saturday eve

6 dagen geleden sinds de laatste blog.  Sorry kept you waiting, maar 'k voel me niet schuldig. Ook niet beter of slechter ofzo, gewoon heel druk geweest.  Extra centjes verdient tijdens piazza recup, werk van piazza toch nog inhalen ... enz ... Qua overuren in totaal dit jaar valt het nog wel mee, maar tegen 't einde van 't jaar moet er toch nog heel wat gebeuren.


Minder tijd voor mezelf en mijn "proces" gemaakt.  Dat wringt wel een beetje ; << wanneer wordt ik terug wat gelukkiger ? >> rijst dan de vraag?  En dan zegt Osho op dat moment : aanvaard dat alles veranderlijk is, de ene dag ben je vrolijk, de andere dag zit alles tegen ... besef dat je ooit weer vrolijk bent.  Ok, cool ... i just let it happen.  Loslaten hé ...


Of zoals vanmorgen : een dag met de kids, misschien nog wat studio tussendoor en een hoop werk in huis waar ik zwaar tegen op zag.  Geen zin, beeeeuuuuh ... dan maar knop geswitched : ik doe lekker niks in huis en doe alleen maar waar ik zin in heb.  8 uur later : keiveel gedaan (welliswaar geen studio, maar dat kan morgen ook nog), veel tijd met de kids gespendeerd en eigenlijk nog wel een toffe dag gehad ook.  Morgen dus niet zo heel veel werk meer, en dan weer een week piazza ... vollen bak.


Wat de emoties betreft ... i just let i happen.  Gisterenavond nog eens proberen te huilen, want mijn schouder blijft irriteren en vastzitten.  Misschien is het wel iets anders, 'k sta er zo weinig mogelijk bij stil, maar als ik dan toch even nadenk over zaken als dit, dan komt het heel hard op de voorgrond.  Slapen lukt gelukkig wel, tenzij ik lig te piekeren over 't werk.  Vroeg in bed blijft de boodschap ... seffens ook maar al vast richting slaapkamer vertrekken.  Gisteren nog even in de studio gezeten, "chill trip" heette de track, en dat werd inderdaad lekker chill ... groove van 16 maten en dan lustig improviseren met een soort tropische panfluit.  Ruben kruipt nu heerlijk dicht op mijn schoot ... quality time ... tot volgende keer ...

the week after

Maandagen zijn heavy.  Dat zullen er wel meer hebben, maar deze keer was het voor mij weer niet anders.  Vrijdag osteopaat, wat in zekere zin nog niet zo vermoeiend of bevrijdend was, maar eerder leerrijk.  Zaterdag lange dag gewerkt voor Roland, en zondag fijne maar vermoeiende dag o.a. in de buitenspeeltuin en ook 's avonds net iets te laat gemaakt dan goed voor me was.  Volle maan vannacht, niks van gemerkt, maar vanmorgen niet zo vrolijk opgestaan en nog steeds wel wat moeite om echt vrolijk proberen te zijn.  'k Heb geprobeerd alvast wat positiever te zijn vanavond en 't gaat al weer wat beter.  Tom time is er niet echt geweest.  'k Heb me voorgenomen om 's avonds weer wat vroeger naar boven te gaan en terug wat te bezinnen/mediteren/boekjes te lezen. Maar 't mag nog niet.  Vakantie gaat ook niet lukken : too busy met Piazza, losse projecten en zo meer ... pfff vermoeiend als je "depri" bent.

Enfin, de osteopaat : heeft zo'n twee uur geduurd.  Een vrij lange intake en dan het losmaken van mijn nek (spijtig alleen mijn nek, schouders voelen nog steeds hetzelfde aan), maar tijdens dat losmaken ook een trip naar het verleden, waarin zij me trachtte in te beelden als kind thuis.  Ze zag eerst een kind dat schrik had van zijn ouders, daar kon ik me niet zo direkt mee linken, dus beetje verder kijken, en toen kwamen we uiteindelijk tot bij een kind/jongere dat de confrontaties thuis vermeed en dus het liefst te laat kwam, of zo snel mogelijk naar zijn kamer.  Verder hadden we het nog over empathie (of het gebrek aan) en het voortdurende negatief zijn.  Enfin, dat vond ik dan wel weer leerrijk en uitdagend om mee aan de slag te gaan.

'k Kreeg ook een opdracht mee rond dat negatieve, maar 'k heb die eerlijk gezegd nog niet meteen ergens heb toegepast : 

<< Als er een vraag of opmerking op me af komt, moet ik het eerst even proberen te plaatsen, en als ik dan twijfel, moet ik verduidelijking vragen :

bv. hoe bedoel je dat ? >>

Dat probeerde ik al wel te doen, zo achteraf dan, even op afstand bekijken en in een objectievere context bekijken, waardoor het vaak leek alsof ik inderdaad mijn eigen negativiteit projecteerde, maar nu korter op de bal spelen dus, en niet afwachten tot ik weg ben, of ergens anders ben, maar tegelijk toch mijn tijd pakken alvorens te reageren.

jaja, eerst wat slapen denk ik dan ... ik slaap wel ok, maar toch ben ik moe, van 't denken ofzo ?  gewoon moe, en soms nog droevig, wat nog 't nog moeder maakt precies.  Dus de daad bij het woord : slaapwel wereld ... tot de volgende

na de osteopaat

Deze tekst schreef ik vrijdagavond na het bezoek aan de osteopaat.  Omdat ik nog geen tijd vond om hem te posten, doe ik het pas nu ... de blog van maandag 22/11 werd geschreven vanuit het idee dat deze tekst nog niet online stond. 

hoe was het ?  Goed, ben content.

nieuwe inzichten, nieuwe vibe, nieuwe goesting en een opdracht ...

De dag begon eigenlijk al heel goed en relaxed.  In bed blijven liggen tot 10u30 ... heerlijk, hoe lang is dat geleden.  ‘k Had er wel de hele dag willen blijven, maar om me niet te schuldig te voelen (tov mezelf), toch maar opgestaan.  Beneden trof ik een opgewekte en lieve Bell, alsof ze me alle kansen wilden geven op een geslaagd bezoek aan de osteopaat.  Tnx Bell.

Ik ben blij dat we ook deze ruzie hebben overleefd, en ’t is niet voor niks geweest denk ik dan.  Ik heb de afgelopen dagen wel weer wat stuff om een serieuze stap verder te komen, maar niet gewoon iets om over na te denken, maar ook effectief te doen.

Eerst even over vandaag.  Ben 2 uur bij Kathleen geweest (osteopaat).  De aanpak was dezelfde als bij Steven.  Eerst praten en praten, een soort intake natuurlijk en dan nog een half uurtje losmaken.  Voornamelijk mijn nek.  Niks nieuw dus, maar het gesprek kreeg wel een andere wending (had ik op gehoopt). 

We hebben gezocht achter een mogelijk antwoord op de vraag, waar komt mijn negativiteit vandaan.  Om me wat te begrijpen hebben we ook een tocht naar het verleden proberen te maken (als kind/tiener).  Da’s niet evident aangezien ik mijn eerste bewustwording in 2006 ben gestart en vrij snel ben gestopt ook.  Maar soit ... net zoals mijn moeder post-its meekrijgt, heb ik er ook eentje :

“Als er me iets wordt verteld of gevraagd, kan ik even de tijd nemen of ik dat positief of negatief zie, en als ik twijfel mag ik om duidelijkheid vragen.”

Dit lijkt me een goeie oefening, die ik nu meestal ’s morgens op weg naar het werk doe, maar dan is het te laat om duidelijkheid te vragen natuurlijk.  Het gaat niet om de snelheid, maar ik ga ervan uit dat als ik dit dagelijks oefen, opvolg, dat het sowieso wel steeds sneller zal gaan.

Het was nog niet zo zeer de bedoeling om antwoorden te krijgen uit het korte of verre verleden, hoewel ik ook daar dat kan toepassen.  Als ik twijfel over de bedoeling van de vraag, of over de bijklank in een gedachte : uitleg vragen ...

En dan even terug over de afgelopen dagen.  Ook hier heb ik mezelf iets beloofd :

niet (of nooit) met het vingertje wijzen -> dat was al, maar heel even niet dus.

en :

Bell nemen zoals ze is, met haar ups en downs, en heel haar heden en verleden, want diep vanbinnen weet ik dat ik haar heel graag zie.  Ik ben niet de enige die door een moeilijke periode ga, en ik voel me niet altijd sterk genoeg of in de juiste positie om haar te helpen of tips te geven. ... maar dat wil niet zeggen dat ik wel wat meer begrip kan tonen en meegaan in al haar intentie’s om er iets van te maken.

Twee werkpunten dus voor de komende maand, die perfect samen kunnen.  Ik weet weeral wat doen.

Ik hoorde gisteren en vandaag uit twee verschillende richtingen ... weet ze dat ? Heb je haar dat gezegd ?  En dan denk ik ... nee ... als ik het haar niet vertel weet ze dat dus niet, ze heeft er maar het raden naar.  Dit blog heeft ook niet de bedoeling haar dingen te vertellen, het zijn mijn gevoelens van het moment.  Als ik Bell neem voor wie ze is, en hoe ze zich met momenten voelt, kan ik toch eigenlijk maar proberen om dingen gewoon te zeggen ... toch ?

Enfin, da’s werkpunt drie da’k nu zelf uitvind, en dat kan ik wel in mijn achterhoofd houden, maar dat is voor mij wel veel moeilijker (vooral de hoe of de manier waarop) dan de eerste twee.  De eerste twee lijken me haalbaar en heel opbouwend.

vakantie

nope heb geen vakantie.  Morgen misschien wat rustiger aan en in de namiddag iets voor mezelf doen, dat gaat nog net lukken.  Zit nog op bureau (19u), maar ben eigenlijk klaar met het werk.  'k Mis de kids, 'k denk da'k toch maar snel naar huis ga om ze misschien nog even te zien.


Boos verandert in numb, een leegte die niet leeg is maar zo vol dat er niks meer bij kan en dus net zo goed leeg kan zijn omdat er toch geen beweging in te krijgen is.


Kutnummer met de juiste tekst op facebook : I don't know much, but i know i love you ... Dat weten we wel ondertussen.  Ik wou dat ik naar huis wou ... of zoiets.  Ik wil eigenlijk  wel, whatever ... ik zwijg, laat het op me afkomen ... van dag tot dag.  'k Heb alles gelezen, sommige dingen geabsorbeerd.  De beste uitspraak van vandaag is wellicht die van haar facebook ... oops, is al verdwenen ... spijtig ... was niks mis mee denk ik, integendeel.  We zitten beide in een negatieve spiraal en geen van ons lijkt sterk genoeg om de andere eruit te trekken.  Straffer nog, 't versterkt precies alleen nog maar.


Vakantie is impossible, en even verhuizen is geen optie omdat ik niet het begin van het einde wil zien.  Veel mensen rondom mij gaan uit elkaar, maar dat gaat mij niet gebeuren, ik hou vol, denk ik dan ...  Maar eigenlijk is't gewoon geen optie.  I don't want too anyway, en niet perse voor de praktische kant, want dat plannetje is al gemaakt en netjes op slot om nooit te hoeven gebruiken, maar wel voor de positieve dingen die wel heel gemeend en naar volle waarheid de afgelopen maanden zijn gezegd.


Ik ga ervandoor ... net te laat voor de kids nog te zien vrees ik ... morgen dan maar