Bij de osteopaat (vrijdag 17/12) ...
"ga maar zitten ..."
klein momentje nek en rug energie opmeten ... liggen ... benen ...
Terwijl ze bezig was met cirkeltjes te maken met mijn bovenbeen had ik alle moeite om mijn onderbeen te ontspannen, en kon de reflex van tegenstribbelen amper of zelfs niet bedwingen. Na lange tijd switchte ze van been, en daar had ik minder moeite precies, maar toch.
Na lange tijd het linkerbovenbeen in allerlei cirkeltjes te leiden voelde ik plots alsof mijn hart moest lachen, een soort opluchting, en als ik mezelf niet had ingehouden (omdat ik dat niet gepast vond) was ik zelfs in een lach geschoten.
5 seconden later bleek dat ik gerust had kunnen lachen. "Zo, dat zit terug goed ..." zei ze. Er was geen connectie tussen bovenbenen en onderbenen. Daar waar mijn rechteronderbeen plichtsmatig en consequent de andere kant uit wou dan het bovenbeen, zo stond het linkeronderbeen gewoon stokstijf stil. Alsof het wilde zeggen ... "ik blijf hier, i don't move".
De opluchting (lachend hart) was de bevestiging dat er terug connectie was en dat ik gerust verder kon ... naar waar ? dat mocht ik vrij invullen. Hoe ik dat kon onderhouden, kreeg ik ook geen antwoord op ... ik moest maar gewoon de weg volgen die ik aanvoelde, of bewust op wil gaan. Ook geen post it deze keer ...
Ik ben vertrokken, had nog een hele namiddag voor me ... de zon scheen, verblindend op de witte ijzel/sneeuw. Ik volg de zon dacht ik. Reed richting Metropolis, dacht mss even bij Muziek en Visie te passeren als cadeau, maar ben uiteindelijk toch terug op piazza-bureau beland (met goesting uiteraard), al was het maar om rustig het weekend te kunnen ingaan door nog een paar dingetjes af te werken.
Het weekend was tegelijk heerlijk en tegelijk druk. De beleidsnota moest deze week (dinsdag ten laatste) buiten, en daar was nog een hoop werk aan. Bell had job in Hasselt, dus ik had er niet echt op gerekend om te kunnen werken aan het dossier. Zaterdag studio-time met Dine on Ashes ... ging heerlijk goed omdat Ruben zowat 3 uur aan een stuk heeft liggen pitten op de zetel, en Kato zich heel rustig al knutselend heeft bezig gehouden. Zondag sneeuwpret ... sneeuwballengevecht en een kleine sneeuwman (foto's op facebook volgen nog). 's Avonds aan het dossier begonnen, maandag op bureau en 's avonds verder gedaan tot het einde in het zicht was, om het dan dinsdag op bureau helemaal te finaliseren. Yes ... deadline gehaald en felicitatie's voor en van het ganse team en van de Raad van Bestuur.
Hoewel maandagavond in het honderd dreigde te lopen door weer maar eens een ruzie over niks, heb ik het toch naast me neer kunnen zetten en me kunnen blijven focussen op het dossier.
Enfin, over niks ... ben langs de ene kant nog helemaal pissed, langs de andere kant primeert toch het gevoel van "victory" en trots op mezelf. Niet alleen voor het succes bij Piazza, maar ook het succes bij mijn kids. Sinds Kato hardop uitte dat ze zich minderwaardig voelt omdat ik Ruben continue voortrok, en ik vrij makkelijk die knop heb geswitched door daar positieve aandacht aan te besteden, voel ik zelf ook veel makkelijker dat het helemaal niet moeilijk is om lief te hebben. Liefde a volenté trouwens. Ook de liefde voor mezelf is terug ... het einde van de depressie ? Zou kunnen, maar ik blijf waakzaam.
Mijn relatie bv. is nog niet terug wat is geweest, of mijn liefde voor Bell raakt op dit moment ook amper verder dan het blog. De liefde is er wel, maar ik vind op de één of andere manier nog niet de moed om tegen het rondhangende negativisme in te gaan, of wat het ook moge zijn. Stapje voor stapje ... het gaat beter ... that's for sure
t.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten