Alsof het er ook nog even bij hoorde als extra puzzelstuk, kreeg ik vanmiddag nog een mail van Bell met een tekst over "liefde geven en er niet om vragen". Nu dat harnas weg is zou dit dus ook gewoon vlotter moeten gaan. En daarstraks tijdens de sessie dacht ik ook nog aan een moment zo'n drie of vier maand geleden waar Inge vrij streng tegen me zei : "je moet niks ..." maar dat klonk zo vreemd ... "ik moet niks ..." da's toch ook moeten ? Enfin, ik probeer het nog wat te absorberen, want hoewel ik met een super gevoel de praktijk verliet, weet ik het nu toch niet zo goed meer te verwoorden. Als iemand me verteld wat ik moet, mag ik dus (nog steeds ?) gewoon beslissen of ik dat nu wel wil of niet. En ik moet inderdaad niets, maar ik moet vanaf nu ook niet meer bewijzen dat ik niet moet ... en dat zou het verschil zijn met vroeger. Als ik iets moet en ik denk dat het goed is, dan doe'k het gewoon en als ik denk dat het niet goed is, dan doe'k het dus gewoon niet. Omdat ik als baby tegen mijn zin op de aarde kwam en me niemand vertelde waarom dat dan wel goed was, nam ik dit mijn hele leven als iets negatief mee, waar ik me al heel mijn leven tegen verzet ... "ik moet niks". En om dat te bewijzen ging ik express dingen doen om de "opdrachtgevers" te laten zien dat ze geen controle hadden over mij. Nu zou ik me niet hoeven te verzetten, of verantwoorden ... dat "pushen als baby" was immers toen en deed men eigenlijk om goed te doen. Vandaag de dag is het zelfs niet meer relevant ... weg harnas ... hallo vrijheid, maar misschien ook hallo liefde ... ? We'll see the next days.
Dus merci ma, voor de tip
en nu MOET ik even slapen
x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten