tis maar hoe je't bekijkt hé : is het glas halfvol of halfleeg ? een feit kan voor de ene iets heel mooi zijn en voor een andere iets heel lelijk waardoor de essentie helemaal vergeten wordt. De enige echte waarheid zit in de dingen zelf ... erbij zijn is al niet voldoende, zelfs dan wordt het gekleurd.
Kato huilt omwille van ... ? ... iets wat ze niet onmiddellijk verwoord krijgt ... of ze voelt zich tekort gedaan ... of ze is moe ... of ze heeft gesnoept ... of ze is teleurgesteld omdat het anders uitdraaide dan verwacht ... of ze vraagt (niet onterecht) aandacht ... ? ... ?
Wat ook de reden is ... ze huilt. Ik voel boosheid komen van haar kant, een sorry van mij komt niet aan, lief blijven en willen troosten lukt, maar niet goed genoeg ... het haalt de tranen niet weg. Het is al laat en ik geef snel op ... Ik roep de hulp in van Bell om Kato te troosten.
de waarheid van bovenstaande gebeurtenis is : ze huilt ... de rest is mijn bril. Kato legt het uit, ik probeer het te begrijpen, ik leg wellicht de schuld bij haar : ongewenst - zonder er bij stil te staan, want ik ben toch alleen maar lief geweest ? Op mijn terugweg naar beneden bedenk ik een (praktisch) plan om het volgende keer beter aan te pakken.
Bell praat met Kato ... Bell denkt er het hare van. Een andere visie, een andere bril ... de waarheid ? die is gepasseerd, slechts half uitgesproken ... zij die erbij waren hebben het gezien en gehoord, maar vrijwel onmiddellijk gekleurd. Bell heeft vaak gelijk na een gesprek met Kato ... ze voelt de dingen goed aan. Maar de waarheid ? die heeft ze niet. Wel een mening ... gekleurd door het moment van de dag, door het verleden, door uit de context gerukte uitspraken, het emmertje.
Ik wilde graag nog praten, maar oordeelde dat het niet het moment was. Zo opgestaan, zo geeïndigd vandaag, onuitgesproken. Wellicht vandaar de behoefte om nog eens te bloggen, terwijl ik eigenlijk ook gewoon wat muziek wilde maken. Ik kon het nog niet opbrengen om haar te laten zijn en alleen maar liefde te geven, er zijn ook grenzen. En toch moet hier een oplossing in zitten : Alleen maar liefde geven en niets terug verlangen ... het komt ooit wel terug.
Bewustworden heeft ook nadelen. Het doet je twijfelen ... het doet je twijfelen of je wel goed doet. Ik loop nog steeds vrolijk rond, heb een soort positieve drive gevonden, lach af en toe spontaan eens luidop, én ik stoor me minder aan stomme dingen. Nu moet ik het volhouden, volhouden en keihard stroomopwaarts varen, soms kabbelend, soms turbulent. Wellicht kom ik ooit aan een waterval en hoop dat er een paadje langsligt, of een liaan, of nog beter gewoon één of andere lift.
En als ik dan bijna boven ben, en roep hoe mooi het daar wel is, dan zal ze toch wel volgen zeker ? Ik heb een touw laten hangen, zodat het wat makkelijker wordt :) Vandaag heb ik nog niet het gevoel dat ze er echt gebruik van wil maken. Niemand hoeft zich er toe verplicht te voelen ook niet ...
Zoals vandaag is gebleken zijn er grenzen aan mijn kracht. Vrolijk rondlopen is niet voldoende om liefdevol en correct te reageren. Ik ben ook maar ik natuurlijk. Ik sta open voor verandering, maar ik ben ook maar ik. Ik kan slimmer (en/of intelligenter op verschillende vlakken) worden, rijker aan ervaring, positiever, vrolijker, meer empatisch, intuitiever, misschien zelfs spontaner ... maar de essentie zal blijven ... Ik ben Tom Buytaert, met een heleboel goeie eigenschappen en minder goeie eigenschappen, met enkele sterrenbeelden, een verleden, een heden en een toekomst, idolen en hun tegengestelden en een enorm muzikaal talent. Ik moet misschien niks, maar ik kan maar beter mezelf blijven. De belangrijkste oorzaak van de depressieve gevoelens van nog maar net geleden kennen volgens mij voornamelijk hun oorsprong in iemand anders willen zijn dan ik eigenlijk ben. Het niet slagen daarin gaf een ferme deuk in het zelfvertrouwen, iets wat versterkt werd door verschillende interne en externe (negatieve) impulsen uit verschillende richtingen en bronnen.
