the week after

Maandagen zijn heavy.  Dat zullen er wel meer hebben, maar deze keer was het voor mij weer niet anders.  Vrijdag osteopaat, wat in zekere zin nog niet zo vermoeiend of bevrijdend was, maar eerder leerrijk.  Zaterdag lange dag gewerkt voor Roland, en zondag fijne maar vermoeiende dag o.a. in de buitenspeeltuin en ook 's avonds net iets te laat gemaakt dan goed voor me was.  Volle maan vannacht, niks van gemerkt, maar vanmorgen niet zo vrolijk opgestaan en nog steeds wel wat moeite om echt vrolijk proberen te zijn.  'k Heb geprobeerd alvast wat positiever te zijn vanavond en 't gaat al weer wat beter.  Tom time is er niet echt geweest.  'k Heb me voorgenomen om 's avonds weer wat vroeger naar boven te gaan en terug wat te bezinnen/mediteren/boekjes te lezen. Maar 't mag nog niet.  Vakantie gaat ook niet lukken : too busy met Piazza, losse projecten en zo meer ... pfff vermoeiend als je "depri" bent.

Enfin, de osteopaat : heeft zo'n twee uur geduurd.  Een vrij lange intake en dan het losmaken van mijn nek (spijtig alleen mijn nek, schouders voelen nog steeds hetzelfde aan), maar tijdens dat losmaken ook een trip naar het verleden, waarin zij me trachtte in te beelden als kind thuis.  Ze zag eerst een kind dat schrik had van zijn ouders, daar kon ik me niet zo direkt mee linken, dus beetje verder kijken, en toen kwamen we uiteindelijk tot bij een kind/jongere dat de confrontaties thuis vermeed en dus het liefst te laat kwam, of zo snel mogelijk naar zijn kamer.  Verder hadden we het nog over empathie (of het gebrek aan) en het voortdurende negatief zijn.  Enfin, dat vond ik dan wel weer leerrijk en uitdagend om mee aan de slag te gaan.

'k Kreeg ook een opdracht mee rond dat negatieve, maar 'k heb die eerlijk gezegd nog niet meteen ergens heb toegepast : 

<< Als er een vraag of opmerking op me af komt, moet ik het eerst even proberen te plaatsen, en als ik dan twijfel, moet ik verduidelijking vragen :

bv. hoe bedoel je dat ? >>

Dat probeerde ik al wel te doen, zo achteraf dan, even op afstand bekijken en in een objectievere context bekijken, waardoor het vaak leek alsof ik inderdaad mijn eigen negativiteit projecteerde, maar nu korter op de bal spelen dus, en niet afwachten tot ik weg ben, of ergens anders ben, maar tegelijk toch mijn tijd pakken alvorens te reageren.

jaja, eerst wat slapen denk ik dan ... ik slaap wel ok, maar toch ben ik moe, van 't denken ofzo ?  gewoon moe, en soms nog droevig, wat nog 't nog moeder maakt precies.  Dus de daad bij het woord : slaapwel wereld ... tot de volgende