bril

tis maar hoe je't bekijkt hé : is het glas halfvol of halfleeg ?  een feit kan voor de ene iets heel mooi zijn en voor een andere iets heel lelijk waardoor de essentie helemaal vergeten wordt.  De enige echte waarheid zit in de dingen zelf ... erbij zijn is al niet voldoende, zelfs dan wordt het gekleurd.


Kato huilt omwille van ... ?  ... iets wat ze niet onmiddellijk verwoord krijgt ... of ze voelt zich tekort gedaan ... of ze is moe ... of ze heeft gesnoept ... of ze is teleurgesteld omdat het anders uitdraaide dan verwacht ... of ze vraagt (niet onterecht) aandacht ... ? ... ?
Wat ook de reden is ... ze huilt.  Ik voel boosheid komen van haar kant, een sorry van mij komt niet aan, lief blijven en willen troosten lukt, maar niet goed genoeg ... het haalt de tranen niet weg.  Het is al laat en ik geef snel op ... Ik roep de hulp in van Bell om Kato te troosten.


de waarheid van bovenstaande gebeurtenis is : ze huilt ... de rest is mijn bril.  Kato legt het uit, ik probeer het te begrijpen, ik leg wellicht de schuld bij haar : ongewenst - zonder er bij stil te staan, want ik ben toch alleen maar lief geweest ?  Op mijn terugweg naar beneden bedenk ik een (praktisch) plan om het volgende keer beter aan te pakken.


Bell praat met Kato ... Bell denkt er het hare van.  Een andere visie, een andere bril ... de waarheid ? die is gepasseerd, slechts half uitgesproken ... zij die erbij waren hebben het gezien en gehoord, maar vrijwel onmiddellijk gekleurd.  Bell heeft vaak gelijk na een gesprek met Kato ... ze voelt de dingen goed aan.  Maar de waarheid ? die heeft ze niet.  Wel een mening ... gekleurd door het moment van de dag, door het verleden, door uit de context gerukte uitspraken, het emmertje.


Ik wilde graag nog praten, maar oordeelde dat het niet het moment was.  Zo opgestaan, zo geeïndigd vandaag, onuitgesproken.  Wellicht vandaar de behoefte om nog eens te bloggen, terwijl ik eigenlijk ook gewoon wat muziek wilde maken.  Ik kon het nog niet opbrengen om haar te laten zijn en alleen maar liefde te geven, er zijn ook grenzen.  En toch moet hier een oplossing in zitten : Alleen maar liefde geven en niets terug verlangen ... het komt ooit wel terug. 


Bewustworden heeft ook nadelen.  Het doet je twijfelen ... het doet je twijfelen of je wel goed doet.  Ik loop nog steeds vrolijk rond, heb een soort positieve drive gevonden, lach af en toe spontaan eens luidop, én ik stoor me minder aan stomme dingen.  Nu moet ik het volhouden, volhouden en keihard stroomopwaarts varen, soms kabbelend, soms turbulent.  Wellicht kom ik ooit aan een waterval en hoop dat er een paadje langsligt, of een liaan, of nog beter gewoon één of andere lift.
En als ik dan bijna boven ben, en roep hoe mooi het daar wel is, dan zal ze toch wel volgen zeker ?  Ik heb een touw laten hangen, zodat het wat makkelijker wordt :)  Vandaag heb ik nog niet het gevoel dat ze er echt gebruik van wil maken.  Niemand hoeft zich er toe verplicht te voelen ook niet ...


Zoals vandaag is gebleken zijn er grenzen aan mijn kracht.  Vrolijk rondlopen is niet voldoende om liefdevol en correct te reageren.  Ik ben ook maar ik natuurlijk.  Ik sta open voor verandering, maar ik ben ook maar ik.  Ik kan slimmer (en/of intelligenter op verschillende vlakken) worden, rijker aan ervaring, positiever, vrolijker, meer empatisch, intuitiever, misschien zelfs spontaner ... maar de essentie zal blijven ... Ik ben Tom Buytaert, met een heleboel goeie eigenschappen en minder goeie eigenschappen, met enkele sterrenbeelden, een verleden, een heden en een toekomst, idolen en hun tegengestelden en een enorm muzikaal talent.  Ik moet misschien niks, maar ik kan maar beter mezelf blijven.  De belangrijkste oorzaak van de depressieve gevoelens van nog maar net geleden kennen volgens mij voornamelijk hun oorsprong in iemand anders willen zijn dan ik eigenlijk ben.  Het niet slagen daarin gaf een ferme deuk in het zelfvertrouwen, iets wat versterkt werd door verschillende interne en externe (negatieve) impulsen uit verschillende richtingen en bronnen.


Het zelfvertrouwen komt terug, ik geloof terug in mezelf, ik geloof dat ik dezelfde liefdevolle, vrolijke Tom kan zijn van weleer.  Ik geloof dat ik zeer zeker ook dan nog veel tijd voor mezelf zal nodig hebben, maar ik geloof ook dat ik me terug ergens volledig in zal kunnen laten opgaan.  Wat hiervoor nodig is, is dat zelfvertrouwen in de eerste plaats, maar ook een omgeving die me de vrijheid en de veiligheid geeft om los te kunnen gaan.  Een plek waar de inzet wordt aangemoedigd en niet de foutjes - ook al maken die ongetwijfeld noodzakelijk deel uit van het proces.  Stoppen met leugentjes (om bestwil) is indertijd ook niet van de ene op de andere dag overgegaan.  Gelukkig is eerlijkheid nu wel één van mijn sterke kanten geworden.


Enfin, het is wellicht een plek die ik zelf ook wel kan creëren ... it's all in the mind right ? Moet ik dan nog op iets wachten ?  Gaan met die banaan :D.


Ik heb nog veel vragen, maar niet zoveel meer over mezelf ... ik vind mezelf stilaan terug.  Nu wordt het dus ook een doel om mijn omgeving wat beter te leren kennen, zodat ik er zelf beter (als het comparatief van goed) op kan reageren.  De komende dagen maak ik werk van het woord "liefde" en de tekst die ik van Bell kreeg.  Ik kan nog steeds moeilijk omgaan met kritiek - of toch wat ik opvang als kritiek - maar ik zal proberen het nog even gewoon naast me te leggen en er vooral niet aan onderdoor te gaan (want dat doe ik dan ook gewoon mezelf aan toch ?).  Een relatietherapeut ?  goed hoor, ik durf de confrontatie met mezelf wel aan, ook al leidt dat dan tot een mogelijk inzicht dat ik mezelf de vrolijkheid van vandaag alleen maar inbeeld en dus nog steeds niet goed bezig ben (not :p).  Iemand tips voor een goeie relatietherapeut ?


Fijn bloggen ... het is weer even op een rijtje gezet.  Klaar voor bed.


Slaapwel wereld ... sweet dreams


xxx


t.