Het zelfvertrouwen komt terug, ik geloof terug in mezelf, ik geloof dat ik dezelfde liefdevolle, vrolijke Tom kan zijn van weleer. Ik geloof dat ik zeer zeker ook dan nog veel tijd voor mezelf zal nodig hebben, maar ik geloof ook dat ik me terug ergens volledig in zal kunnen laten opgaan. Wat hiervoor nodig is, is dat zelfvertrouwen in de eerste plaats, maar ook een omgeving die me de vrijheid en de veiligheid geeft om los te kunnen gaan. Een plek waar de inzet wordt aangemoedigd en niet de foutjes - ook al maken die ongetwijfeld noodzakelijk deel uit van het proces. Stoppen met leugentjes (om bestwil) is indertijd ook niet van de ene op de andere dag overgegaan. Gelukkig is eerlijkheid nu wel één van mijn sterke kanten geworden.
Enfin, het is wellicht een plek die ik zelf ook wel kan creëren ... it's all in the mind right ? Moet ik dan nog op iets wachten ? Gaan met die banaan :D.
Ik heb nog veel vragen, maar niet zoveel meer over mezelf ... ik vind mezelf stilaan terug. Nu wordt het dus ook een doel om mijn omgeving wat beter te leren kennen, zodat ik er zelf beter (als het comparatief van goed) op kan reageren. De komende dagen maak ik werk van het woord "liefde" en de tekst die ik van Bell kreeg. Ik kan nog steeds moeilijk omgaan met kritiek - of toch wat ik opvang als kritiek - maar ik zal proberen het nog even gewoon naast me te leggen en er vooral niet aan onderdoor te gaan (want dat doe ik dan ook gewoon mezelf aan toch ?). Een relatietherapeut ? goed hoor, ik durf de confrontatie met mezelf wel aan, ook al leidt dat dan tot een mogelijk inzicht dat ik mezelf de vrolijkheid van vandaag alleen maar inbeeld en dus nog steeds niet goed bezig ben (not :p). Iemand tips voor een goeie relatietherapeut ?
Fijn bloggen ... het is weer even op een rijtje gezet. Klaar voor bed.
Slaapwel wereld ... sweet dreams
xxx
t.
woensdag 23 februari 2011
zondag 20 februari 2011
the day after "ik moet niks ..."
enfin, twee dagen later om exact te zijn. Vannacht eindelijk wat kunnen bijslapen ... Ruben was weer even vroeg wakker als anders, maar nu heeft hij zelf toch nog even doorgepit tot een uur of negen. Yes. Da's goe, want de verkoudheid ging anders met de eer lopen denk ik. Vandaag een vrolijke dag ... het plezier in de dingen is wat terug. Ondanks sommige andere vibes in huis ben ik fijn en opgewekt de dag doorgekomen. Niet wetende wat de laatste sessie bij Kathleen nu juist me heeft gedaan, ik denk dat ik na vandaag twee dingen onthou :
1. Ik moet niks ... : ik denk dat ik nu wel besef wat ik hier aan heb, en dat ik dat rustig naast me kan neerleggen. Deze verandering gaat wellicht vanzelf en ik moet gewoon onthouden dat ik mezelf hier niet meer voor moet bewijzen (da's dus twee keer moeten). Natuurlijk moet er nog steeds vanalles, maar enkel omdat ik het zelf wil, en niet omdat men mij het oplegt terwijl ik er geen zin in heb. Ik hoef er niet extra aandacht aan te besteden en het er nog eens bovenop te smijten dat "ik mijn eigen baas ben".
MAAR :
2. een beetje spontaan en vrolijk doen bracht vandaag ook weer een oude Tom naar boven. Eentje waar Bell zo mogelijk nog meer geirriteerd van raakt dan van de niet-vrolijke : Tom de twijfelaar. En ik was er me niet zo echt bewust van, maar het was wel herkenbaar. 'k Zal 't vandaag zo maar even laten zijn en niet teveel analyseren. 'k Heb vandaag een vrolijke dag achter de rug, en als de twijfelaar daar dan bijhoort, laat ik dat maar even zijn. Zelf heb ik er immers geen last van gehad.
Op zoek naar de neusspray botste ik vandaag op de druppelkes (bach bloesems) "Wilde roos". Die werd indertijd aangeraden door Jenny om mijn twijfel wat weg te nemen en zelfzekerder te zijn. Wat niet baat niet schaadt ... 'k zal er eens terug wat innemen dagelijks, en de komende weken tot de volgende sessie wat evalueren en af toe eens bij stil staan.
Op dit moment denk ik dat het mijn manier is van graag rekening houden met. Dat anderen van die "onzekerheid" zot worden, snap ik ook wel, maar 't is gewoon ik denk ik. Het is als iemand enkele opties geven, maar wel omdat alle opties voor mij echt wel ok zijn, en niet zoals Bell wel eens durft beweren : twee opties geven, terwijl je je gedachte al hebt gemaakt.
