Zware dagen ... vooral op 't werk. Thuis nieuwe slaapkamer, ook even wennen. 'k Zou me wat moeten aanpassen en wat vroeger naar bed moeten gaan, maar 't werd integendeel nooit vroeger dan 11u de laatste dagen. Uitslapen lukte ook niet ... 'k was gewoon elke dag wakker.
Enfin, hoewel de vermoeidheid dus nu wat begint toe te nemen, 'k heb me niet verveeld. 'k Heb net een dossiertje afgesloten en zit nu nog op den bureau om even te bloggen. Even de gedachten van deze ochtend opschrijven. 'k Werd wakker rond 5u45 of zoiets, en dan ga'k wel wat rusten en zo mogelijks zelfs terug even wegdutten, maar een uur later springt dan toch de wekkerradio op.
Het viel me vanmorgen op dat - hoewel ik dacht er heel bewust mee om te gaan en het niet te doen - dat ik op een andere manier toch weer met het vingertje aan het wijzen was. Het was iets wat Bell gisterenavond zei en waar ik nog wat op heb doorgedacht. Het goeie is dat ik dan de informatie die ik op die moment doorkrijg toch naar mijn eigen waarheid weet te spiegelen en andere dingen dan afblok waarvan ik denk dat ze niet op mij van toepassing zijn maar op de spreker zelf. Maar als ze zulke dingen verteld heeft ze toch ook vaak ergens gelijk, tis de manier waarop ik het absorbeer dat gewoon heel veel tijd nodig heeft, want gewoon luisteren en het niet onmiddellijk als kritiek zien is nog steeds moeilijk, soms zelfs heftig.
Anyway, ik geef Bell al lang de schuld niet meer van hoe ik me voel, of opsta of gedraag of whatever, maar ik betrapte mezelf dat ik aan het wachten was tot ze dat ook eens niet meer zou doen ... het raakt me niet zo erg meer, maar ik steek haar cynisme en luidop gesproken frustratie's/irritatie's dan precies in het vakje van waar ik zelf vroeger was ("depressie") en steek het dan ook maar meteen onder de noemer "projectie". En dan maakte ik de bedenking dat het wachten, het verwachtingen hebben, het bijna ongeduldig worden, ook een manier van vingertje wijzen is.
Wat houdt me tegen om echt aan de relatie te werken ? Dat dus, ik ben op iets aan't wachten wat buiten mijn bereik ligt. Ik vertel het wel eens tegen mensen als : "ik ben terug ok met mezelf, maar om tegen het negativisme van Bell op te boxen en echt aan de relatie te beginnen werken, daar ben ik nog niet klaar voor".
Bell liet gisteren blijken dat ze er eigenlijk wel echt gewoon op aan't wachten bent tot ik er iets aan doe. Wat houdt me dan tegen ? Wat houdt me dan allemaal tegen om dat oprecht te uiten en in een gesprek te gooien ... Lieg ik mezelf dan toch iets voor of geloof ik er wel degelijk toch nog in ? Ben ik juist met mijn conclusie's over "haar" lichte vorm van depressie of beeld ik het me allemaal maar in, waardoor het dus een argument wordt om er nog niks aan te moeten of willen doen (toch vingertje wijzen dus). Ik stel het oprecht in vraag vandaag, maar het antwoord moet ik helaas nog even schuldig blijven.
Dit is stuff genoeg voor aankomende vrijdag, (de vierde ?) afspraak met de ostheopaat. De rug zit nog steeds wat vast, ben benieuwd nochthans waar ze nu eerst blokkades gaat vinden. Maar da's voor later ... hup naar huis nu ... 22u30 gepasseerd. Tijd voor bed
slaapwel
x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten