Where to begin ... ?

ok, nu heb ik een blog opgestart en nu weet ik niet wat zeggen, of eerder waar te beginnen. Laat me er nu van uitgaan dat ik een aantal mensen laat weten dat ik een blog heb.  Al deze mensen weten wel ongeveer waar het om draait, en ik vind het fijn om al deze mensen wat meer details mee te geven.  Het schrijven op zich is een doel, uit de depressiviteit komen is natuurlijk een nog groter doel, maar op dit moment tegelijk een discrepantie met bewustwording tot op het bot.  Begrepen worden is drie, en meer begrip opbrengen voor anderen is waarschijnlijk een logisch gevolg.  Verder weet ik het nog niet.

Het is ongelooflijk straf hoeveel mensen er zich nu rondom mij scharen die zelf in een put zitten, eruit aan het kruipen zijn, aan het vechten zijn op de één of andere manier, of voor de zoveelste keer hervallen zijn.  Allemaal mensen die op de één of andere manier begrip kunnen opbrengen voor mijn eigen situatie en daardoor ook iets kunnen bijdragen tot mijn proces.  Deze blog gaat niet over jullie, dat weet ik wel, maar ik steek er veel van op en hoop met deze blog misschien ook iets te kunnen betekenen voor je eigen proces.

Confrontatie is hard, ik blijf hard voor mezelf, mijn schouders en rug zitten geblokkeerd, maar ik wil weten waarom, vanwaar, hoezo.  Loslaten zonder te weten wat ik moet loslaten werkt niet.  Eventjes vluchten wel, maar de gedachten komen toch wel weer opsteken.  Ik oefen in het luisteren, in het observeren zonder oordelen, maar ik vergelijk nog steeds wel veel, en ook dat is een oordeel.  Als ik bezig ben met mezelf, wordt ik moe, geladen, stressed en tegelijk voel ik dat het wel de manier is om eruit te geraken.  De afgelopen week heb ik het laten zijn, en het werd eigenlijk alleen maar erger.  Dus ik pik terug de draad op en ga schrijven, lezen, mediteren, muziek luisteren, sociaal zijn, nadenken en wat nog meer.  Eventjes vluchten kan met het pijpje, lang vluchten kan in de studio of op het werk ... terug met aan de slag met mezelf is niet zo moeilijk, het is er gewoon.  Het hier en nu ... 'k voel me niet zo belachelijk meer als ik als een goeroe op mijn bed zit te denken aan het hier en nu.  Met dank aan de smartie's (meer daarover later).

Om terug te komen op de depressieven onder ons.  Als ik dan min of meer luister naar elk zijn verhaal, weet ik dat ieders verhaal uniek is en ieders situatie anders.  Ik kan het niet laten om linken te zoeken met mezelf en toch een vergelijking te trekken.  Ik hoop dan dat ik goed bezig ben, misschien hier en daar wat kan helpen of een inspiratiebron kan zijn, ik trek me op aan de mensen die zelf al wat hebben bereikt in hun eigen proces en denk dan dat ik goed bezig ben en dat het allemaal wel weer ok komt ... ooit ... maakt niet uit wanneer eigenlijk, 'k heb geen deadline.  Liefst toch wel zo snel mogelijk.