De andere twijfelaar vandaag (ook een oude bekende) was diegene die onmiddellijk (spontaan dus) reageert, maar op iets waar ik eigenlijk de waarde of emotie niet van ken of niet eerste even analyseer. Mijn typische reactie's op iemands uitspraken als kritiek te zien, en onmiddellijk in de verdediging te gaan, met absurde uitspraken van mijnentwegen als gevolg. Vandaag ben ik blij met de vrolijke spontane Tom. Been there, done that ... of het houdbaar is, zal ik dan nog wel zien. 't Handigste zou zijn als mensen mij gewoon aanvaarden voor wie en wat ik ben, dan hoef ik me niet te veranderen of aan spontaniteit in te boeten. Misschien hebben de twee fenomenen twijfelen en spontaan zijn wel niks met elkaar te maken en is er aldus toch nog een oplossing om vrolijk én zelfverzekerd door het leven te gaan ...
Mediteren hé, de gedachtengang van de vorige paragraaf neemt me terug naar de sessies met Steven. Hij leerde me eerst afstand te nemen van alles wat op me afkomt en op me inspeelt. En als het niet duidelijk is hoe ik moet reageren, dan mag ik uitleg vragen. (hoe bedoel je ?) Vooral deze laatste oefening heb ik nooit echt goed in de praktijk kunnen omzetten. Maar misschien lukt dat de komende weken misschien wel. Het feit dat ik me er nu bewust van ben, zal het de komende dagen sowieso wal weer wat makkelijker zijn om vrolijk te blijven. Enfin, da's toch echt wel de bedoeling. Geen onnodige stress meer ;)
More to follow later ... 't zondagavond en dan is het mijn wekelijkse afspraak met de radio : Ayco Duyster op StuBru.
1. Ik moet niks ... : ik denk dat ik nu wel besef wat ik hier aan heb, en dat ik dat rustig naast me kan neerleggen. Deze verandering gaat wellicht vanzelf en ik moet gewoon onthouden dat ik mezelf hier niet meer voor moet bewijzen (da's dus twee keer moeten). Natuurlijk moet er nog steeds vanalles, maar enkel omdat ik het zelf wil, en niet omdat men mij het oplegt terwijl ik er geen zin in heb. Ik hoef er niet extra aandacht aan te besteden en het er nog eens bovenop te smijten dat "ik mijn eigen baas ben".
MAAR :
2. een beetje spontaan en vrolijk doen bracht vandaag ook weer een oude Tom naar boven. Eentje waar Bell zo mogelijk nog meer geirriteerd van raakt dan van de niet-vrolijke : Tom de twijfelaar. En ik was er me niet zo echt bewust van, maar het was wel herkenbaar. 'k Zal 't vandaag zo maar even laten zijn en niet teveel analyseren. 'k Heb vandaag een vrolijke dag achter de rug, en als de twijfelaar daar dan bijhoort, laat ik dat maar even zijn. Zelf heb ik er immers geen last van gehad.
Op zoek naar de neusspray botste ik vandaag op de druppelkes (bach bloesems) "Wilde roos". Die werd indertijd aangeraden door Jenny om mijn twijfel wat weg te nemen en zelfzekerder te zijn. Wat niet baat niet schaadt ... 'k zal er eens terug wat innemen dagelijks, en de komende weken tot de volgende sessie wat evalueren en af toe eens bij stil staan.
Op dit moment denk ik dat het mijn manier is van graag rekening houden met. Dat anderen van die "onzekerheid" zot worden, snap ik ook wel, maar 't is gewoon ik denk ik. Het is als iemand enkele opties geven, maar wel omdat alle opties voor mij echt wel ok zijn, en niet zoals Bell wel eens durft beweren : twee opties geven, terwijl je je gedachte al hebt gemaakt.
De andere twijfelaar vandaag (ook een oude bekende) was diegene die onmiddellijk (spontaan dus) reageert, maar op iets waar ik eigenlijk de waarde of emotie niet van ken of niet eerste even analyseer. Mijn typische reactie's op iemands uitspraken als kritiek te zien, en onmiddellijk in de verdediging te gaan, met absurde uitspraken van mijnentwegen als gevolg. Vandaag ben ik blij met de vrolijke spontane Tom. Been there, done that ... of het houdbaar is, zal ik dan nog wel zien. 't Handigste zou zijn als mensen mij gewoon aanvaarden voor wie en wat ik ben, dan hoef ik me niet te veranderen of aan spontaniteit in te boeten. Misschien hebben de twee fenomenen twijfelen en spontaan zijn wel niks met elkaar te maken en is er aldus toch nog een oplossing om vrolijk én zelfverzekerd door het leven te gaan ...
Mediteren hé, de gedachtengang van de vorige paragraaf neemt me terug naar de sessies met Steven. Hij leerde me eerst afstand te nemen van alles wat op me afkomt en op me inspeelt. En als het niet duidelijk is hoe ik moet reageren, dan mag ik uitleg vragen. (hoe bedoel je ?) Vooral deze laatste oefening heb ik nooit echt goed in de praktijk kunnen omzetten. Maar misschien lukt dat de komende weken misschien wel. Het feit dat ik me er nu bewust van ben, zal het de komende dagen sowieso wal weer wat makkelijker zijn om vrolijk te blijven. Enfin, da's toch echt wel de bedoeling. Geen onnodige stress meer ;)
More to follow later ... 't zondagavond en dan is het mijn wekelijkse afspraak met de radio : Ayco Duyster op StuBru.
vrijdag 18 februari 2011
Ik moet niks
Ik moet niks ... dat is de uitkomst van vandaag nadat enkele gebeurtenissen van de week als een puzzeltje in elkaar begonnen de passen. Ons ma belde gisteren. Ze had mijn blog van enkele dagen terug gelezen en wilde nog wat input meegeven voor bij de osteopaat (of zeg maar Kathleen). "Tom" zei ze, "ik weet niet of je er wat aan hebt, maar misschien moet je Kathleen vertellen dat de bevalling bij je geboorte in gang is gezet geweest. Toen was dat de gewoonte om risico's en nachtshiften te vermijden. Misschien ben je op de één of andere manier gepushed en speelt dat op de één of andere manier nog mee."
Gisteren dacht ik : "da's lief en schattig ... maar wat moet ik hier nu mee, ik voel me toch niet gepushed ofzo ... ?" Eergisteren zei ik nog tegen een collega dat ik een afspraak had met de osteopaat en dat we wel eens over mijn kindertijd of jeugd hadden, maar dat ik het zelf niet zo belangrijk vond. Het nu is vooral belangrijk vond ik, en vooral niet het verleden.
Vanmorgen kon ik niet uit mijn bed, ben ik nog even gaan douchen en dan was het al laat natuurlijk. Ruben bleef lekker verder pitten en Bell raakte geirriteerd dat alles niet verliep zoals normaal. Ik zag 't probleem niet en bleef er eigenlijk nog behoorlijk rustig onder. Ik had zelf immers een rustige dag, was vreselijk moe opgestaan en had heel de nacht wakker gelegen met een schorre keel en slijmen in mijn mond. Niks nieuw, da's altijd mijn voorbode van een serieuze verkoudheid. Maar ik had dus gerust eerst de kids naar school kunnen doen en dan koffie komen drinken en verder ontbijten. Enfin, Bell half geflipt (niet zo erg als ik dat kan, maar toch) en dan kon ik 't ni laten om te zeggen waarop ik wachtte ... (cfr vorig blogbericht) : "doe er iets aan, ga in therapie, whatever, stop met dat vingertje wijzen in mijn richting en zoek de oorzaak in jezelf". Zelf bleef ik er allemaal nogal rustig onder omdat ik vond dat de dat alles volledig buiten mijn bereik gebeurde ... it just happened. Maar vanmiddag stelde ik me toch nog maar eens de vraag of dat therapeutisch gedoe, oosterse filosofieën en osho-dingen wel effectief nut hebben. Mensen die gelukkig zijn (en vaak jonger dan ik) denken daar persé toch ook niet zo hard over na ?
In elk geval had ik deze keer wel vanalles over mezelf te vertellen op mijn 4e afspraak bij Kathleen (osteopaat). De laatste keer kwam ik er vrij opgewekt binnen en ging het allemaal vrij goed. Vandaag voelde ik me bijzonder moe (veel te weinig geslapen de laatste dagen/weken), maar nog wel ok mentaal gezien. Na wat vragen en antwoorden en verderborduren op de notities van vorige keer, vertelde ik toch nog het verhaal van ons ma : "ik was gepushed bij de geboorte".
Vervolgens het fysieke gedeelte : dat begint altijd met de energieën in mijn nek en mijn bovenrug even te voelen (bekijken). Vervolgens ging het deze keer naar de enkels en nog even een check bij de benen. Dat voelde precies nog wel ok, beetje stroef misschien, maar niet meer zo'n groots sputtereffect als vorige keer. Ik had ook het gevoel de laatste week dat ik effectief nog gewoon wel de richting uitging die ik spontaan wilde uitgaan. Kathleen probeerde echter wel voor zichzelf antwoord te krijgen op de vraag : "heb je een afkeer van iets moeten ... ? " En toen viel het puzzeltje in elkaar ... heel mijn jeugd deed ik lekker waar ik zin in had, mijn ouders hadden bijna geen vat op wat ik deed. Waarschijnlijk (volgens Kathleen) kwam ik telkens te laat thuis, niet om mijn ouders te pesten, maar om mezelf te bewijzen dat ik niks moest als ik daar geen zin in had. Logisch gevolg dat ik dan 10 jaar als zelfstandige aan de slag ben gegaan en dat ik nu een job heb waar ik zelden of weinig "moet" maar veel vrijheid krijg om gewoon mijn ding te doen. Op de vraag of ik er een afkeer van had, zei ik ... "in zulke situatie's kom ik niet vaak denk ik, behalve dan vanmorgen toen ik van Bell de keuken uit moest, of ontbijten moest, of dit moest en nog wat andere dingen moest omdat het haar irriteerde ofzo".
Toen ging Kathleen mijn nek en de plek rond de klieren in mijn keel bewegen/masseren, wat het ook moge zijn. De plek rond mijn klieren was op het randje van ondraagbaar vervelend, maar ik liet het maar even gebeuren. Ik had me ook voorgenomen om me niet meer in te houden, nadat ik de vorige sessie mijn lach en de opluchting vrij hard had onderdrukt. De nek en hals behandeling heeft nog vrij lang geduurd, maar ik voelde toch enige verlichting en voor ik het wist lag ik te huilen, niet van plezier, ik weet niet waarom eigenlijk, maar eerder verdriet, huilen ... beetje snikken ... "let it go" dacht ik ... niet onderdrukken, laat maar gebeuren. Het gekke is dat ik voor de rest niet echt nadacht. Ik mocht me inbeelden dat ik onder de douche stond, en dat het harnas dat er (al bijna 40 jaar) zat rustig van me afspoelde. Ik hoefde me niet meer te verantwoorden wanneer ik geen zin had om dingen te moeten ... dus het harnas dat het "moeten" tegenhield mocht nu ook weg. Dit harnas hield wellicht ook het grote deel van mijn emotie's naar buiten tegen en het kunnen ontvangen van liefde.
'k Ben eens benieuwd. 'k Vond het in elk geval weer een straffe ervaring en als ik het mag geloven onderga ik nu een grote verandering. Alsof het er ook nog even bij hoorde als extra puzzelstuk, kreeg ik vanmiddag nog een mail van Bell met een tekst over "liefde geven en er niet om vragen". Nu dat harnas weg is zou dit dus ook gewoon vlotter moeten gaan. En daarstraks tijdens de sessie dacht ik ook nog aan een moment zo'n drie of vier maand geleden waar Inge vrij streng tegen me zei : "je moet niks ..." maar dat klonk zo vreemd ... "ik moet niks ..." da's toch ook moeten ? Enfin, ik probeer het nog wat te absorberen, want hoewel ik met een super gevoel de praktijk verliet, weet ik het nu toch niet zo goed meer te verwoorden. Als iemand me verteld wat ik moet, mag ik dus (nog steeds ?) gewoon beslissen of ik dat nu wel wil of niet. En ik moet inderdaad niets, maar ik moet vanaf nu ook niet meer bewijzen dat ik niet moet ... en dat zou het verschil zijn met vroeger. Als ik iets moet en ik denk dat het goed is, dan doe'k het gewoon en als ik denk dat het niet goed is, dan doe'k het dus gewoon niet. Omdat ik als baby tegen mijn zin op de aarde kwam en me niemand vertelde waarom dat dan wel goed was, nam ik dit mijn hele leven als iets negatief mee, waar ik me al heel mijn leven tegen verzet ... "ik moet niks". En om dat te bewijzen ging ik express dingen doen om de "opdrachtgevers" te laten zien dat ze geen controle hadden over mij. Nu zou ik me niet hoeven te verzetten, of verantwoorden ... dat "pushen als baby" was immers toen en deed men eigenlijk om goed te doen. Vandaag de dag is het zelfs niet meer relevant ... weg harnas ... hallo vrijheid, maar misschien ook hallo liefde ... ? We'll see the next days.
Dus merci ma, voor de tip
en nu MOET ik even slapen
x
Gisteren dacht ik : "da's lief en schattig ... maar wat moet ik hier nu mee, ik voel me toch niet gepushed ofzo ... ?" Eergisteren zei ik nog tegen een collega dat ik een afspraak had met de osteopaat en dat we wel eens over mijn kindertijd of jeugd hadden, maar dat ik het zelf niet zo belangrijk vond. Het nu is vooral belangrijk vond ik, en vooral niet het verleden.
Vanmorgen kon ik niet uit mijn bed, ben ik nog even gaan douchen en dan was het al laat natuurlijk. Ruben bleef lekker verder pitten en Bell raakte geirriteerd dat alles niet verliep zoals normaal. Ik zag 't probleem niet en bleef er eigenlijk nog behoorlijk rustig onder. Ik had zelf immers een rustige dag, was vreselijk moe opgestaan en had heel de nacht wakker gelegen met een schorre keel en slijmen in mijn mond. Niks nieuw, da's altijd mijn voorbode van een serieuze verkoudheid. Maar ik had dus gerust eerst de kids naar school kunnen doen en dan koffie komen drinken en verder ontbijten. Enfin, Bell half geflipt (niet zo erg als ik dat kan, maar toch) en dan kon ik 't ni laten om te zeggen waarop ik wachtte ... (cfr vorig blogbericht) : "doe er iets aan, ga in therapie, whatever, stop met dat vingertje wijzen in mijn richting en zoek de oorzaak in jezelf". Zelf bleef ik er allemaal nogal rustig onder omdat ik vond dat de dat alles volledig buiten mijn bereik gebeurde ... it just happened. Maar vanmiddag stelde ik me toch nog maar eens de vraag of dat therapeutisch gedoe, oosterse filosofieën en osho-dingen wel effectief nut hebben. Mensen die gelukkig zijn (en vaak jonger dan ik) denken daar persé toch ook niet zo hard over na ?
In elk geval had ik deze keer wel vanalles over mezelf te vertellen op mijn 4e afspraak bij Kathleen (osteopaat). De laatste keer kwam ik er vrij opgewekt binnen en ging het allemaal vrij goed. Vandaag voelde ik me bijzonder moe (veel te weinig geslapen de laatste dagen/weken), maar nog wel ok mentaal gezien. Na wat vragen en antwoorden en verderborduren op de notities van vorige keer, vertelde ik toch nog het verhaal van ons ma : "ik was gepushed bij de geboorte".
Vervolgens het fysieke gedeelte : dat begint altijd met de energieën in mijn nek en mijn bovenrug even te voelen (bekijken). Vervolgens ging het deze keer naar de enkels en nog even een check bij de benen. Dat voelde precies nog wel ok, beetje stroef misschien, maar niet meer zo'n groots sputtereffect als vorige keer. Ik had ook het gevoel de laatste week dat ik effectief nog gewoon wel de richting uitging die ik spontaan wilde uitgaan. Kathleen probeerde echter wel voor zichzelf antwoord te krijgen op de vraag : "heb je een afkeer van iets moeten ... ? " En toen viel het puzzeltje in elkaar ... heel mijn jeugd deed ik lekker waar ik zin in had, mijn ouders hadden bijna geen vat op wat ik deed. Waarschijnlijk (volgens Kathleen) kwam ik telkens te laat thuis, niet om mijn ouders te pesten, maar om mezelf te bewijzen dat ik niks moest als ik daar geen zin in had. Logisch gevolg dat ik dan 10 jaar als zelfstandige aan de slag ben gegaan en dat ik nu een job heb waar ik zelden of weinig "moet" maar veel vrijheid krijg om gewoon mijn ding te doen. Op de vraag of ik er een afkeer van had, zei ik ... "in zulke situatie's kom ik niet vaak denk ik, behalve dan vanmorgen toen ik van Bell de keuken uit moest, of ontbijten moest, of dit moest en nog wat andere dingen moest omdat het haar irriteerde ofzo".
Toen ging Kathleen mijn nek en de plek rond de klieren in mijn keel bewegen/masseren, wat het ook moge zijn. De plek rond mijn klieren was op het randje van ondraagbaar vervelend, maar ik liet het maar even gebeuren. Ik had me ook voorgenomen om me niet meer in te houden, nadat ik de vorige sessie mijn lach en de opluchting vrij hard had onderdrukt. De nek en hals behandeling heeft nog vrij lang geduurd, maar ik voelde toch enige verlichting en voor ik het wist lag ik te huilen, niet van plezier, ik weet niet waarom eigenlijk, maar eerder verdriet, huilen ... beetje snikken ... "let it go" dacht ik ... niet onderdrukken, laat maar gebeuren. Het gekke is dat ik voor de rest niet echt nadacht. Ik mocht me inbeelden dat ik onder de douche stond, en dat het harnas dat er (al bijna 40 jaar) zat rustig van me afspoelde. Ik hoefde me niet meer te verantwoorden wanneer ik geen zin had om dingen te moeten ... dus het harnas dat het "moeten" tegenhield mocht nu ook weg. Dit harnas hield wellicht ook het grote deel van mijn emotie's naar buiten tegen en het kunnen ontvangen van liefde.
'k Ben eens benieuwd. 'k Vond het in elk geval weer een straffe ervaring en als ik het mag geloven onderga ik nu een grote verandering. Alsof het er ook nog even bij hoorde als extra puzzelstuk, kreeg ik vanmiddag nog een mail van Bell met een tekst over "liefde geven en er niet om vragen". Nu dat harnas weg is zou dit dus ook gewoon vlotter moeten gaan. En daarstraks tijdens de sessie dacht ik ook nog aan een moment zo'n drie of vier maand geleden waar Inge vrij streng tegen me zei : "je moet niks ..." maar dat klonk zo vreemd ... "ik moet niks ..." da's toch ook moeten ? Enfin, ik probeer het nog wat te absorberen, want hoewel ik met een super gevoel de praktijk verliet, weet ik het nu toch niet zo goed meer te verwoorden. Als iemand me verteld wat ik moet, mag ik dus (nog steeds ?) gewoon beslissen of ik dat nu wel wil of niet. En ik moet inderdaad niets, maar ik moet vanaf nu ook niet meer bewijzen dat ik niet moet ... en dat zou het verschil zijn met vroeger. Als ik iets moet en ik denk dat het goed is, dan doe'k het gewoon en als ik denk dat het niet goed is, dan doe'k het dus gewoon niet. Omdat ik als baby tegen mijn zin op de aarde kwam en me niemand vertelde waarom dat dan wel goed was, nam ik dit mijn hele leven als iets negatief mee, waar ik me al heel mijn leven tegen verzet ... "ik moet niks". En om dat te bewijzen ging ik express dingen doen om de "opdrachtgevers" te laten zien dat ze geen controle hadden over mij. Nu zou ik me niet hoeven te verzetten, of verantwoorden ... dat "pushen als baby" was immers toen en deed men eigenlijk om goed te doen. Vandaag de dag is het zelfs niet meer relevant ... weg harnas ... hallo vrijheid, maar misschien ook hallo liefde ... ? We'll see the next days.
Dus merci ma, voor de tip
en nu MOET ik even slapen
x
woensdag 16 februari 2011
vingertje wijzen
Zware dagen ... vooral op 't werk. Thuis nieuwe slaapkamer, ook even wennen. 'k Zou me wat moeten aanpassen en wat vroeger naar bed moeten gaan, maar 't werd integendeel nooit vroeger dan 11u de laatste dagen. Uitslapen lukte ook niet ... 'k was gewoon elke dag wakker.
Enfin, hoewel de vermoeidheid dus nu wat begint toe te nemen, 'k heb me niet verveeld. 'k Heb net een dossiertje afgesloten en zit nu nog op den bureau om even te bloggen. Even de gedachten van deze ochtend opschrijven. 'k Werd wakker rond 5u45 of zoiets, en dan ga'k wel wat rusten en zo mogelijks zelfs terug even wegdutten, maar een uur later springt dan toch de wekkerradio op.
Het viel me vanmorgen op dat - hoewel ik dacht er heel bewust mee om te gaan en het niet te doen - dat ik op een andere manier toch weer met het vingertje aan het wijzen was. Het was iets wat Bell gisterenavond zei en waar ik nog wat op heb doorgedacht. Het goeie is dat ik dan de informatie die ik op die moment doorkrijg toch naar mijn eigen waarheid weet te spiegelen en andere dingen dan afblok waarvan ik denk dat ze niet op mij van toepassing zijn maar op de spreker zelf. Maar als ze zulke dingen verteld heeft ze toch ook vaak ergens gelijk, tis de manier waarop ik het absorbeer dat gewoon heel veel tijd nodig heeft, want gewoon luisteren en het niet onmiddellijk als kritiek zien is nog steeds moeilijk, soms zelfs heftig.
Anyway, ik geef Bell al lang de schuld niet meer van hoe ik me voel, of opsta of gedraag of whatever, maar ik betrapte mezelf dat ik aan het wachten was tot ze dat ook eens niet meer zou doen ... het raakt me niet zo erg meer, maar ik steek haar cynisme en luidop gesproken frustratie's/irritatie's dan precies in het vakje van waar ik zelf vroeger was ("depressie") en steek het dan ook maar meteen onder de noemer "projectie". En dan maakte ik de bedenking dat het wachten, het verwachtingen hebben, het bijna ongeduldig worden, ook een manier van vingertje wijzen is.
