trots

Vandaag sinds lang niet zo bezig geweest met de dingen.  Maar dan echt niet bezig met de dingen, geen vragen of zoektocht naar antwoorden maar rust ... zoals ik gisteren reeds schreef, de gedachte van een stap verder te kunnen gaan met een osteopaat bracht gisteren al rust.  De dag begon met een zacht handje op mijn gezicht zonder woorden.  Dat handje hing aan hetzelfde lijfje waarvan de voetjes zowat heel de nacht tegen mijn buik en benen hebben liggen wroeten.  Ruben in het grote bed ... voor hem dolle pret.  Heel de dag lieve zoete vent geweest, mee naar de winkel, treintjes spelen, mee naar buiten om wakker te blijven in de shopping, in de file toch in slaap gevallen ... teruggekeerd voor we in de shopping aankwamen, op bezoek bij Inge, daar nog meer treintjes ontdekt, braaf mee naar huis, 2 borden witte spaghetti helemaal naar binnen ... kattewas en nu op de zetel klaar om in slaap te vallen.


Ik heb hem geobserveerd vandaag en zag dat het goed was.  Daarnet voelde ik me trots, heel trots op het product dat Bell en ik hebben gemaakt, en natuurlijk nog steeds in de maak is.  Ik heb gezien hoe Inge reageerde en mee genoot.  Complimentjes komen er eigenlijk altijd van her en der, zowel over Kato als Ruben.  En toen voelde ik ook - trots op Bell - en een heel bevreemdend gevoel dat ik dus best wel trots mag zijn op mezelf ook.  Heb vandaag geen zin om uit te zoeken waarom dat bevreemdend is en iets met me doet, 'k hou het maar bij ... cool ventje onze Ruben.  I don't care dat hij de woorden nog niet uitspreekt zoals het hoort, i don't care dat hij in vergelijking met zijn klasgenoten veel in zijn eigen wereldje zit ... ik hou van zijn fantasie, zijn spel, zijn zangtalent en zijn ongelooflijke intelligentie in al die dingen ...


Iets wat vandaag ook nog naar boven kwam bij Inge was de vraag en het ontbrekende antwoord ... "wie ben je echt" ... wanneer was dat dan als je teruggaat in de tijd naar "wie je echt bent ..." En waarom moet je daarvoor perse terug in de tijd gaan, het zou ook kunnen dat je nu je ware ik bent en dat je met deze "ik" gewoon moet leren omgaan.
Alle optie's open, maar dat laatste neem ik niet for granted.  En aan de andere kant van dit land kwam een facebook-bericht met een mogelijk antwoord op dezelfde vraag : "Ik geloof dat de man die ik heb leren kennen 'de echte' Tom is.  Maar dat hij zichzelf ook verloren heeft in het proces."  Dat is dan wel een hoopgevende gedachte natuurlijk, als je stelt dat ik echt van plan ben de "echte Tom" terug te vinden :p


Maar dat hoeft niet vandaag ... en als het niet de osteopaat is en iedereen die me op dit moment omringt, dan de psycholoog, en als het niet de psycholoog is dan maar terug naar Osho, alhoewel ik vandaag dacht dat ik al voorbij Osho was en hem dus niet meer nodig heb.  En als het dan Osho niet is, kan ik nog altijd een aanvaardingsproces beginnen, maar in dit idee stoort er iets, dus daar ben ik nog niet aan toe ...  Eerst nog wat zoeken ... maar niet vandaag ...