Ruben slaapt in de zetel. Kato is bij oma. Annabelle is in de ardennen. Ruben slaapt onrustig ... droomt ... misschien speelpijntjes (stoute papa), misschien groeipijntjes, misschien de emotie’s die hij heeft opgepakt van gisteren, of misschien in zijn hoofd een woelige rit van The Polar Express, een film die we deze middag samen twee keer hebben gezien ... treintjes, treintjes en nog eens treintjes. Ben bezig aan een filmpje waarin hij zijn dagelijkse bezigheid uitoefent : rollenspelletjes met zijn “Thomas the tank engine” treintjes ...
De afgelopen dagen had ik geen zin om alleen te zijn. Misschien ook wel ergens de schrik dat ik geen enkel moment voor mezelf zou hebben met Ruben bij mij. En natuurlijk zorgt hij wel voor afleiding, maar hij is zo chill in de omgang dat ik toch makkelijk afdwaal. Gelukkig maar dat hij chill is ... Af en toe knuffel ik hem helemaal plat, op mijn manier natuurlijk, maar het gevoel en de actie van oma T. is herkenbaar.
De emotie na gisteren speelt nog, maar niet zo heftig als ik had verwacht. Ik probeer het positieve eruit te halen, en de rest naast me neer te leggen. Het begon met : me dan toch maar eens open te stellen naar Bell, weet niet meer wat de aanleiding was, maar het gebeurde vrij spontaan. (of toch de aanleiding : ... de facebook conversatie over mijn schouder). Na de klassieke over en’t weer, boosheid, angst om gekwetst te worden, terugtrekken, nagels op de kop, onzin, enz ... kwam er dan toch een soort doorbraak met begrip, aanvaarding en veel traantjes aan mijn kant. Tranen die er trouwens al een paar dagen, zelfs weken, zitten en af en toe toch eens uitbreken, volgens mij de oorzaak van de knoop in mijn schouder. Soit, zonder op de details te willen ingaan ... Bell trok ergens in het rustige gedeelte van de dialoog voor de zoveelste keer de vergelijking met mijn moeder en het klonk zo gek nog niet. “Altijd eerst overwegen wat de andere wil, wat anderen zouden denken, verwachtingen inschatten enz ... zodat je jezelf volledig voorbij loopt.” Ik ben me zelf nooit echt bewust van wat ik wil. Ik ging altijd maar verder onder het motto : “door de mensen rondom mij gelukkig te maken, ben ik zelf ook gelukkig ...” enfin, dat werkte voor mij, ook in de pubertijd, maar dan kon ik me makkelijker laten omringen door mensen die mij op die manier gelukkig maakten ...
Er nu van uitgaande dat ik het dan maar in die richting verder moet gaan zoeken, kreeg ik (niks is toevallig zeker) ons ma aan de lijn vanmiddag en ik zal eens naar “haar” ostheopaat gaan. Dat idee brengt rust ... professionele hulp. Nog geen psycholoog, maar toch weer een stapje dichter. Niks verkeerd met Steven, die hulp heeft me uit het negatieve gehaald en in een noodzakelijk bewustwordingsproces gestoken... maar ik wil dieper zoeken, graven, eruitkomen met meer nieuwe inzichten zodat ik tenminste weet waar het vandaan komt.
Eén van de vragen die me parten bleef spelen, en waar ik nu van Bell toch een soort positieve bevestiging van heb gekregen : Stel dat ik mezelf vind, stel dat ik dan ooit toch ook mezelf eerder centraal kan zetten zonder continue rekening te houden met anderen (weet niet hoe het te omschrijven, want ik weet ook nog niet hoe dat moet denk ik dan), maar stel ... ben ik dan nog wel de partner die zij wil. Anyway, een sms uit de ardennen bracht een oud citaat naar boven : we are not perfect, but we are perfect for eachother.
Wat dat negatieve betreft, zie ik nog steeds overal het zwarte, het negatieve, de kritiek, de aanvallen. Ik leg ze nu vlugger naast me neer dan vroeger, dat helpt, maar het is straf dat de interpretatie van indrukken gewoon altijd, maar dan ook altijd eerst aan die ene kant komen te staan. Spontaan reageren zou dus ook totaal foute indrukken geven ... achteraf komt het inzicht en dan een idee van een betere reactie ... meestal veel te laat om te reageren maar soit ...
Ik heb vannacht genoten van de intimiteit, de aanrakingen, de rust die het teweegbracht. Voor zij met een visuele verbeelding : stop !! :p Ik vertel toch geen details. En toen je de slaapkamer verliet, ben ik weer gecrashed ... het was allemaal super en net wat ik nodig had, het was allemaal genieten, en toch krimpte ik totaal in elkaar toen je weg was ... Ik ben toch snel in slaap geraakt en de volgende ochtend stond ik op met een totaal ander gevoel ... niet negatief, niet alleen zijn, gekraakt, geraakt, maar nagenieten van de doorbraak, van de aanrakingen, kortom van wat er gebeurd was. Het was wat het was, het ging goed, het ging niet fout, het was genieten van de aanraking, de knuffel, de intentie, het dichter bij elkaar komen sinds lang.
Opstaan en beneden komen, gaf weer een andere wending, terug afstandelijkheid, een subtiele aanval, mezelf weer schuldig doen voelen om wat lijk te observeren bij jou. Je verdwijnt in de kelder, ik laat het zijn en je komt weer boven en alles is weer glad ... Ik overschouw het en kan niet helpen te denken dat de hele warboel in mijn hoofd zit. Sorry Inge, ik weet dat je wil dat ik wat liever moet zijn voor mezelf, maar dat zit er even niet in als ik schrijf. Wel als ik door het huis loop en gewoon mijn ding doe.
Voor de nieuwkomers in het blog : ik weet natuurlijk niet hoe jullie dit allemaal willen interpreteren of opnemen. Boat (collega) kwam eergisteren in mijn bureau en zij dat ik bij hem terecht kon als ik op het punt stond er finaal mee te stoppen. Zo erg is het dus niet hé, de zelfmoordgedachte is al enige tijd verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een besef dat er in uiterste gevallen nog een andere (vlucht) oplossing is. Dus don’t worry ... en dat meen ik ... ik krijg voldoende aandacht van iedereen, dus een cry for help is ook niet nodig ;) ... Ik kruip voor de computer wanneer ik de kans krijg (bv. als Ruben slaapt), en dan kantelt het al van de ene emotie naar de andere ... zo is het eigenlijk de ganse dag door ... Maar alles in stijgende lijn zeker met zijn fluctuaties erbij.
Enkele uren later : weer een heel andere vibe. Ruben eet met een grote smakelijkheid zijn lasagne, en mijn buik zit reeds vol met patatjes, fishsticks en appelmoes ... In mijn hoofd zit een glimlach op mijn gezicht, in realiteit wss niet, maar het voelt alleszinds prettiger. Ik hou me vast aan het idee dat ik binnenkort een afspraak heb bij een ostheopaat en dat ik dan weer een stap dichter ben naar de genezing. Gisteren en vandaag dus weer een hele stap vooruit.
Tom
Geen opmerkingen:
Een reactie posten