Wat houdt me tegen om echt aan de relatie te werken ? Dat dus, ik ben op iets aan't wachten wat buiten mijn bereik ligt. Ik vertel het wel eens tegen mensen als : "ik ben terug ok met mezelf, maar om tegen het negativisme van Bell op te boxen en echt aan de relatie te beginnen werken, daar ben ik nog niet klaar voor".
Bell liet gisteren blijken dat ze er eigenlijk wel echt gewoon op aan't wachten bent tot ik er iets aan doe. Wat houdt me dan tegen ? Wat houdt me dan allemaal tegen om dat oprecht te uiten en in een gesprek te gooien ... Lieg ik mezelf dan toch iets voor of geloof ik er wel degelijk toch nog in ? Ben ik juist met mijn conclusie's over "haar" lichte vorm van depressie of beeld ik het me allemaal maar in, waardoor het dus een argument wordt om er nog niks aan te moeten of willen doen (toch vingertje wijzen dus). Ik stel het oprecht in vraag vandaag, maar het antwoord moet ik helaas nog even schuldig blijven.
Dit is stuff genoeg voor aankomende vrijdag, (de vierde ?) afspraak met de ostheopaat. De rug zit nog steeds wat vast, ben benieuwd nochthans waar ze nu eerst blokkades gaat vinden. Maar da's voor later ... hup naar huis nu ... 22u30 gepasseerd. Tijd voor bed
slaapwel
x
Enfin, hoewel de vermoeidheid dus nu wat begint toe te nemen, 'k heb me niet verveeld. 'k Heb net een dossiertje afgesloten en zit nu nog op den bureau om even te bloggen. Even de gedachten van deze ochtend opschrijven. 'k Werd wakker rond 5u45 of zoiets, en dan ga'k wel wat rusten en zo mogelijks zelfs terug even wegdutten, maar een uur later springt dan toch de wekkerradio op.
Het viel me vanmorgen op dat - hoewel ik dacht er heel bewust mee om te gaan en het niet te doen - dat ik op een andere manier toch weer met het vingertje aan het wijzen was. Het was iets wat Bell gisterenavond zei en waar ik nog wat op heb doorgedacht. Het goeie is dat ik dan de informatie die ik op die moment doorkrijg toch naar mijn eigen waarheid weet te spiegelen en andere dingen dan afblok waarvan ik denk dat ze niet op mij van toepassing zijn maar op de spreker zelf. Maar als ze zulke dingen verteld heeft ze toch ook vaak ergens gelijk, tis de manier waarop ik het absorbeer dat gewoon heel veel tijd nodig heeft, want gewoon luisteren en het niet onmiddellijk als kritiek zien is nog steeds moeilijk, soms zelfs heftig.
Anyway, ik geef Bell al lang de schuld niet meer van hoe ik me voel, of opsta of gedraag of whatever, maar ik betrapte mezelf dat ik aan het wachten was tot ze dat ook eens niet meer zou doen ... het raakt me niet zo erg meer, maar ik steek haar cynisme en luidop gesproken frustratie's/irritatie's dan precies in het vakje van waar ik zelf vroeger was ("depressie") en steek het dan ook maar meteen onder de noemer "projectie". En dan maakte ik de bedenking dat het wachten, het verwachtingen hebben, het bijna ongeduldig worden, ook een manier van vingertje wijzen is.
Wat houdt me tegen om echt aan de relatie te werken ? Dat dus, ik ben op iets aan't wachten wat buiten mijn bereik ligt. Ik vertel het wel eens tegen mensen als : "ik ben terug ok met mezelf, maar om tegen het negativisme van Bell op te boxen en echt aan de relatie te beginnen werken, daar ben ik nog niet klaar voor".
Bell liet gisteren blijken dat ze er eigenlijk wel echt gewoon op aan't wachten bent tot ik er iets aan doe. Wat houdt me dan tegen ? Wat houdt me dan allemaal tegen om dat oprecht te uiten en in een gesprek te gooien ... Lieg ik mezelf dan toch iets voor of geloof ik er wel degelijk toch nog in ? Ben ik juist met mijn conclusie's over "haar" lichte vorm van depressie of beeld ik het me allemaal maar in, waardoor het dus een argument wordt om er nog niks aan te moeten of willen doen (toch vingertje wijzen dus). Ik stel het oprecht in vraag vandaag, maar het antwoord moet ik helaas nog even schuldig blijven.
Dit is stuff genoeg voor aankomende vrijdag, (de vierde ?) afspraak met de ostheopaat. De rug zit nog steeds wat vast, ben benieuwd nochthans waar ze nu eerst blokkades gaat vinden. Maar da's voor later ... hup naar huis nu ... 22u30 gepasseerd. Tijd voor bed
slaapwel
x
Abonneren op:
Posts (Atom)